Turkije 2013

Wintersporten in Frankrijk, cultuur snuiven in Italië en een rondje Turkije.

Geboren op 28-12-1949 betekent, dat je na 43 jaar gewerkt te hebben in het onderwijs nog als één van de laatste kan gaan genieten van 2 jaar VUT. Je maakt natuurlijk reisplannen omdat je nu eenmaal zo’n leuke camper voor de deur hebt staan. Zo’n 20 jaar geleden waren we voor het eerst in W-Turkije en zijn snel verliefd geworden op de Turkse bevolking en hun land. Na deze reis is de liefde alleen maar gegroeid. Turkije is een makkelijk te bereizen land hoewel de reisomstandigheden tussen oost en west Turkije verschillen. De wegen zijn doorgaans goed te noemen. Wel moet je altijd voorbereid moet zijn op een gat in de zo op het oog goed uitziende weg. In het NO worden veel stuwdammen gebouwd en dat levert veel bouwwegen op. De wegen daar zijn absoluut slecht, maar over een paar jaar liggen daar ook weer keurig geasfalteerde wegen. Dus of een paar jaar wachten of nu hobbelend over de weg gaan. In de bergen en in zeer afgelegen plekken zijn de wegen vaak verhard met veel kuilen. Dus daar is het ook wel weer oppassen geblazen. We hebben met vrienden gereisd. Zij reisden met een VW Westfalia en wij hebben een Wingamm OASI.  Onze camper is slechts 5.25m lang en 2.15 m breed. Toch hebben we alle comfort, die je maar kunt wensen aan boord. De redelijke ruimte die we in deze kleine camper hebben, wordt mogelijk gemaakt door het hefbed.

Water komt in Turkije overal uit de bergen en uit bronnen in de grond. Je vindt in de bergen veel kranen met goed drinkwater. In het oosten is dit minder en kom je wel eens een kraan tegen, maar altijd is er wel een mogelijkheid om water op tijd in te nemen. Het vuilwater lozen was voor ons in het begin wel een probleem. Op de campings en camperplekken zijn daar geen echte voorzieningen voor. We loosden het water door het met de wc-tank af te voeren, dat is een hele klus. Wij hebben er een probleem mee op het water zomaar in de natuur te lozen, ondanks dat we alleen maar milieuvriendelijke zeep aan boord hebben. Je komt veel puinstortplekken tegen en we hebben besloten om voortaan het water daar te lozen. Er zijn in Turkije bijna alleen maar hurk wc’s met daarnaast altijd een kraantje (laag tegen de muur)dat maakt het omspoelen van de wc erg eenvoudig. Voor de wc gebruiken we een mengeling van zeep en azijn, waardoor je altijd zonder bezwaar je de camper WC in wc’s kunt legen. Onze vrienden gebruiken goede “poepzakken” en hebben spul dat van de urine vaste vorm maakt. Zij kunnen dit bij de vuilcontainer achterlaten.

4maart vertrokken we uit Leiderdorp om eerst 3 weken te gaan skiën in Portes du Soleil. We stonden daar op de camperplek in Chatel. Vandaaruit zijn we rustig door Italië naar Rome getrokken met tussenstops bij Portofino, Orvieto en Volterra. In Rome staan we op camperplek Area Sosta Auto Caravanning. Prima plek, met openbaar vervoer voor de deur. Na Rome vertrekken we naar Puglia en voor de oversteek vanuit Bari naar Griekenland staan we op de camping in Manfreddonia. Wanneer je de overtocht boekt en wilt camperen op de boot is het belangrijk dat je niet vergeet een Open Deck ticket te boeken. Anders kom je op de gesloten dekken te staan en dat is niet zo aangenaam. De boot zelf biedt niet veel, dus gewoon fijn om in je eigen camper te zijn.

 

Het begin van de echte reis, 20 april 2013

Op de camping in Alexandroupolis ontmoeten wij onze vrienden en de volgende dag rijden we richting Turkije. Bij de Turkse grens hebben verschillende mensen een belangrijke baan en we moeten bij allemaal verplicht langs. Vooral de controle van de laatste man en zijn stempel zijn belangrijk. Na wat wachten krijgen we ook zijn stempel en mogen we de grens passeren. We zien de mooie rode Turkse vlag overal vrolijk wapperen. We rijden naar Assos, waar we de eerste kennismaking hebben met wat in Turkije een camping heet. Men heeft een veldje over, zet er een gebouwtje op waarin een wc is en een douche met soms “hot water”.  De camping heeft de mooie naam van camping Athene en een restaurant. Omdat we in het restaurant eten is de overnachting hier gratis. De volgende dag bekijken we de opgravingen, waarbij het amfitheater nog het mooist is. Dan gaan we nog even naar de haven van Assos. Leuke toeristische plek voor een lunch, maar meer niet. We nemen de kustweg richting Ayvalik. Het eerste stuk van de weg is bar slecht, maar eenmaal op de D550 is de weg prima.

Ayvalik camping Adda

We staan op camping Ada ( sitecode 18701  C.39,33265 / 26,62191. Er is ook een camperplek aan de boulevard, geen toilet of water maar vast wel een toilet ergens op de boulevard, site code 18700 C. 39,34065 / 26,70229). Deze camping heeft alles om zich een echte camping te noemen. Ayvalik heeft een oude Griekse wijk, leuk om even doorheen te lopen en eventueel bij één van de vele visrestaurantjes een hapje te eten. We vervolgen onze weg naar Pergamon.We nemen de SS 1750 en rijden door een mooi bosgebied met veel bronnen en pick-nickplekken. In Bergama staan we vrij in een grasveld, vlakbij een parkeerterrein voor vrachtauto’s en bussen. Het is van hieruit 5 minuutjes lopen naar de lift om de bovenstad Pergamon te bezoeken. (Tip: ga niet naar de officiële camperplek.) Wandelend door Pergamon, ervaar je toch hoe bijzonder het is om daar te wandelen in een stad van voor het jaar 0. Om zowel de boven-als benedenstad te bezoeken heb je wel een dag nodig.

Focaca, Pamucak Didim

De volgende dag nemen we de kustweg naar Focaca, waar we in één van de mooie baaien kunnen staan. We betalen TL15 voor een nacht en er is zelfs een summier sanitair gebouwtje, waarbij ik toch wel erg blij ben met ons badkamertje aan boord. We genieten van de lente en de kust van W. Turkije. Ephesos slaan we over, want daar zijn we al 2x geweest. We gaan wel op camping Pamucak staan. Mooie camping, waarbij het eens mooie toiletgebouw tot vergane glorie behoort. We mopperen wat en krijgen de sleutel van een bungalow, daar kunnen we douchen. Het is een mooie plek en we genieten van zee en strand. De volgende stop is Didim en parkeren we op het grote parkeerplein voor Didima. Het betaalloket is zo vroeg in het seizoen nog gesloten en we staan daar dan ook als enigen en niemand stuurt ons weg. ‘s Avonds maken we een rondje om Didima en genieten van de avondkleuren. De volgende dag gaan we Didima in. Ik vind het leuk dat ik het hoofd van Medusa in het echt zie. Medusa is vaak een thema bij mijn teken- en handvaardigheidslessen geweest.

Oinoanda opgraving

In Fethiye gaan we de bergen in naar Oinoanda. Een plaatselijk “gids” biedt ons zijn diensten aan en hij gaat met ons mee naar de opgraving die nog geen opgraving is. Het is een schitterende wandeling door bosachtig berggebied, waarbij we mooie uitzichten over het dal hebben. Goed dat we de gids mee hebben genomen anders waren we nooit op de plek aangekomen. We staan vrij en genieten van de natuur om ons heen. De meivakantie is begonnen en dat merken we omdat bij onze volgende stop al aardig wat Nederlandse gezinnen zijn.

We staan op de camperplek bij Cirali (36,42099 /30,48299 site code campercontact 20426). De plek alleen al, nodigt uit om er naar toe te gaan. Hij ligt aan een schitterende baai, heerlijk strand en ’n fijne zee. Het is een heel grote plek met weinig schaduw, in de zomer mag je hopen op een plekje onder de bomen. Zorg ervoor dat je met een volle tank water en leeg toilet aankomt. Wij zijn er om de “brandende aarde” te zien. Volgens de legendes is hier het oorspronkelijke Olympisch vuur vandaan gekomen. Het is een korte wandeling van ongeveer 6 km. Mocht je dit te ver vinden, dan kun je bij één van de pensions wel een minibusje bestellen ( TL10 p.p.). Het is een leuke avondwandeling en de brandende aarde is in de schemering natuurlijk op zijn spannendst. Over de D400 reiden we richting Antalya, waar we de D650 nemen richting Bucak. De omgeving van Bucak is erg mooi met kloven en snelstromende rivieren, waar je kunt raften e.

d. Wij kiezen voor het MilliPark Kovada Gölu (c.37,630530 / 30,872005 ) even onder het meer van Egirdir. We staan er erg mooi en de boswachter ontvangt ons heel vriendelijk. We hoeven geen overnachtingen te betalen en er is een prima sanitair gebouw. Je kunt er wat uitgezette wandelingetjes maken, waarbij uitleg gegeven wordt over de flora en fauna. We ontmoeten er een leuke groep studenten en discussiëren met hen over de maatschappij en Erdogan. Ze genieten van de wijn die we met elkaar drinken, want wijn is toch echt te duur voor de studentenbeurs in Turkije. Een paar dagen later trekken we verder naar Ergirdir, een zoete memory van ons. De teleurstelling was groot. Ergirdir is een stad geworden, de camping van weleer is er niet meer en ook ons restaurant op het schiereiland is opgedoekt. Er is nog wel een goede camperplek met warme douches. In de Trottergids wordt een mooie route beschreven en besluiten deze te nemen. We nemen eerst de witte weg naar Aksu( 2 mooie authentieke dorpen onderweg. Je komt later door een vallei, waar je ook mooi kunt staan bij de rivier/beek) en daarna de grijze weg naar Yesildag. De wegen worden aangegeven als zeer slecht en we rijden dan ook samen op. De wegen zijn ondertussen van uitstekende kwaliteit geworden. We rijden door heel mooie karakteristieke dorpjes en ook de natuur is schitterend. Bij schitterende wilde beken lunchen we en bedenken dat we hier wel hadden willen overnachten. Maar ja er staat nog veel op het programma. We rijden door naar hotel/camping Berlin even voor Beysehir.

Beysehir

Daar bezoeken we de moskee Esrefoglu Camii, met ’n interieur geheel van cederhout. Het is werkelijk schitterend en het wordt nog mooier als de imam laat horen hoe de akoestiek in de moskee is. Nog onder de indruk van dit bezoek rijden we richting Konya, de meest orthodoxe stad en bij de Migros(waar we ondertussen een soort van bonuskaart van hebben) is dan ook geen wijn te koop. Gelukkig is de rest van ons boodschappenlijstje er wel te koop en rijden we snel verder naar onze volgende stop: Aksaray. Staan hierbij een hotel/camping Agacli mocamp( 38,3868 /  33,9936bij Agacli otel ) De camping is nog niet open en we hoeven dan ook niets te betalen. We genieten van WIFI (bijna overal t vinden en ook gratis), er wordt gemaild en foto’s verstuurd naar het thuisfront.

Ihlarakloof

De Ihlarakloof is onze volgende bestemming. Even voorbij het dorp Selime ( 38,300976 / 34,257613 ) staan we aan de rivier precies tegenover de z.g. kathedraal. Naar alle kanten genieten we van het uitzicht wat we hebben. Even later schuift er nog een Hollands stel met de camper aan. De volgende dag nemen we de bus(let op geen mini bus) van Aksaray richting Ihlara. Daar stappen we uit en lopen naar de ingang van de kloof. Na heel veel trappen te zijn af afgedaald komen we dan in de kloof. Het is een schitterende wandeling teug naar Selime ( 7 km) Tijdens de wandeling kom je langs verschillende kerkjes die in de holen van het gebergte zijn gemaakt. Soms zijn er nog schitterende fresco’s te zien. Helaas hebben vandalen ook de kloof bezocht en werken vernield. Na 2 uur wandelen, komen we bij Belishma, de stop voor de touringcars voor een lunch. Wij wandelen verder door de kloof, die nu steeds opener wordt terug naar de campers. ‘s Middags nog even de in het tufsteengebergte uitgehouwen kathedraal bezocht. Het was weer geweldig, een aanbeveling zeker waard. (Bij de kleine begraafplaats boven aan de weg kun je je toilet legen). Het wordt tijd voor een mooie bergwandeling en wij rijden met z’n tweeën eerst naar Guzelyur.( Stap daar even uit en maak een wandelingetje)

Aladaglar gebergte

Vervolgens naar Nigde, dat voor het Aladaglar massief ligt. Dan gaat het verder via Camard richting Demirkazik. Bij het dorp Cukurbag is het pension/camping Safak. Hier huist Marty, een Hollander die al jaren van alles organiseert in deze buurt voor toeristen. Op dit moment is er een groep vogelaars, maar ook vlinderaars komen hier. Marty wijst ons de weg naar de Elmar kloof. Je passeert een kleine camping Adaglar, niet voor campers geschikt We betalen entree voor het Milli Park (let op dat de parkwacht je niet aan ziet voor ’n beroepsfotograaf. De prijs is dan aanmerkelijk hoger) en staan die nacht vrij in het park. We staan op een soort plateau(37,785673 / 35,070931), van waar de weg dan afdaalt naar de kloof. De wandeling de volgende dag is meer dan top. We lopen langs zomerverblijven van herders en ik ben blij dat ik geen herderin ben. Wat een zwaar leven. We horen een hels kabaal, wat we niet thuis kunnen brengen. Even later blijkt het ’t weerkaatsen van het geblaat van de schapen in een berghol te zijn. De schapen worden echt allemaal geteld voor ze het hek uitgaan richting weide. Na 2 ½ gewandeld te hebben, lunchen we en gaan weer terug richting camper.

Avanos

’s Avonds staan we alweer op camping Anna in Avanos, een echte camping. De eigenaar reserveert op ons verzoek 2 kaartjes voor een Derwishvoorstelling in de Kervansaray Sultan Mehmed II. De Kervan Saray is schitterend gerestaureerd en de voorstelling is natuurlijk toeristisch, maar toch leuk om eens mee te maken. De entreekaartjes zijn niet goedkoop. De volgende ochtend rijden we via Urgup en Develi naar de Zamantivallei. Mijn man hoopt daar eindelijk eens te kunnen vliegvissen. Schitterende rivier, mooie vallei, helaas geen vis te zien. De vraag is nu: leeg gevist of is alles plat gespoten? We nemen water in bij de kraan in een dorp. De plaatselijke jeugd heeft nog nooit een auto gezien waar zoveel water ingaat en rijden verder Anatolië door. ’s Avonds(dat doen we in 3 avonden) kijken we naar” Once upon a time in Anatolië”. Het is Anatolië ten voeten uit: Achter elke berg volgt weer hetzelfde beeld tot de volgende berg. Toch is het, ondanks de” eentonigheid” heel bijzonder om door dit landschap te rijden. We slapen ergens in Anatolië en genieten van een nacht zonder Imam. De volgende ochtend moeten we ons eens serieus over de kaart buigen, ons oriëntatie vermogen laat het even afweten. We starten maar met rijden en hopen een dorp tegen te komen, om weer wat richtingsgevoel te krijgen. Dat gaat lukken, ons volgende doel wordt Aslantes. De wegen zijn verhard en zeer smal. Gelukkig is een tegenligger hier heel zeldzaam. De pas over en je komt in een totaal andere wereld en we zijn blij dat de D825 in het zicht komt.

Kharamanmaras

Wat een genot is de D825 en snel rijden we door naar Kahramanmaris waar we bij Mado Dondurma (37.541966 / 36.973481) een naar ons idee verrukkelijke High Tea doen. Je kunt er heerlijk ijs eten, hartige taartjes en overheerlijke chocolade snoepjes eten of meenemen en natuurlijk wordt daarbij alleen thee geschonken. ’s Avonds slapen we ergens in Gaziantep. Gaziantep is een bezoek waard. Er was is voor ons echter een grote teleurstelling want het Archeologisch museum wordt gerenoveerd. Helaas gaan de mooie mozaïeken nu aan mijn neus voorbij. Goede reden dus om nog eens naar Gaziantep te gaan met zijn mooie hani’s, gezellige authentieke wijken met koperslagers nog aan het werk. De volgende dag rijden we door een mooi landschap naar Adiyaman, waar we bij de Migros even wijn en andere lekkere dingen kunnen inslaan. Ook bij de Migros zijn er altijd wel wijnen in de aanbieding.

Nemruth Dagli

Een paar uur later staan we op camping Kommagene in Kahta. Er is een wasmachine, internet en een opdringerige manager die graag tours wil verkopen. De volgende dag sluiten onze vrienden weer aan en we besluiten om snel verder te gaan naar Nemrut Dagli, de graftombe van koning Antiochus. De route is mooi en het laatste stuk is redelijk steil. We parkeren de campers op de P bij de start van de wandeling. We staan super schuin, dus hier overnachten is geen optie. Het is koud (15-05)en het waait flink. Warm aangekleed lopen we in 20 min. naar het Oostelijk terras. Het is niet te bevatten wat we zien. De enorme beelden van Nemrut brengen ons in vervoering. Extra mooi is het, omdat we daar met z’n vieren zijn, het is dan ook nog vroeg in de morgen. We lopen door naar het westelijk terras en ook daar roepen: “Wauw en Ohhh”. We besluiten op Camping Euphrat (37.929728,38.784945), een stukje terug rijden, te overnachten. Een heerlijk plekje met een mooi uitzicht over het dal. In het seizoen is er ook een zwembad. De camping/hotel(TL 20.00) wordt tot onze verrassing door 2 Hollandse dames geleid. Wanneer je geen zin hebt om te koken kun je er ook een hapje eten.

Sanliurfa

Verder naar Sanliurfa met Turkse, Koerdische en Arabische sfeer. De camperplek is een mix parking midden in de stad, aan een parkje. Overdag is de parking vol, maar ‘s avonds is het er rustig. Vanaf de parking loopt je zo de Bazaar in waar de mix van culturen zichtbaar is. Het is ook een bedevaartsoord, want Abraham is hier lang gelden geboren en zijn geboortegrot kun je bezoeken. Vrouwen in devotie staan hier te bidden en in het park eromheen zwemmen veel karpers in de kanalen. Vang ze niet en eet ze vooral niet op, want volgens de legende word je blind. Het park is een heerlijke plek om de sfeer van deze stad te proeven. Vergeet niet om even op de kleine stoeltjes en aan de lage tafels een wrap gevuld met gegrild lamslever of kip te eten.

De volgende dag op weg naar Hassankeyf, maken we een omweg naar Göblekitepe. Het is onze grootste verbazing. Een opgraving van een nederzetting van 12.000 jaar geleden. Er wordt nog volop aan gewerkt. Markant is het dat het een nederzetting is, in een tijd waarvan wij tot nu toe aannemen dat het de tijd van jagers is en de mensen niet op ’n vaste verblijfplaats wonen. Reliëfs van o.a. eenden zijn nog steeds goed zichtbaar. Via Mardin rijden we verder en bezoeken onderweg nog een Syrisch-orthodoxe kerk. Schitterend gerenoveerd en even wat anders dan ’n moskee. ’s Avonds staan we op camping Yildiz bij Hassankeyff. Mooie plek aan de Tigris. Zorg dat je er niet in het weekend bent, dan zijn de Turkse toeristen er met velen. Na H. Keyff gaat het verder naar het meer Van. We staan vlakbij het dorp Ahlat vrij in het dal, als je de weg even voorbij de Seldsjoekse begraafplaats links neemt en een tijdje later weer links neemt(38.746829 / 42.455605) De volgende ochtend trekken we naar de vulkaankrater Nemrut. De weg ernaar toe is een puinhoop, maar volgend jaar ligt er ’n mooie asfaltweg. Boven kun je wat wandelen en overnachten bij een kiosk. Het meer is een echte krater en bijzonder om er zo in te kunnen kijken. ’s Middags bekijken we nog het Seldsjoekse kerkhof in Ahlat. Het wordt tijd voor een pauze en daarom gaan we ’n paar dagen op camping Ahtamara (7km voor Cevas) staan. We kunnen de Armeense kerk op het eiland Akdamar, gerestaureerd met sponsorgeld van de Turkse regering, niet aan ons voorbij laten gaan. We nemen de boot en varen er naar toe. Jammer dat het weer even niet mee zit op onze rustdagen. De volgende nederzetting is het Urartaische paleis van koning Ayanus uit 747v. jaar 0.Iets ten Z.O. van Van. Bijzonder is het irrigatiekanaal dat nog steeds in tact is en naar Van loopt en als zodanig ook wordt gebruikt. De Urartaïsche ingenieurs zijn zeer bekwaam en hun bouwwerken zaten zo goed in elkaar, dat specie niet nodig was. Natuurlijk bezoeken we ook de stad Van en de Citadel, ook een Urartaïsch bouwwerk, is een bezoek waard. Telkens weer zijn we in verbazing hoe de verschillende volken elkaar bevochten hebben en het bezit steeds in andere handen kwam. Het is een andere, maar niet mooier of betere geschiedenis dan de onze. ’s Avonds staan we bij de watervallen van Muradiye.

We zijn nu echt ver in Oost-Turkije en zien richtingsborden naar Irak en Iran. Het Europese gevoel van het West Turkije is verdwenen. De thuisblijvers maken zich soms zorgen of het niet gevaarlijk is. We merken niets van dreiging vanuit Syrië en Merhaba is nog steeds een welkome groet voor ons. Geen moment voelen we ons onveilig. De Turkse bevolking vinden het bijzonder dat we zover in Turkije reizen en hebben maar één doel ons een veilig en welkom gevoel te geven en dat lukt ze. We rijden door het Turks-Koerdische gebied en dat geeft wel degelijk een gevoel van rijden door bezet gebied. Veel militaire controleposten, bewaakt door soldaten met het geweer in de aanslag. We hopen op een snel eind van het conflict tussen de Koerden en Turken, beseffend dat dit niet zomaar opgelost zal zijn.

 

Dogubeyazit

We vervolgen onze tocht nog meer oostwaarts richting Dogubeyazit  en vinden daar camping Lalezar geleid door de Nederlandse Bertil Sanders en zijn vriend Mecit Tankrikulu. Ze zijn samen de camping, maar ook theetuin gestart. Het is jammer voor de tentkampeerders dat er steeds meer groene plekjes door de theetuin in beslag worden genomen. Maar daar zit voor de camping beheerders ook wel de grootste verdiensten. Ondanks de inspanningen van Bertil blijft het toch wel een Turkse camping waar veel zaken het niet goed doen. In het restaurant kun je lekker eten en de zelf mee gebrachte wijn moet je na het inschenken weer terug in de tas doen. Men wil niet dat de kinderen op het terrein zien dat er alcohol gedronken wordt. Hoe hypocriet en even voel ik mij op een Nivon camping. Het is heerlijk om hier een paar dagen te zijn en we genieten van het uitzicht vanaf de camping. We bezoeken het paleis Izhak Pasa Sarayi en mijn man weet er veel over te vertellen omdat hij het boek “De legende van de berg Ararat van Yassar Kemel” vooraf heeft gelezen. We zien de heilige berg Ararat zonder wolken, hoe bijzonder. Toch vinden we stiekem dat hij met een kleine krans van wolken nog mooier is. We brengen ook een bezoek aan het educatief centrum Ararat Carpet & Kilim. Jonge vrouwen krijgen hier een half jaar lang een opleiding tot tapijtweefster/knoopster. Hierna kunnen ze betaald bij andere weverijen gaan werken. Een mooie kans voor deze vrouwen op eigen inkomsten en een stukje onafhankelijkheid hierdoor. De regering steunt dit educatief centrum.

We verlaten Dogubeyazit en nemen de verharde weg richting Üzungilli. Het landschap is grillig en zo ook de dorpen die we passeren. Gedroogde koeienvlaaien liggen naast de huizen opgestapeld voor de verwarming, maar ook wordt erop gekookt. De mensen zijn heel arm hier en kijken verbaasd op, als wij door hun dorpen rijden. De tocht is schitterend en na een tijdje krijgen we weer een blik op de berg Ararat. We passeren de plek waar de resten van de Ark van Noach ( Üzengili, met een heus bezoekerscentrum- 39.440104/44.232968) zouden liggen. Met een beetje fantasie, wil je het wel geloven. We gaan verder richting Kars, waar we een plekje om te over nachten vinden in het park van de universiteit. Aan de conciërges vragen of we daar mogen overnachten en ze vinden het allang best. We hebben leuke praatjes met mensen die langs de campers wandelen. Allemaal gestudeerd en spreken dus heel redelijk Engels. Zoals vaker worden we hier ook weer verrast met een schotel eten van de picknickende mensen in het park. Turken hebben als grote hobby picknicken. In het weekend trekken ze erop uit naar de vele picknickplekken die er zijn. Grote schotels Bulgur en salades worden meegenomen en heel bijzonder zijn de gigantische theepotten die ook meegenomen worden. Vlees is duur voor de mensen, dus dat vormt een klein onderdeel van de BBQ.

Ani

Ten oosten van Kars ligt Ani, de oude Armeense hoofdstad. De stad heeft ooit 100.000 inwoners gehad, nu zijn er slechts indrukwekkende resten. Je krijgt een goed idee hoe groot de stad wel is geweest. Ongelofelijk, dat op deze plek naast de resten van Ani nu slechts wat armoedige dorpjes zijn. Vlak bij de ingang is een restaurant waar je op hun terrein kunt overnachten. Het is weer is regenachtig en wij besluiten naar het meer van Cildir, ons aanbevolen door Bertil en Marty te gaan. We nemen de D975 richting Digor. Algauw verandert de natuur in een steppe gebied. Het weer is super slecht en ik voel me net in Schotland. We vinden een overnachtingplek bij een visrestaurant zo’n 6 km voor Cildir. Het leukste is om er te lunchen, want ’s avonds gaan er niet veel mensen uit eten. Ook hier wordt geen wijn geschonken, maar het is prima als je je eigen fles meeneemt. Er wordt alleen forel geserveerd, maar die smaakt wel bijzonder lekker. We overnachten daar op de parking, maar dat was vanwege voortdurend geblaf van honden geen succes. Hoera, de volgende ochtend is het schitterend weer en de steppen zien er wel heel anders uit dan de vorige dag. We genieten van het kijken om ons heen en rijden een stuk terug en even voor Doguyol( 41.000254 / 43.299034) vinden we een mooie stek aan het meer. Mijn man gaat voor de karper, die genieten ook van het mooie weer en bijten dus niet in het verleidende aas. Op de heenweg langs het meer hebben we een ander visrestaurant even voor Canaksu gespot, gezien vanaf onze vis stek. Natuurlijk mogen we daar overnachten. We kunnen water innemen, het toilet reinigen en gezellig eten. Er wordt geen overnachtingsgeld gerekend, we eten er immers.( €8.00 voor 2 pers.).

Milli park Velikoy

Op naar weer een nieuwe plek Milli Park Velikoy. Daarvoor nemen we de D 010 richting Ardahan. Het landschap is nu eens kaal, dan weer bossen en soms weiden met bloemen. De wegen zijn soms net geasfalteerd, maar vaak zijn het slechts werkwegen. We schieten dan ook niet hard op. Even na Ardahan verandert het gebied in een liefelijk alpengebied zoals wij dat kennen. Mooie Alpen weides met bloemen, afgewisseld met stukken bos. Het gebied is beduidend welvarender dan we tot nu toe in het oosten hebben gezien. De weg naar het Milli Park is geblokkeerd en we nemen ’n andere route om er te komen. Onze auto’s kreunen en steunen en met ’n gangetje van maximaal 20 km bereiken we het Milli Park. Helaas wordt daar ook aan de wegen gewerkt. We werpen nog even een blik in het meer, waar goudvissen in zwemmen en besluiten een andere overnachtingsplek te zoeken. We vinden een schitterende wei en de boer vindt het prima dat we er gaan staan. ’s Nachts worden we wakker van geweerschoten in de lucht en lichtsignalen over het veld, en even daarna geren en geblaf van honden. Even denken we in een criminele film te zijn geraakt maar gelukkig is het slechts een beer op de weide op zoek naar iets eetbaars. De boer wilde niet dat wij last van de beer zouden hebben en probeerde hem op deze manier weg te jagen.

Kackar gebergte

Het volgende reisdoel wordt Yusufeli, camping Greenpeace. Daarvoor nemen we de D010 en na eerst door een schitterende kloof te hebben gereden zien we wat het bouwen van dammen, voor het verkrijgen van elektriciteit, met de natuur doet. We begrijpen dat ook de Turkse gezinnen elektriciteit willen hebben, maar het doet pijn om mooie kloven zo zien te veranderen. Waar eens je eens kilometers lange wild waterkano en/of raft mogelijkheden had, kun je nu slechts op een klein stukje nog deze sport beoefenen. De wegen zijn nu nog slecht door de werkzaamheden, maar binnen 2 jaar zullen hier veel keurig geasfalteerde wegen liggen. Ook camping Greenpeace heeft hier onder te lijden. Had deze camping eerst nog een restaurant aan het water en weide gebied om de camping. Nu ligt het tussen hoge flatgebouwen en het restaurant is verdwenen. De gemeente heeft het gebied opgeëist voor het maken van ’n boulevard. We willen graag in de bergen wandelen en nemen de volgende dag de verharde weg naar Barhal. We hadden een leuk artikel in de volkskrant hierover gelezen. Het blijft voor ons dag wandelaars moeilijk om een goed gebied hiervoor te ontdekken. Het Altiparmak is zeer steil en spreekt ons niet aan. Teleurgesteld besluiten we om terug te gaan. Misschien hadden we verder door moeten rijden, maar we zijn de slechte wegen in dit gebied ook wat zat. We nemen weg D925 richting Ispir en na ongeveer 30 km nemen we de afslag naar Kilickaya. We rijden door een waanzinnig landschap en besluiten hier maar te overnachten op de  camping. De camping ligt echter onder een minaret en dat slaapt zeker weten niet lekker. We rijden terug naar de D925 en besluiten in het dal van de Corun te overnachten. Hadden we dat maar niet besloten. De weg wordt een verschrikking en over 65km doen we ruim 5 uur. Het is onbegrijpelijk dat men niet aangeeft, hoe slecht deze weg op dat moment is. Doodmoe komen we in Ispir aan. Dan zit ook alles even tegen. We vinden niet echt een fijne plek om te overnachten tot we Ispir uit, bij de afslag richting Zwarte zee de picknickplek Idos zien. Het is een schitterende plek en we mogen er staan en kunnen er ook nog wat eten. Onze vrienden geskypt, dat ze vooral deze weg niet moeten nemen. Achteraf blijkt dat het ons een wielophanging kost. Gelukkig zijn we in Turkije en wordt het geheel voor nog geen kwart van de prijs in Holland goed gerepareerd. We rijden over de pas naar Ikizdere en ook nu worden we niet vrolijk van de weg, de weg wordt na de pas al snel beter en we komen we in een vriendelijk laag gebergte. We rijden langs de Zwarte Zee en genieten van de theeplantages, het uitzicht en de zon. Irritatie punt is wel, dat we de vrouwen steeds maar zien lopen met grote zakken geoogste theebladeren en mannen lekker thee zien zitten te drinken.

Camlihemsindadl

Het is niet anders. We rijden door naar Ayder in het Camlihemsindal (40.9522979 / 41.116115). We zijn verrast door de toeristische sfeer die er hangt en vinden een plekje met de nadruk op “je” op camping Ihlamurlar Altinda Camping. Met een tent vind je hier een leuke plek, maar voor campers is het niks. Omdat we zo kort zijn kunnen wij er gelukkig wel staan. De eigenaren zijn heel hartelijk, met een goed gevoel voor zaken. We staan er met Duitsers die op weg zijn naar Mongolië, een Turks Hollands gezin met de caravan. Het gezin is geremigreerd en heeft het ontzettend naar hun zin in Turkije. De tentkampeerders hebben allemaal een schoolopleiding gedaan en spreken goed Engels. We eten met elkaar en genieten van het houtvuur ’s avonds. Mocht je er ooit komen vergeet niet te proeven van de karnemelk die de camping eigenaresse maakt. Toiletten zijn zeer schoon en de douche is warm. De volgende dag zal er dan toch nog gewandeld worden. Met 4 wheel auto van 2 turken rijden we met elkaar omhoog. De natuur is mooi en boven zijn heuse berghutten (nou ja…). We zullen verder te voet gaan naar een bergmeer. Zoals wel vaker in de bergen sluit de hemel zich met wolken en even later plenst het en zo blijft het de komende uren nog wel even doorgaan. Het mag niet lukken met het wandelen voor ons. Met mooi weer vertrekken we de volgende dag naar het meer van Uzungöl. Wat een teleurstelling! Wat eens een mooi bergmeer was is vergeven door het toerisme. We zoeken een plek om te overnachten aan het meer en genieten dan maar van de toeristen hier. De buitenlandse toeristen die er in grote aantallen zijn komen voornamelijk uit Saoedi Arabië. We merken dat ik stiekem wordt gefotografeerd en hebben lol om het feit dat het nu eens andersom is. Ik ben een bezienswaardigheid in mijn kuitbroek en T-shirt.

 

Sumelaklooster

Het wordt tijd om onze vrienden weer op te zoeken en spreken met hen af op Sumela-s camping (40.769102 /39.600855). De camping ligt mooi en heeft een heus grasveld. Er is een forelkwekerij, gewoon een mooi plekje om te staan. De volgende dag bezoeken we het Sumelaklooster. Schitterend hoe het klooster daar tegen de bergwand aan is gebouwd. Een high light die men zeker niet moet overslaan. We genieten nog een dagje van de camping en ook de was kan er door de wasmachine gedaan worden. Daarna trekken we verder langs de Zwarte Zeekust. Ook hier wordt hard aan de wegen gewerkt, strand en makkelijk de zee ingaan, kun je wel vergeten. De weg van Inebolu naar Cide is schitterend en zeker de moeite waard om te rijden. Verder heeft de Zwarte Zee kust ons niet kunnen bekoren en ook de dorpen in de gidsen zo mooi beschreven zijn voor ons niet meer dan “ach, wel leuk”.

Safranbolu

In Safranbolu wordt het weer interessant. We staan op een heel mooie camperplek waar ook een hotel en restaurant aan verbonden is. Vraag of je het huis/hotel mag bekijken en ook een etentje in het restaurant is de moeite waard. Safranbolu is een mooi gerestaureerde Ottomaanse stad en tot World Heritage verklaard. De volgende dag rijden we eerst naar het aquaduct van Incekaya, wat in een mooi landschap ligt. Het aquaduct is bijna nog helemaal in tact. Jammer dat het tot de picknickplek is verkozen door de bevolking, want het zwerfvuil ontsiert het geheel. Op de parkeerplaats(41.285544 / 32.678433) kun je prima overnachten. Onze vrienden rijden verder langs de Zwarte Zee kust naar Istanbul. We ontmoeten elkaar daar weer. Wij rijden door naar Yörük Köyü, een nog veel origineler dorp in Ottomaanse stijl. We genieten van de rustige sfeer. Het moet het plaatsje van de bakkers zijn en veel Turkse bakkers hebben hier hun roots liggen. Wij zien slechts één Gözleme( soort pannenkoek gevuld met o.a. spinazie)bakker. Het is mooi om te zien hoe er met het deeg wordt gespeeld en er uiteindelijk een Gözleme wordt gemaakt, die bovendien heerlijk smaakt. We trekken verder naar Ilgaz en rijden door een mooi landschap. We besluiten om ook nog naar het Yedigöller Milli Park, ten noordwesten van Bolu te gaan. Het is moeilijk om de juiste weg te vinden. We rijden vaak in een kringetje hebben we het idee. Uiteindelijk komen we toch vlakbij en ja hoor, ook hier wordt weer aan de weg gewerkt. De omgeving is mooi en we staan bij een leegstaand huis en natuurlijk is er in het dorp weer een kraan om water te tappen. De bevolking toont zich niet erg enthousiast naar ons, maar na 2 dagen ontstaat er toch wat toenadering. We rijden niet door naar het echte park, want de weg is gewoon slecht en we daar hebben we genoeg van. Na een paar dagen gaan we naar Istanbul. We staan daar op de camperplek aan een parkje en lopen vandaar uit zo de wijk Sulthanamet in. We ronden met de vele high lights die Istanbul heeft, onze reis hier af. Istanbul is de plek om je reis te beginnen of af t ronden. Het is een mooie en gezellige stad. Druk met turken en druk met toeristen, maar altijd weer fijn om te zijn.

Joke de Jong

Leiderdorp

Eén gedachte over “Turkije 2013”

  1. wat grappig joke! na wat overdenken van verleden tijd en herinneringen ophalen via google omdat we na 15 jaar weer in nederland wonen, kwam ik op deze site terecht. wij hebben ruim 5 jaar in ankara gewoond. wat leuk om zo op reis te zijn! heel veel groetjes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *