Cevo 4 september

Cevo Camping, Rust…..

De eerste vier dagen waren een beetje hectisch: twee lange dagen rijden en daarna twee dagen paddestoelen zoeken. We hebben geleerd om eekhoorntjesbrood en cantharellen te herkennen. Herkennen is één, maar vinden is nog iets anders. Met Giampie en zijn zwager Marcello  hebben we  twee dagen door het bos tegen de helling op  geklauterd. Er waren weinig paddestoelen en als Marcello dat zegt,  dan is het zo.  Marcello vindt altijd porcini’s en als hij ze niet vindt dan zijn ze er niet. Hij ziet en onderscheidt ze van andere paddestoelen op wel acht meter afstand. Hij ziet aan de manier waarop dennentakken op de grond er uitzien waar ze kunnen staan…. En wij zien dan echt geen verschil.

Onze startplek lag op een 1700 meter bij het zomerhutje van de opa en oma van Giampie. Een prachtige rustige plek. We hebben daar ook heerlijk geluncht met lekkere wijn en pintadeau op zijn Jokes. Gisteravond heerlijk pasta met funghi gegeten en we leven nog !!!

Maar na twee dagen klauteren en Italiaans kletsen zijn we wel toe aan een dagje rust op onze mooie camping. Uitslapen, koffiedrinken, de rest van de paddestoelen drogen en invriezen. Nu gaan we kijken wat we de komende dagen gaan doen. Morgen een vergunning kopen om hier op forel te vissen, boodschappen doen, een wandelkaart kopen en een wandeling plannen.

Over het wandelen en vissen schrijven we ons volgend bericht.

Joke en Rolf

www.jokeenrolf.nl

 

Lago d’Iseo 9-9-2014

 

We schreven in ons vorige bericht:  Morgen een vergunning kopen om hier op forel te vissen, boodschappen doen, een wandelkaart kopen en een wandeling plannen.

Tsja dat is voor een groot deel gelukt.

Een vergunning kopen is hier niet zo  simpel. Je wordt van het een kastje (postkantoor, vrijdagmiddag, zaterdag en zondag gesloten) naar het  andere kastje (polizia forestale, alleen vrijdagochtend open) naar een ander kastje ( de vliegvisvereniging, ’s ochtends en ’s middags open maar nooit aanwezig) naar het volgende kastje (het touristenbureau, ’s ochtends en ’s middags open , maar dan wel de andere vestiging) naar het eerste kastje (postkantoor ’s ochtends open maar een licenza di pesca? Nooit van gehoord! Oh un bolletino  per la pesca, questo abbiamo! € 22,75 voor een jaar staatsvergunning en het is eindelijk gepiept) We spreken een aardig woordje italiaans en  iedereen is even vriendelijk, maar je moet wel een doorzetter zijn.

En toen de vergunning voor de rivier. Na veel omzwervingen terecht gekomen bij Ernesto Maurio die ik ook al op facebook was tegengekomen en van de vliegvisvereniging is in deze streek (ueffa). De rivier de Oglio? Die  kun je voorlopig vergeten door werkzaamheden in dit stuk. Weet je? Als jullie naar Tosco Emiliano willen om te wandelen? Ga dan vissen in de rivier de Trebbia bij Gorrete. Daar gaan we dus morgen naar toe.

Maar we hebben nog een hoop andere dingen gedaan:

Een prachtige, moeilijke bergpas gereden: de Passo die Gavia.  Echt peentjes zweten. Boven een klein wandelingetje gedaan tot het begon te regenen en toen weer naar beneden over dat zelfde smalle weggetje, vaak 2,5 meter breed.

Een mooie wandeling gemaakt naar de Rifugio di Aviolo, een constante klim van 1450 naar 1950 meter. Er staat 1 uur en 50 minuten voor, maar wij deden er toch gauw een uur meer over. Maar boven  heb je dan ook wat: een prachtig meer, heerlijke polenta met brassata en pasta ai funghi porcini en leuk gezelschap.

En, we hebben een leuke fietstocht langs de fiume Oglio gedaan. Een goede vuurdoop voor onze Flyer fietsen want: what goes down, must go up. En dat deden wij en die Flyers prima.

Nu hebben we even een dag aan het Lago d’Iseo gestaan, gewassen, gefietst en aan het meer gezeten met een wijntje. Morgen verder naar Tosco Emiliano (en de forellen?). We laten van ons horen.

Joke en Rolf op jokeenrolf.nl

 

Vissen in de trebbia bij Gorreto

De rivier de Trebba was ons aanngeraden door een Italiaanse vliegvisser in Alpen: Mauro Merli. De man werkt bij Lamborghini. En zijn tip was goud waard. Een mooie rivier, een mooi plekje in de bergen boven Genua en veel vis. Elke week worden er nieuwe duikboten uitgezet. Eén daarvan zwom jammer genoeg door  mijn lijntje. In een paar dagen vissen heb ik een paar mooie vissen gevangen van rond de 40cm. De mooiste was een bronforel van rond die maat.  Er zijn in Italië dus goede vlievisplekken te vinden. Ik ga er maar eens een lijstje van maken…

 

 

Tosco-emigliano

We hebben ons voor genomen om iedere keer dat we Italië bezoeken een ander wandelgebied op te zoeken. Dit keer wordt het Tosco-Emigliano, wat tussen Reggio nell’Emiglia en de Middellandse zeekust ligt. Het is  n gebied met veel valleien, beukenbossen en veel sparren. Ook de porcini en cantharellen zijn hier aanwezig. De wandelingen zijn veelal bergkam-wandelingen, met schitterende uitzichten. We vereren eerst Dante door als eerste wandeling, de steen van Bismantova te beklimmen.  In één van de gezangen van Purgatorium(voor de kenners)wordt deze steen geciteerd. De volgende dag wordt het wat serieuzer wat wandelen betreft, we maken een wandeling naar de top van de berg Ventasso, een stevige klim door wolken heen en dan op de top zien we ver benden ons, ons campertje vlak bij het meer staan.

We zijn nu goed ingelopen en besluiten om een lange wandeling naar een berghut te maken, waar we zullen overnachten. We zetten de camper op de Passo Pradarena neer, omringd door wolken, dus niets te zien van waar we staan.  Hoe wonderlijk toch,  de volgende dag weer strakblauw en dus vroeg op pad naar Rifugio(berghut) Battisti. We lopen grotendeel over de kammen van bergen en de ver gezichten zijn schitterend. De tocht is zwaar om dat we ruim 12 km door bergachtig terrein lopen. Gezellige jonge mensen in de hut waar we een fijne avond mee beleven. We vragen ons af, waarom de fransen toch zulk slecht eten serveren in de berghutten en de Italianen ervoor zorgen dat je een verrukkelijke maaltijd krijgt. Goed eten is  toch echt belangrijk tijdens je  wandelingen. De volgende dag dalen we door schitterende beukenbossen af naar onze camper.

Florence 23-09

Florence is wel een van de mooiste openlucht musea die we kennen. Er is een markthal met normale (?) prijzen en mooie bars op een soort entresol dat er later ingebouwd is. Als je van lekker eten houdt, this is the place to be: vis, groenten, paddestoelen, vlees,  in een hal die zo’n anderhalve eeuw geleden is neergezet om een koele plek te bieden aan de markt.

De andere highlights zie je op de foto’s: de ponte vechio, de beeldengalerij, de Dom en hele mooie fresco’s. Daar hebben we een speciale tour aan gewijd in twee mooie kerken. Dit keer eens religieuze fresco’s met gewone figuren en gezichten. Dus niet alleen maar treurige hoofden waar de vroomheid vanaf druipt. Maar ja natuurlijk wel weer veel kruizen enzo. Laatst ergens gelezen: wat is dat toch voor godsdienst die een martelwerktuig als symbool op zijn kerken zet?

Maar voor ons was  het leukste aan Florence toch wel het bezoek aan de zoon Jelle van onze vriendin Anne. Hij woont sinds kort in Florence in een mooi huisje aan een mooi watertje (lang leve de muggen) vlakbij de Universiteit waar hij werkt aan een promotie. Hij zei dat het vrij ingewikkeld was om uit te leggen waarover die promotie over ging, daarom heeft hij het maar niet geprobeerd….. Hij heeft ons nog wel een rondleiding over het terrein van de Universiteit (een europese  instelling) gegeven. Je zal daar maar mogen werken de komende vijf jaar. Jelle veel succes en plezier daar de komende jaren.

 

 

Lucca 27-09

Je denkt na Florence en Rome dat er weinig nieuws meer te beleven valt. Fout!!

Lucca, is een juweeltje, klein en fijn, zoals vaker. Het is een vestingstadje dat al eeuwen goed bewaard is gebleven, het doet een beetje denken aan de vesting Naarden, maar dan met een doolhof van nauwe steegjes, hoge huizen, héél veel kerken en……. terrasjes, restaurantjes, winkeltjes, pleinen, pleintjes. Het mooiste plein is wel het piazza anfiteatro, daar was eens het romeinse amphitheater. Kortom slenteren en slempen. Als je nog een keer in de buurt komt: niet voorbij rijden.