de Madonie 24/27 mei

DSC_1858
Opnieuw onverwacht, een ruig landschap

De kilo’s zijn er weer aangevlogen bij al dat genieten in Cefalu. Goed dat in het achterland van Cefalu een Natuurpark ligt, waar stevig gewandeld kan worden. Die kilo’s moeten er natuurlijk wel weer af. We kiezen voor een wandeling bij de hut Crispi even boven Castelbuono. De weg ernaar toe is een avontuur op zich. De bomen hebben zulke laag overhangende takken, dat we alleen maar in het midden van de weg kunnen rijden en hopen op geen tegenliggers op deze smalle en “lage”weg. Het geluk zit ons mee, geen tegenliggers. De hut ligt aan een mooie alpenweide en we krijgen ontzettend zin om op pad te gaan. De volgende ochtend vertrekken we op tijd. We hebben inmiddels  ervaren dat de aangegeven looptijden voor ons verdubbeld kunnen worden. Het is een schitterende wandeling door bossen met enorme beuken en hulstbomen die hier 15m hoog kunnen worden. Deze laatste zijn nog een overblijfsel uit de ijstijd. Boven op de berg Cozzo Luminario hebben we een weids uitzicht. De Ionische eilanden zien we wel liggen, maar ook  alleen omdat we weten dat ze er liggen. Het is helaas heiig weer. Op ons pad kruisen 3 jonge wildzwijnen, ze knorren er lustig op los en even later komt de moeder van Bambi ook nog voorbij. Dit niet alleen maakt deze wandeling leuk, maar boven groeien planten die we echt nog nooit hebben gezien (ijstijd?). Al deze bloemen maken de weides tot een kleurrijk geheel. De weg terug is  een hele  afdaling. We twijfelen of we de goede weg wel hebben genomen. Dan, op het juiste moment komen er wandelaars van de andere kant die onze twijfel weg kunnen nemen. De aangegeven 3 uur is inderdaad 6 uur geworden. We zijn blij dat we een douche kunnen nemen en de wijn en het pils koud staan.

De volgende dag genieten we van de alpenweide en aansluitend gaan we naar Castelbuono. Een mooi stadje, waar we genieten van het moment van de “passegiate”om 17.00 uur. Wie op dat moment niet werkt is  op straat en hoe heerlijk is het dat de hoog bejaarde mannen elkaar treffen bij een bar of een bankje langs de weg. Dat is wat Safer, de vader van mijn Syrische leerling zo mist in NL. Mannen op straat, die met elkaar praten.  Rolf staat ineens te kletsen met mensen. Een bekende van de fotoclub is ook in Castelbuono. Leuk, dit soort onverwachte ontmoetingen. We staan op de parking voor campers aan de rand van het stadje. ’s Ochtends om 06.30 uur wordt er op de deur gebonsd. Wat blijkt; je mag alle dagen daar staan, behalve op de marktdag. Oeps even dit bord over het hoofd gezien. De marktlui kijken ons lief glimlachend aan. Ze hebben wel pret over het feit dat ze ons zo vroeg moesten wekken. We vluchten snel weg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *