Zondag de eerste etappe naar Parijs

Zondag 9 februari – dinsdag 11 februari

De eerste paar honderd kilometer van onze reis. En natuurlijk met een extra rondje langs ons huis omdat we dachten dat we toch nog wat vergeten waren. Die telefoon waren we dus niet vergeten, wel andere dingen, maar dat wisten we toen nog niet.

Een prima eerste etappe naar Parijs, niet te lang en zonder files. De camping in het Bois de Boulogne is er nog steeds en is ook nog steeds een prima startpunt  om Parijs te bekijken.

We hebben twee mooie wandelingen door Parijs gemaakt, geen kerken, geen musea wel Montmartre en een wandeling door allerlei passages van 1,5 eeuw terug. Allebei hele mooie wandelingen. In Montmartre hebben we met een mooi zonnetje rondgelopen. Niet warm maar wel lekker. In restaurant Chartier heerlijk gegeten. De eerste 6 fotos zijn van die wandeling.

De passage wandeling is leuk doordat je door “gewoon” Parijs een rondwandeling maakt. De ene passage heet officieus Little India, een volgende herbergt een winkeltje met poppenhuismeubeltjes, galerietjes en ook een hele oude winkel met wandelstokken. Alle passages hebben weer een eigen sfeer en aankleding, met of zonder mooie mozaïeken. En  in één van de passages stikt het van de Koreaanse restaurantjes. Ook daar hebben we lekker geluncht. Woensdag de volgende etappe, verder naar het zuiden.

sacrecoeur2sacrecoeur1placedutertre passages2 passages1 montmartre4 montmartre3 montmartre2 metro DSC_9047 chartier1 chartier2

Van Parijs naar Spanje

Parijs zoals altijd was weer leuk. 14-02 vertrekken we richting ST. Flour. We steken dus dwars door Frankrijk en rijden op verschillende hoogtes. Dit betekent na de toch prille lente gevoelens in Parijs nu ineens weer door sneeuw te rijden en St. Flour was dan ook erg koud. Leuk stadje, lekkere kaasjes gekocht maar verder niets bijzonders. De volgende dag rijden we al vroeg(voor ons) richting Middellandse Zee. We willen de lente voelen. Tegen het middaguur komen we in Marseillanplage. De zon schijnt uitbundig en we lunchen dan ook buiten. Joepie, wat heerlijk. Marseillan heeft een leuk strand en verder is het dorp nog niet ontwaakt uit de winterslaap. We blijven nog een dagje en daarna gaan we naar Barcelona. We hebben er allebei zin in. Campings in de omgeving zijn nog dicht dus we kiezen voor een camperplek midden in de stad. Het is net een luchtplek in een gevangenis en we hebben er grote pret om, want we betalen er ook nog eens €30.00 p.d. voor. Daarvoor krijgen we er dan wel een mooi sanitair gebouw bij. ‘s Middags kijken we gewoon naar de 1500m dames, dat willen we niet missen en achteraf ook terecht.

We kiezen 2 stadswandelingen uit. De eerste is een wandeling waarin we de Sagrada Famiglia kunnen bewonderen en ook Casa Mila. De volgende dag hebben door de oudste wijk El Gotic van Barcalona gewandeld, waarbij ons opviel  hoeveel authentieke winkels er nog zijn met ook een vormgeving en uitstraling uit de vorige eeuw. We lunchen heerlijk met name bij Cerveria Catatalana in Carrer de Mallorca 236. We hebben een bijzondere ontmoeting met Frederika en Maarten, die toch een flink stukje ouder dan wij, vorig jaar de Pan Americana hebben gereden. Ze hebben ons leuke dingen te vertellen en ook veel info over de reis, voor….je weet maar nooit.

18-02 gaan we op weg richting Tarragona. Onderweg zie ik op de kaart ineens de naam van het dorpje van een fantastisch wijn gebied.  Uit dit dorp hebben we van Geert ooit eens heerlijke fles wijn gekregen en wij hebben ook weer zo’n fles aan onze lieve buren gegeven. Zij kenden dit dorp al heel goed van vakanties en zijn er ontzettend verliefd op, zowel op ‘t dorp als de wijn. We hadden het dorp eigenlijk voor de terugweg gepland, maar joepie met de camper is het plan snel weer veranderd. We komen in een bijzonder verstild dorpje en mogen ook midden op het dorpsplein staan. We proeven alvast wat wijn en nemen ook wat mee voor onderweg. Marokko, je weet maar nooit……….Op de terugweg komen we zeker weer langs om wat te kopen voor thuis

Vandaag staan we aan zee in l’Almetla de Mar. We zijn de kalender echt kwijt en snappen niet dat het pas 19-02 is. T-shirts en korte broeken gaan aan, maar wat een raar idee.

1-20140225_184406 1-20140225_125239 DSC_9120 DSC_9159 DSC_917320140216_154725

Cabo de Gata

Cabo de Gata, 22-2 bijgewerkt op27-2 met little hollywood

L’Amettla was een prima camping, maar we moeten door…. Door naar de boot. Er wordt ons al verteld dat we erg laat zijn om nog naar Marokko te gaan, de hitte komt er aan… De meeste Marokko gangers zouden al weer op de terugreis zijn. Goed, een mooi plekje aan  de kust gezocht. Zag er mooi uit op de kaart. Javea op de punt van een kaap. We dachten na die mooie camping in L’Amettla: maar weer een camping. We hebben er twee bekeken maar het braakliggende terrein met een twintig campers gaf ons meer lucht. Dat mensen op zo’n camping een heel winterseizoen doorbrengen is ons een raadsel.

En het kan echt veel mooier. De volgende twee dagen zijn we langs de zuidkust gereden. Op sommige plekken plastic kassen. Die zijn lelijk. Het overgrote deel van die kust is prachtig. Heel veel mooi plekken om vrij te staan met de camper. Op één mooie plek in de duinen gestaan en de deceptie van de shorttrackers in Sotsji meebeleefd…..     Nu zijn we vlakbij Almeria. Morgen een rondje langs de landschappen waar veel westerns zijn opgenomen, wat oostelijk van de Sierra Nevada. Daar zijn weer mooie fotos te schieten. Het is mooi weer met prachtig licht.

DSC_9179

Little Hollywood, vandaag is het de dag om het lied van Bonanza te zingen. We gaan bij Nijar het binnenland in en rijden door het gebied waar de Westerns zijn opgenomen  met de muziek van Ennio Morricone. Die hebben we natuurlijk geneuried. Het landschap is werkelijk schitterend. Het laatste stuk naar het dorp “Fort Bravo”, lopen we door de vallei  en we verwachten elk moment indianen of cowboys achter de bomen. Helaas, ze komen niet tevoorschijn. In Fort Bravo kun je nog een hele show krijgen, waarbij de Daltons schietend voorbij schieten. De show hebben we aan ons voorbij laten gaan. De natuur is al mooi genoeg. We rijden door naar Motril, waar we mooi aan het strand staan. De volgende rijden we naar Marbella, de laatste stop in Spanje

DSC_9192

 1-P1030527

DSC_9203

In marbella en bijna in Marokko

We zijn bijna in Marokko, Nu zijn we op een camping tjokvol Engelsen die hier allemaal lid zijn van de bowlingclub van Marbella en hier zo’n drie maanden overwinteren. Gisteren uitgebreid geppraat met duitse marokkogangers en van hen een link gekregen naar het reisverslag van hun womoclub: rmc-braunschweig.de (marokkoreis). Ons globale reisplan is door hen goedgekeurd, dusss daar zijn we wel blij mee. Als we aan de overkant zijn en weer internet hebben dan een nieuw bericht. Tot dan, groetjes Joke en Rolf

Vanuit Algeciras met veel vertraging naar Tanger Med

25-02-2014

Vanuit Algeciras met veel vertraging naar Tanger Med in Marokko. Er is kennelijk een boot uitgevallen. De boot van 2 uur gaat niet en die van 4 uur ook pas na 4 uur. Maar wat maakt het uit we hebben de tijd. Alleen wel vervelend dat we eerst denken heel snel door alle controleposten heen te zijn….. Tot we bij de laatste komen, waar al die arme mensen hun hoog  opgepakte auto’s helemaal uit moeten pakken. Het waterlooplein is een modern warenhuis! Het is wel wat choquerend om te zien hoe een auto thuis met heel veel moeite is vol gestouwd, nu helemaal en ook echt helemaal weer uitgepakt moet worden. Het betekent ook voor ons extra wachttijd, maar in geen vergelijk met de ellende van deze mensen. Dus toch nog in het donker naar de eerste overnachtingsplek een grappige camping in Martil.

1-20140225_184406 1-20140225_125239

En ja, ook de eerste pech, het lampje van de remmen gaat branden: nieuwe blokjes. ’s Morgens geld opnemen voor een garage, geen geld, wel van de rekening afgeschreven. Veel discussie, geen geld, morgen terugkomen als de directrice er is…… Maar ook een meevaller: de remblokjes waren niet versleten het, signaaldraadje maakte vals contact.

26-02-14

Daarna ons echte programma opgepakt en op naar Tetouan. Ja hoor, bij het eerste stoplicht diende de eerste gids zich al  aan. Hij brengt ons wel even naar de camperplek. Voor 10 dirham (€1.00) brengt hij ons keurig naar de plek en ja hoor,  zijn maatje was al opgebeld en hij werd onze gids door de Souk en Medina. Dan kan je dat niet doen en proberen met je reisgids door al die steegjes te gaan, maar wij kiezen toch voor de gids. Hij  heeft ons een fantastische wandeling geboden veel verteld. Hij blij en wij blij. Tetouan ligt schitterend tegen een heuvel  opgebouwd en straalt  een Arabische sfeer uit. Huizen hebben daardoor vaak heel mooie details. ’s Avonds maken we nog een ommetje  en Tetouan, met de verlichte medina is werkelijk een Arabisch sprookje.  Morgen verder de Rif in.

1-20140226_144511 1-20140226_144712 DSC_9226 DSC_9258

De Rif en naar Chefchaouen

De middellandse zeekust is mooi en Europees netjes. Mooie badplaatsen met mooie boulevards en een leuke open sfeer, bijvoorbeeld Oued Laou en Bou-Ahmed. ’s Avonds (27-2) aan een haventje gestaan, El Jebbah. En we hebben nog nooit zoveel zoeven bij elkaar gezien`. Ze hangen de hele dag en nacht rond en af en toe gaat de hashpijp rond. Ja je bent dan wel aan de kust maar wel aan de kust van de Rif. En daar komt een kwart tot een derde van de Marokkaanse export vandaan…..

We verheugen ons erg op de rit de volgende dag: de centrale weg door de Rif van Al Hoceima, via Ketama naar Chefchaouen. Het wordt in alle gidsen beschreven als een van de mooiste routes in noord Marokko. Mooi maar gevaarlijk. Dwars door het roversnest van de Rif. Er doen de wildste verhalen de ronde over die weg: van klemrijden voor een gedwongen hashaankoop of beroving tot mensen die op de weg springen om je hash te verkopen.  Wij zijn (dit keer) niet op het verkeerde moment op de verkeerde plek geweest. Veel mensen langs de kant die je hash willen verkopen, maar nergens agressief, allemaal het V-teken (peace man?), kennelijk al genoeg en nog niet teveel geblowd.

Wel prachtige vergezichten, vooral het eerste stuk waar we nog langs de kust reden richting Tarquist. Op de weg door het hoogste gedeelte van de Rif, dalen vol bloeiende fruitbomen, welke weten we niet. De hash zal wel wat verder van de weg staan een beetje uit het zicht, of hij moest nog opkomen zo vroeg in het jaar, dat kan natuurlijk ook. De Rif is dan qua landschap Europees, de dorpen en stadjes zijn helemaal derde wereld. We komen door Bab-Berret bij het uitgaan van de moskee na het vrijdagmiddag gebed, wat een volk en vooral wat een mansvolk, geen vrouw te zien, beter ook met al die mannen.

De volgende dag Chefchaouen bekijken, een mooi blauw stadje.

2-P1030571
Uitzicht in de rif
1-P1030543
Verhuizen in Tetouan
3-P1030573
Chefchaouen

Chefchaouen in de regen?

La Police
La Police

Uit de verte zien we het stadje al liggen met zijn vele nuances van blauw. We komen op een mooie camping. Vol met Fransen en wat Italianen. Marokko wordt in de wintermaanden bezet door de Fransen. Ze komen hiernaar toe voor de 3 wintermaanden met campers van 10m en dan nog aanhangers erbij. Het is vreselijk, maar er zijn gelukkig ook nog wat normale Franse campers bij. Campings zijn aan het eind van de dag vol en dat hadden we toch even niet verwacht. Helaas de volgende dag plenst het en we willen Chefchaouen toch wel met een zonnetje zien. Het wordt een E.book dag. De volgende dag plenst het nog steeds, we vertrekken naar Moulay Bousselham aan de kust. Wederom een schitterende tocht met aan het eind alweer een schitterende camping. We willen hier een vogelreservaat bezoeken en moeten daarvoor met n elektrisch, type roeiboot een eindje varen. Allah is ons niet goed gezind het blijft regenen, dus dat doen we even niet.. De volgende dag rijden we naar Volubilis. Het is een schitterende Romeinse nederzetting, met ongelofelijk mooie mozaïeken. Het is fantastisch om hier rond te dwalen. Vlak ernaast ligt het gehucht Moulay Idriss, gesticht door Moulay Ismail. We lezen dat niet Moslims hier niet zo welkom zijn, dus laten we het gehucht links liggen. Deze heer heeft destijds een nieuwe redelijk agressieve stroming in de islam gesticht. Een mijnheer met een aardige dosis grootheidswaanzin waar Meknes, waar we aan het eind van de dag aankomen, getuige van is. Onze aankomst in Meknes was verkeerd gepland. We reden op het verkeerde moment de stad binnen en hadden dus een goed gemikte steen op onze voorruit. Veel barsten te zien, maar het glas houdt elkaar nog vast. Op de camperplek aan de schitterende stadsmuur van 43 km lang (met dank aan Moulay Ismail) komt meteen de politie erbij. We racen met een politieauto door Meknes naar het bureau. Meknes is indrukwekkend met een heerlijke sfeer. Ha,ha, ik geniet van de tocht in de politieauto. De politie vindt het vreselijk dat het gebeurd is. Ik zeg maar dat in NL ook stenen van de brug worden gegooid naar automobilisten om de schaamte wat te verkleinen. De volgende dag verkennen we Meknes, waarbij de “stallen”van Moulay overweldigend zijn.

Een van de poorten van Meknes
Een van de poorten van Meknes
De Slager
De Slager

DSC_9293

De poort waar wij naast stonden met de camper
De poort waar wij naast stonden met de camper

 

DSC_9314
De Medressa
Volubilis
Volubilis

Ain Leuh naar Ouzoud

Op weg naar Sources de l’Oum-er-Riba overnachten we in Aïn-Leuh en nu eens een camping, waar we alleen staan. We zijn nu dan ook van de High Light route af. De volgende dag rijden we naar de sources met de waterval en we zullen het nog vaak gaan zeggen, het landschap is schitterend. De plek is een picknick plek geworden met net als in Turkije overdekte plekken om heerlijk aan de rivier in de schaduw een vrije dag te vertoeven. We wandelen naar de waterval en het laatste stuk is best listig. Het risico om in het koude water te vallen is groot, want een kabel aan de berg om je aan vast te houden ontbreekt. We houden het droog. De meisjes zijn aan de was in de rivier en nemen mijn witte broek ook even mee in de was. Ik probeer een beetje te babbelen en laat een foto van Anouk met Max achterop de fiets zien. Ze reageren heel enthousiast en de beloning is dat ik hun nu ook mag fotograferen.

Ain Leuh
Onderweg naar Ain Leuh over de midden atlas

 

2-P1030665

1-P1030667

DSC_9344

DSC_9340

Camping Zebra in Ouzoud

We zijn in een klein paradijsje aangekomen. Camping Zebra wordt door Nederlanders geleid. Gewoon een dag op de camping blijven is al een waar genoegen. Wat ons opvalt in Marokko is, dat er wel heel stoere reizigers zijn, o.a. mensen, die nog steeds met Overland-auto’s via Mauretanië verder Afrika intrekken. We ontmoeten ook mensen die al 40 jaar gelden naar Afghanistan trokken en daar de mooiste verhalen over kunnen vertellen. (Wat wordt er toch veel kapot gemaakt in onze mooie wereld). We kunnen een paar leuke wandelingen maken bij camping Zebra. De volgende dag wandelen we door de heuvels naar de rivier om onder eeuwenoude olijfboomgaarden te wandelen. We zien kleine  akkers die al decennia  volgens door gegeven traditie bewerkt worden. We voelen ons werkelijk te gast in ’n eeuwenoud land. We maken ook een wandeling naar een oud Berberdorp, wat hoog in het heuvelland ligt. Straten zijn er nog niet en het voelt aan of de tijd hier heeft stil gestaan. Slechts de satellietschotels laten zien dat men ook hier, toch enigszins in het hedendaagse leeft. Onderweg passeren ons vrouwen met  kinderen op de rug, die schapen, ezels en zelfs een paar koeien  van de weiden naar het dorp brengen. We denken, die hebben het zwaar, maar hun looptempo is zeker wel 4x zo snel als dat van ons. Getraind raken ze wel met elke dag die berg op en af. Na 4 dagen Zebra trekken we weer verder.

3-P1030685DSC_9352

 

2-P1030684DSC_9364

4-P1030691

6-P1030702

5-P1030694

5-P1030673

Camping Zebra
Camping Zebra

Telouet – Skoura.

14-03 Telouet – Skoura.

We willen vroeg op stap en dat is 09.00 uur voor ons. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want de meeste winkeltjes gaan pas tussen 9 en 10 uur open en we willen nog wel een vers broodje van de bakker. Goed vandaag lukt dat om 09.30 uur. We rijden verder langs zoutmijnen die je kunt bezichtigen, maar we durven beide daarin niet af te dalen. We hebben de laatste tijd teveel gelezen over ingestorte mijngangen.  We rijden verder langs de uit de verte onzichtbare ”rode” dorpjes en eindigen bij Aït Ben Haddoe, de plek waar “lawrence of Arabia “is opgenomen. Uit de verte is de Kashba nog mooi, maar wanneer je erin gaat merk je hoe het toerisme is toegenomen. De éne souvenir winkel na de andere. Jammer, maar ook begrijpelijk, iedereen wil  een graantje meepikken van het toerisme. We rijden door naar Ouarzazate, een stad aan de Draa, in de steenwoestijn. De weg leidt door de steenwoestijn naar Skoura.  Skoura ligt in een grandioze oase, zomaar midden in dit kale landschap. Het is zo bijzonder om daar door de palmtuinen te wandelen.

De bazin van de camping wil beslist dat we bij haar eten en dat doen we om haar te plezieren. Later blijkt dat het ook echt is om ons te plezieren. We eten verrukkelijk. De volgende ochtend rijden we eerst een stukje om vervolgens naar de Kashba Aít Abou Ali te wandelen, ook in de vallei van de Dra. De Vallei de Dra is een vlakte van palmen langs de rivier de Dra van ruim honderd kilometer. Die strook is kilometers breed. Onder en tussen al die palmen staan overal huizen en zijn kleine akkertjes. We krijgen af en toe een zelfde gevoel als in Vietnam in de Mekongdelta: een ongelofelijke landelijke rust. De Kashba is deels vervallen, maar het bijzondere is dat je ervaart hoe groot de kashba was/is, omdat je werkelijk onder de palmen langs akkertjes ernaartoe en omheen wandelt. Ook hier is het lente, de vogels doen hun uiterste best. Heerlijk om zo in de ochtend koelte te wandelen.

DSC_9457
Zie je het voor je op de A4
1-P1030752
Overal rode dorpjes
DSC_9428
En overal groene dalen

DSC_9433

DSC_9452
Ait Ben Hadou
DSC_9462
Landbouwgrondjes onder de dadelpalmen

 

DSC_9458
Dadels in de sneeuw

19-03 Skoura- Zagora- Mhamid

14-03 Skoura- Zagora.

De tocht gaat eerst weer via Ourzarzate, want we hebben ons reisplan weer eens veranderd. In de Atlas is het nog fris, er ligt nog heel veel sneeuw op de toppen en het weer is niet bestendig. We willen de Vallei des Kashbah’s toch meer in de lente zien en rijden nu door naar de woestijn. Eerst is het zo’n  80 km steenwoestijn en dan komen we in de vallei van de dadelpalmen. De natuur is dan ineens zo anders en ook weer zo mooi. We hadden deze weg al eens gereden, maar ook nu voor de 2e keer genieten we weer volop. Je ziet kashbah’s in de palmoases, vrouwen met wapperende gewaden. Het hoort zo bij elkaar, dat ik hoop dat ze hun omslagdoeken voorlopig niet afdoen, ze zijn prima tegen de warmte (en nu het commentaar, over wat ik net geschreven heb………kom maar op!) We komen in de middag in Zagora aan en zien dat dit dorp inmiddels een stad is geworden en gaan staan op camping, de tuinen van Zagora. We hebben één van de laatste plekjes kunnen veroveren en staan onder de mimosa en palmen. De volgende dag is het “niks doen dag”, we gaan alleen nog even naar de Souk ofwel bende-markt. Bij de camping is een meneer die campers in miniatuurvorm nabouwt en natuurlijk willen wij ook zo’n miniatuurtje. Alweer een stukje ontwikkelings hulp?  We krijgen een schitterende miniatuur van onze camper de volgende ochtend.

17-03 – 19-03 Zagora-Mahmid.

Vandaag zullen we ’s avonds genieten van de woestijn. We verheugen ons nu al erop, hoe de zonsondergang zal zijn. Bij het verlaten van Zagora zien we het bord van nog 52 dagen naar Tombouctou per kameel, als de grens open zou zijn. Helaas dus! Onderweg stoppen we in Tamegroute, daar is een oude bibliotheek in de Medressa. De bibliotheek heeft zo’n 4000 handgeschreven boeken, waarvan de meeste uit de 12e tot de 16e eeuw. De boeken liggen keurig achter afgesloten ramen, maar we kunnen ze goed bekijken en krijgen een leuke uitleg. De eerste twee boeken dateren van rond 1030 en waren geschreven op gazelle huid. Zeer bijzonder! Het is voor de moslims ook nog een soort Lourdes, maar de manken hebben we niet plotsklaps zien gaan lopen. We geven een paar bedelaars wat dirhams, zo hebben  we onze moslim aflaat ook weer voor die dag gekocht. Het landschap blijft indrukwekkend en wordt steeds zanderiger. Ineens zien we zomaar weer de rivier de Draa en ook oases zijn hier weer, waarbinnen weer kleine dorpen zijn. Overal zien we schoolkinderen, waar die kinderen toch vandaan komen. Jongens en meiden, puberleeftijd lopen/fietsen blij naar school.  Ontwikkelings projecten bereiken hun doel, jongens en ook meisjes gaan ook naar het Voort gezet Onderwijs. We krijgen er een blij gevoel van. We rijden door naar Mhamid, wat een beetje Zandvoort achtige sfeer krijgt door de touristen die hier neestrijken. Wij moeten nog 2 km piste rijden door de woestijn en dan zijn we bij Iguidi tours Camping. We staan voor ons gevoel midden in de woestijn. Het duurt niet lang of onze neus zit vol zand en in de camper ligt ook  op de tafel en overal waar iets op kan liggen zand. Er waait hier een verkoelend windje en in de schaduw is het 27gr, voor ons gevoel lekker koel. De volgende dag blijven we nog even op deze verstilde plek en het geeft ons overdag weer zo’n Ennio Morricone  gevoel. Het enige wat we horen is het zoemen van de vliegen en de kraaien zien we laag over vliegen. We openen af en toe onze ogen om een vlieg een dodelijke mep te geven. Jullie herkennen vast het beeld van de films. De ochtend en het vallen van de avond zijn eigenlijk het mooist en overdag is het sloom onder uitgezakt zittend de dag door brengen.

1-P1030808
Overal zand

2-P1030816

Je bent er nog
Je bent er nog
4-P1030817
Liever in die witte bak dan in die bruine tent
52 dagen
52 dagen
6-P1030799
Mozaieksteentjes worden met en tangetje geknipt
Lastig om hier stiekem te roken...
Lastig om hier stiekem te roken…

mhamid-zagora-tazzarine-merzouga 25-3

Zand-steen-zandwoestijn

 

En ze zijn veel trager dan een hert
En ze zijn veel trager dan een hert

 

net koeien
net koeien

DSC_9527

Tsja een weekje niet geschreven en wel veel beleefd. Een beetje veel woestijn en steeds verschillend. Over de zandwoestijn van Mhamid hebben we vorige week al geschreven. We stonden midden in de doodstille woestijn. Zagora was weer erg druk, weer een nachtje onder dezelfde mimosa gestaan. Het dal van de Draa was de andere kant op ook erg mooi. Daarna een 300 kilometer steenwoestijn met een stop in Tazzarine onder de …….. dadelpalmen. Daar heel gezellig met een stel Hollanders zitten kletsen en veel tips gekregen.  Steenwoestijn is wel mooi maar gelukkig zorgde een groep kamelen met jongen voor een foto stop. Dan na die 330 kilometer stenen en fantastische bergen: zand, zand, zand. Dit stuk woestijn is totaal anders dan Mhamid. Duinen van honderden meters geven een heel ander plaatje. De kleuren van het zand zijn anders. Hier hebben we het klassieke ritje op de kameel naar een duintop bij zonsondergang gedaan. Hééél erg mooi en hééél erg leuk. Het plekje was fantastisch, ook hier weer met de neus van de camper in het zand, met uitzicht op een prachtig duin.

Weer met de neus in de woestijn
Weer met de neus in de woestijn
Zand ...
Zand …
Klassiek toeristenuitje maar wel leuk
Klassiek toeristenuitje maar wel leuk
DSC_9551
Zand
Zand
Zand
Joke in het zand
Joke in het zand
Kamelenjongen in het zand
Kamelenjongen in het zand
Zand met zon
Zand met zon

Door de Kloven

Voor ons gevoel hadden we nog wel een week in Merzouga kunnen blijven. De woestijn is voor ons zo fascinerend. We gaan toch weg en de komende dagen zullen de dagen van de kloven worden. Allereerst rijden we door de Gorges de Ziz,  we rijden boven over langs een enorme vruchtbare vallei in de diepte en dat, is precies zo bijzonder aan Marokko: Kilometers steen en dan zomaar ineens uit het niets die vruchtbare valleien. Er zijn veel irrigatie-programma’s en men probeert ook de fruitteelt op te zetten. Een, je gelooft het niet, ontwikkelingsprogramma met behulp van het Amerikaanse volk. We slapen bij de bron van Meski, waar we heerlijk wandelen door de Palmentuinen.  Al die kleine akkertjes, meestal bewerkt door vrouwen, onder de hoge dadelpalmen. De volgende dag rijden we weer door steenwoestijnen, met afgewisseld met, ook nu weer, heel vruchtbare valleien. We komen bij Amellago, waar we eerst een bedelende vrouw weer blij maken en wij ook weer aan onze  islamplicht hebben voldaan. We rijden een poort door en komen op een binnentuin, wel zo mooi en dat is de camping. De binnentuin doet me denken aan het boek “Het huis van de moskee”, van Kader Abdolah. Zoals hij in dat boek de binnentuin met de granaatappelboom beschrijft, ik voel me deel van het boek op dit moment. We hebben n gezellige babbel met de eigenaren en ’s avonds koken ze lekker voor ons. Voor het eten maken we nog een wandeling lang de rivierbedding en ontmoeten de mensen van het dorp. Ik krijg al gauw een soort van kleine zeis/sikkelmes in mijn handen geduwd. Huppakee, ik ook aan t werk, klaver snijden voor de beesten. Vanuit dit dorp rijd je richting Todrakloof door een  ruige en schitterende  kloof (van Gheris)

Geen tanden wel dirhams
Geen tanden wel dirhams
Het huis van de moskee
Het huis van de moskee
Het dal van de moskee
Het dal van de moskee
Joke aan het werk ??!!??
Joke aan het werk ??!!??

De volgende dag maken we een stevige bergwandeling vanuit de Todra kloof de berg op. Paden zijn niet zoals in de Alpen gemarkeerd, we lopen over heel oude  berberpaden de berg op en boven wacht ons een schitterend uitzicht. We willen ook in de Dadeskloof wandelen en die wandeling blijkt nog mooier/ spannender te zijn. Met een zeer globale routebeschrijving gaan we op stap en na een paar kilometer stranden we bij de rivier. We kunnen er niet overheen, maar moeten er doorheen. Wat te doen….Gelukkig komen er n paar dappere Fransen, die hup schoenen en sokken uit en door het zeer koude snelstromende  water lopen. Okay, wij dus ook. Picknick theedoek wordt voeten handdoek. Door een schitterende kloof en dan de berg op. Gelukkig komen we 2x een herder tegen, zodat we kunnen vragen of we op het goede berberpad zitten. Goed, een berberpad is zo breed, dat er altijd een ezel of paard overheen kan lopen en dan zijn hun drollen een goede markering voor ons. Over de berg heen dalen we af naar de camping.

Todra kloof
Todra kloof

05-P1030964

 

04-P1030963

Wandeling vallee de dades
Wandeling vallee de dades

08-P1040028

Onze richtingborden
Onze richtingborden
De man die alle berberpaden kent
De man die alle berberpaden kent

’s Avonds eten we bij “Chez Pierre”, waar het niet alleen lekker eten is, maar ook gezellig muziek gemaakt wordt.

Muziek bij piet
Muziek bij piet
Muziekmeisjes
Muziekmeisjes
Dadeskloof boven op de pas
Dadeskloof boven op de pas

De volgende dag gaan we eerst naar de Souk en rijden daarna  door de Rozenvallei, maar zien geen enkele roos. We bezoeken  een rozen distilleerderij, erg leuk. We vertellen de man dat het ons verbaast dat we geen enkele rozenstruik zien. Hij neemt ons mee voor een wandeling door de tuinen, zoals ze dat hier noemen en dan zien we de rozenstruiken. In totaal staan er 4200 km aan rozen als heg om de akkertjes heen. Er bloeit nog niets , dat is wel n beetje jammer.

Souk El Kelaa Megouna
Souk El Kelaa Megouna
Rozen disitlleerderij
Rozen disitlleerderij
Rozentuin
Rozentuin

Via Quarzazate vervolgen we onze tocht naar het westen. Deze plaats is altijd weer n belangrijke stop in onze reis, dat was al in 2006 zo, en nu nog steeds. Je kunt er alcohol kopen en er is een heel lekkere patisserie.

Blitz mannetje toch?
Blitz mannetje toch?

Ouarzarzate Tanger-Med

Lifters in de Dades
Lifters in de Dades

 

Het bier is aangevuld en de opgemaakte koekjes besprenkeld met rozenwater smaken weer opperbest. We rijden richting Foum-Zguid op weg naar het ZW. Om eerlijk te zijn krijgen we wel n beetje genoeg van de steenwoestijn, maar toch zijn er dan steeds weer verrassend mooie stukjes bij.

Foum-Zguid is een stoffig stadje, maar de camping is er weer heel leuk. Er komt een grote Overland 4wheeldrive de camping opgereden en het blijken Hollanders te zijn. We vragen het ons al n tijdje af, of het spannende rijden voor deze auto’s over pistes niet wat voorbij is. Het lijkt net of ze met hun ziel onder de arm rond rijden in Marokko omdat er niets anders voor ze overblijft.  Afrika is te gevaarlijk geworden. Ze bekennen dat het inderdaad zo is, maar dat ze desondanks, nog altijd niet gereden pistes ontdekken in Marokko.  De volgende dag wacht ons een lange tocht naar Icht. Het is het gebied van stenen met tekeningen erin, uit lang vervlogen tijden (ong 6000 jaar). We komen op een werkelijk ongelofelijk mooie camping, geleid door 2 Franse broers. De camping is met zoveel liefde voor zijn omgeving ingericht,  het is werkelijk een droom. Alles doet het en is niet gebouwd om na 1 a 2 jaar weer kapot te gaan en wordt onderhouden. Dat zie je eigenlijk bijna alleen bij campings door Europeanen geleid. Maar over de overige campings hebben we ook niets te klagen. We waren tot Marokko niet meer van die camping liefhebbers. Marokko heeft dat toch wel weer veranderd, hier staan we graag op de mooie en leuke campings. De volgende dag is een “alleen maar om ons heen kijken dag”. We genieten van de vergezichten. De dag daarop gaan we met een gids uit het dorp het veld in. We struinen tussen stenen door en ongelooflijk, de gids weet precies waar stenen, grote en kleine met sculptures liggen. We zien afbeeldingen van gazelles, neushoorns, maar ook van giraffes. Ik bespaar jullie de volksverhuizingen van die tijd.

Een duits rijdend hotel
Een duits rijdend hotel
Camping in Icht
Camping in Icht
Zonsondergang camping Icht
Zonsondergang camping Icht
06-P1040100
Tajin met franse invloed
Rotstekeningen in Icht
Rotstekeningen in Icht

DSC_9666

Het is goed heet geworden en we besluiten om de omgeving van Tafraoute niet te gaan verkennen. Een moeilijk besluit, maar het moet zo mooi en boeiend daar zijn dat we het graag op een koeler moment doen en dat is eind februari. We zullen de reis voornamelijk langs de kust voortzetten omhoog richting Europa. We krijgen helaas auto pech en worden gesleept naar Agadir. De benodigde onderdelen zijn in Marokko niet verkrijgbaar. SOS Nederland raadt ons af om de onderdelen in te vliegen. We komen tot een tussen oplossing. De auto wordt naar Tanger Med getransporteerd en wij krijgen een huur auto waarmee we toch nog naar Essaouira en Safi kunnen. Het mooiste stukje kust ligt onder Agadir, dat slaan we nu even over en bewaren we voor de volgende keer.

Wegmarkering in Agadir ....
Wegmarkering in Agadir ….
Riad in Essaouira
Riad in Essaouira
De haven van Essaouira
De haven van Essaouira

11-P1040136

12-P1040138

13-P1040140

De tocht vanaf Agadir is ook wel weer leuk, want we slapen in mooie Riads. Dat is weer even terug in de tijd dat we met Cees en Betty door Marokko trokken. Essaouira is ’n oud Portugees havenstadje. Er hangt een heerlijke ontspannen sfeer en de visafslag is fantastisch. ’s Avonds eten we natuurlijk in de haven bij Chez Sam, een aanrader, mocht je er ooit komen. Tussen de Argaan bomen door rijden we verder naar het noorden. We passeren inmiddels zoveel coöperatieve instellingen voor/door rouwen, die daar allerlei producten van de Argaan noot maken en verkopen. Wij krijgen  zo onze twijfels bij het “Coöperatieve”. Een handig lokmiddel voor Europeanen die graag wat aan ontwikkelingswerk doen. Natuurlijk kopen wij er ook  weer een olie’tje, voor mijn zachte huid(ha,ha).

Safi wordt onze laatste stop. Het is een stad met ‘n ommuurde medina en even daarbuiten ligt de pottenbakkerswijk. We krijgen een rondleiding en uitleg van één van de medewerkers en kunnen de verschillende werkplaatsjes bekijken. Ja en dan volgt natuurlijk de verkoop actie. Ik heb 2 mooie schalen op t oog en de prijs moet in eerste instantie met 2/3 omlaag om iets onder de 50% te komen. Het wordt een zeer zakelijke confrontatie en ook nu hoor ik weer dat ik wel ’n Berbervrouw lijk. Die schijnen ook  heel zakelijk te zijn bij het onderhandelen. Ik krijg “mooi prijs voor vriend” en dan kijken ze naar Rolf en mij kijken ze moedeloos aan. Ik heb mijn schalen idd voor ’n goede prijs, waar zij zeker ook nog aan verdienen.

Safi Pottenbakkerswijk
Safi Pottenbakkerswijk

15-P1040144

16-P1040147

De laatste nacht slapen we in Tanger Med en  varen daar samen met de camper over naar Alcegiras en zullen daar verder geholpen worden. We hebben een hoop bekijks en er worden veel foto’s gemaakt van de camper bij het afladen van de trailer en op ’t op de boot duwen.

De boot op in Tanger Med
De boot op in Tanger Med

18-P1040166

Het is ondertussen in de week voor Pasen en dan wordt er niet zoveel gewerkt in Spanje. De onderdelen zijn er en dinsdag na de Pasen zal de camper weer rij klaar zijn. Wij rijden heerlijk rond in onze huurauto en genieten van het wandelen in de Alpujarra.

Dit is het laatste bericht van ons. Het was een bijzondere en mooie reis door Marokko die we graag nog eens gaan ondernemen om de niet bezochte gebieden en steden dan aan te doen. We zijn een vriendelijke bevolking tegen gekomen, waarbij de vrouwen vooral veel opener naar toeristen zijn geworden. Iedereen die onderwijs heeft genoten spreekt goed Frans, dat vergemakkelijkt de communicatie zeker. We hebben zelden een bevolking meegemaakte waarbij het geloof zo verweven is met het leven. Over geloof, politiek, koningshuis en maatschappij wordt niet gediscussieerd. Spreekt men er over, dan is dat om toch te vertellen hoe goed de islam voor de mensen is en hoe slecht wij af zijn in het westen zonder de Islam. We hebben instemmend geknikt, behalve bij de lofrede over de Taliban. Dat ging ons net te ver.

INSJALLAH.

Het reisverslag is klaar. Dank voor alle reacties die we hebben gekregen. Het is leuk om  te merken dat mensen  ons nieuwsgierig en met plezier hebben gevolgd.

Capileira Alpujarra
Capileira Alpujarra

Rolf en Joke