31 mei, Ciao Sicilië,

2-DSC_1948

De dag dat we aankwamen hadden we originele Nederlandse plensbuien en de dag dat we weggaan is het origineel Nederlands miezerweer. Tussen deze twee momenten heeft de zon alleen maar geschenen. Hoe heerlijk was dat! We varen over naar Italië en laten Sicilië met mooie herinneringen achter. Tot een volgende keer.

 

 

1 juni…………………thuis?

We zullen de komende dagen steeds een stukje noordelijker komen. Onze eerste echte stop wordt Sorrento, waar we een scooter zullen huren om ze langs de Amalfische kust te rijden. Dit hebben we inmiddels gedaan. Het is een mooie kust, precies zoals het beschreven wordt. De stop in het plaatsje Amalfi is bijzonder vanwege de bijzondere Dom, die er is. Er zijn heeeel veeel toeristen, die de kust bezoeken of met een kleine auto of een autobus, of een verzorgde trip, het is echt file rijden. Wij tuffen er heerlijk langs. Op de terugweg maken we nog een stop in Positano en natuurlijk weer zo’n mooi dorp, filmsterplekken zijn het. Het is gewoon niet te geloven wat voor moois er in Italië te bekijken is. Het houdt gewoon niet op. Na deze trip gaan we via het lago di Trasimeno en de Chianti, waar tot onze verrassing in Radda een wijnproeverij gehouden wordt, langzaam aan op Nederland( lekker geproefd en gekeurd natuurlijk). In de week van 15 juni zijn we weer thuis. We verheugen ons op onze mooie tuin en om familie en vrienden weer te zien.

Ciao tutti!

 

Giardini Naxos/Taormina 28/30 mei

"Marina,Marina" schalt nog steeds door de straat
“Marina,Marina” schalt nog steeds door de straat

Het einde van de trip in Sicilië begint in zicht te komen. We hebben

er niet bij stil gestaan dat  het weekend is en dan trekken de Italianen er massaal met de camper op uit. Pas op de 3e camping in Giardini Naxos is er plek, en we vinden er een mooi plekje met wat boomschaduw. Dat hebben we nu toch echt nodig. Het is dus druk, maar ach met Italiaanse gezinnen is dat ook weer een evenement op zich. De Siciliaanse ”Johnny Jordaan” ,wordt door de aanwezige bejaarden uit volle borst  mee gezongen. Men bemoeit zich met alles en iedereen. Geen jonge moeder is hier veilig voor alle goed bedoelde adviezen van de buur oma’s. Heerlijk om het allemaal van de zijlijn mee te mogen maken. We nemen daar dan ook uitgebreid de tijd voor. Giardini Naxos is een lief badplaatsje in de schaduw van Taormina, leuk dorpsstrand en een heerlijke zee. Onze laatst geplande wandeling skippen we voor een volgende keer en alleen Taormina gaan we nog bekijken.  Natuurlijk ook  even shoppen, want voor mooie winkels ga je naar Taormina. We krijgen van onze Schotse buren tickets voor de “ Hop on Hop off” bus en een ticket voor het Griekse theater  in Taormina. Zij maken er geen gebruik meer van. Met de heerlijk open bus rijden we richting Taormina. Pfffff, wat een drukte is het hier. Eerst maar naar het Domplein en aan de weg ernaar toe is alweer veel te bekijken. De Dom is verrassend eenvoudig en juist daardoor erg mooi. Rolf zoekt een terras op en ik  ga op stap in de winkelstraten. ‘s middags gaan we naar het theater Greco en zijn toch weer verrast. Het theater ligt op zo’n schitterende plek en is ook zo mooi gebouwd. Nu heb je vanaf deze plek zicht op de Etna bij helder weer. Wij dus niet want het is warm en heiig. Maar we  kunnen er ons van alles bij voorstellen. Dat zicht op de Etna en de zee werd destijds dus wel verstoord door dit theater. Maar ja, je kwam er ook om naar andere zaken te kijken en te luisteren. Tegen borreltijd rijden we met de bus naar Isola Bella en genieten daar van het einde van de dag. Het is een heel mooi plekje en heeft niet voor niets de naam Isola Bella gekregen.

 

Geraci en de Etna 26/27 mei

DSC_4391
Uitzicht op Geraci.

We willen nog een wandeling maken  en daarvoor rijden we na het abrupt ontwaken naar Geraci. Het is al vroeg heet en als we bij het beginpunt van de wandeling zijn, zien we dat de wandeling over alpenweides en bergzadels gaat zonder schaduw. Wat te doen… We kiezen ervoor om onder de zonneluifel van de camper te gaan zitten en een boek te lezen. Tussendoor genieten we van de uitzichten om ons heen. In de middag vertrekken we richting de Etna. We doen dit via binnendoor wegen en rijden door heel afwisselende landschappen. We slapen ergens in niemandsland en de volgende dag moeten we toch nog  wel  2 uur rijden voor we bij de volgende berghut zijn , de rifugi  Citelli. We lunchen en gaan dan direct op stap. We wandelen om de bergen Sartorius heen. Het is een korte wandeling die wel  heel goed weergeeft hoe een lava landschap eruit ziet. Deze bergen zijn ontstaan tijdens een uitbarsting in 1865 en wij mogen daar nu van genieten. De Etna zelf gaan we niet op. Het lijkt ons een erg toeristisch circus, wat later ook beaamd wordt door een gids waarmee ik spreek. Ik vertel hem dat de route die wij gelopen hebben, gemarkeerd zou zijn. Geen paaltje gezien en dus vraag ik hem vrolijk of de gidsen de paaltjes stiekem hebben weggehaald. Hij zegt geen ja en geen nee, kijkt me ietwat glimlachend aan en zegt: Wij moeten ook overleven. Ja, in een land waar de werkeloosheid op 40 à 50% ligt, is dit de harde waarheid. We slapen die nacht bij de Monti Sartorius en de volgende dag gaan we naar Taormina.

 

de Madonie 24/27 mei

DSC_1858
Opnieuw onverwacht, een ruig landschap

De kilo’s zijn er weer aangevlogen bij al dat genieten in Cefalu. Goed dat in het achterland van Cefalu een Natuurpark ligt, waar stevig gewandeld kan worden. Die kilo’s moeten er natuurlijk wel weer af. We kiezen voor een wandeling bij de hut Crispi even boven Castelbuono. De weg ernaar toe is een avontuur op zich. De bomen hebben zulke laag overhangende takken, dat we alleen maar in het midden van de weg kunnen rijden en hopen op geen tegenliggers op deze smalle en “lage”weg. Het geluk zit ons mee, geen tegenliggers. De hut ligt aan een mooie alpenweide en we krijgen ontzettend zin om op pad te gaan. De volgende ochtend vertrekken we op tijd. We hebben inmiddels  ervaren dat de aangegeven looptijden voor ons verdubbeld kunnen worden. Het is een schitterende wandeling door bossen met enorme beuken en hulstbomen die hier 15m hoog kunnen worden. Deze laatste zijn nog een overblijfsel uit de ijstijd. Boven op de berg Cozzo Luminario hebben we een weids uitzicht. De Ionische eilanden zien we wel liggen, maar ook  alleen omdat we weten dat ze er liggen. Het is helaas heiig weer. Op ons pad kruisen 3 jonge wildzwijnen, ze knorren er lustig op los en even later komt de moeder van Bambi ook nog voorbij. Dit niet alleen maakt deze wandeling leuk, maar boven groeien planten die we echt nog nooit hebben gezien (ijstijd?). Al deze bloemen maken de weides tot een kleurrijk geheel. De weg terug is  een hele  afdaling. We twijfelen of we de goede weg wel hebben genomen. Dan, op het juiste moment komen er wandelaars van de andere kant die onze twijfel weg kunnen nemen. De aangegeven 3 uur is inderdaad 6 uur geworden. We zijn blij dat we een douche kunnen nemen en de wijn en het pils koud staan.

De volgende dag genieten we van de alpenweide en aansluitend gaan we naar Castelbuono. Een mooi stadje, waar we genieten van het moment van de “passegiate”om 17.00 uur. Wie op dat moment niet werkt is  op straat en hoe heerlijk is het dat de hoog bejaarde mannen elkaar treffen bij een bar of een bankje langs de weg. Dat is wat Safer, de vader van mijn Syrische leerling zo mist in NL. Mannen op straat, die met elkaar praten.  Rolf staat ineens te kletsen met mensen. Een bekende van de fotoclub is ook in Castelbuono. Leuk, dit soort onverwachte ontmoetingen. We staan op de parking voor campers aan de rand van het stadje. ’s Ochtends om 06.30 uur wordt er op de deur gebonsd. Wat blijkt; je mag alle dagen daar staan, behalve op de marktdag. Oeps even dit bord over het hoofd gezien. De marktlui kijken ons lief glimlachend aan. Ze hebben wel pret over het feit dat ze ons zo vroeg moesten wekken. We vluchten snel weg.

Cefalu 22/23/24 mei

Waarom ga je naar Cefalu, gewoon omdat het schitterend ligt. Dat zie je vooral als je aan komt rijden. Het dorp ligt zoals vele dorpen tegen de berg op gebouwd, direct aan de zee. Het heeft heerlijke stranden, restaurants en terrassen. Ondanks al het toeristische gedoe, zijn er gewoon weer de typische smalle straatjes en trapstraatjes, waar wel degelijk de eigen bewoners wonen. De Dom is mooi en ook de wasplaats uit de Arabische tijd is er nog steeds. Maar het is vooral genieten op het strand, het terras en het restaurant( alweer een schone keuken).

Palermo 21/22 mei

DSC_4369
Wat nog over is, van de eens zo beroemde markt in de wijk Vucciria

Na Monreale zijn we eigenlijk helemaal klaar met het bezichtigen van bijzondere dingen. Kan het nog mooier, nog interessanter, we geloven het niet. Knop om, want we houden inmiddels wel veel van Sicilië. Opvallend in deze reis is, hoezeer we beiden ook van koken houden, dat de keuken opvallend vaak schoon blijft. Buiten de deur eten is een feest hier op Sicilië. De heerlijkste visgerechten worden geserveerd en het witte wijntje type ”Grillo”, smaakt er prima bij. Maar terug naar Palermo, bijzonder is dat hier wel oude cultuur is. De aardbevingen hebben hier geen of nauwelijks  schade aangebracht. Dus niet zoveel barok hier. Op de camperplek zou je niet willen staan(vooral niet in de zomer als het zoooo heet is hier), zo lelijk is het er. Groot voordeel is echter, dat je binnen 800m bij belangrijke bezienswaardigheden bent en de taxi je voor €10 verder overal naar toe brengt. Rolf en zijn benen willen niet meer lopen, het is  even op. De opzichters zijn heel vriendelijk en helpen je overal mee.

We gaan toch op stap en ons eerste doel is het Convento dei Cappuccini(om de hoek bij de camperplek), een zeer bizar “kerkhof” in de catacomben. Hier hangen en liggen gemummificeerde lijken van welgestelde burgers en monniken. Keurig aangekleed, en in het verleden werden de doden ook regelmatig van schone kleren voorzien. Het is echt een bizar geheel en opvallend is hoeveel gezinnen met kinderen dit in hun programma hebben opgenomen. De kinderen lopen hier echt te griezelen. Goed leuk, en verder niet bijzonder.

 

We gaan snel door naar het Palazzo dei Normanni, een mooi toetje na Monreale. We genieten dus nog even na en tegelijkertijd ook van dit Palazzo. We slenteren verder langs de kathedraal, via leuke pleinen naar de haven en daar nemen de we een soort TukTuk Taxi terug naar de camper. De volgende morgen nemen voor het gemak een taxi naar de wijk  Vucciria. Ten eerste om naar de, in de gidsen veel geprezen markt te gaan. De wijk  is leuk, maar ach de markt behoort inmiddels tot het verleden. Ons 2e doel is het stucwerk van Giacomo Serpotta. In verschillende kerken in deze wijk, is zijn schitterende stucwerk te bewonderen. We zijn in stille bewondering. Er zijn nog veel andere dingen te bewonderen, die bewaren we voor een volgende keer. Op naar Cefalu.

DSC_4365
Het stucwerk van Giacomo Serpotta, hier en op de volgende foto’s in het Oratorio Del Rosario di San Domenico

DSC_4367 DSC_4358

Monreale, 21 mei

DSC_4343

De Noormannenkoning  of Normandische koning, Willem II maakt zich boos op de aartsbisschop van Palermo en….. laat zien dat hij de grootste heeft. De grootste kerk. Op de Monte Reale laat hij een kerk bouwen die zijn weerga niet kent. En het is echt alles goud wat er blinkt. Fantastische mozaïeken, met heel veel goud. Natuurlijk is Christus het stralende middelpunt boven/achter het altaar. Rechts in de kerk is Koning Willem II vertegenwoordigd. Hij overhandigt de kerk aan Maria. Talloze (sterke) verhalen sieren de kerk. Over de wonderen van Jezus, over de apostelen, over de Ark van Noah. Alles bedoeld om de gelovigen in beeld (in strips) de verhalen van de bijbel bij te brengen en door de pracht en praal de gelovigen ontzag voor het gezag te laten ervaren. Buiten de figuratieve mozaïeken zijn er veel geometrische, Arabische mozaïeken langs de wanden en zijn de pilaren met mozaïek ingelegd.   En dan is er ook nog het dak van de kerk, het plafond. Dit is geheel versierd op een Arabische manier. Er is waarschijnlijk geen kerk op de wereld die aan deze kerk kan tippen, door de rijkdom en integratie van stijlen. Adembenemend. We zijn stil!

 

 

San Vito lo Capo, Lo Zingaro 18-19 mei

We beginnen meer rustdagen te nemen. In San Vito lo Capo hebben we een mooie camperplek direct aan zee gevonden. Hij was niet aan het strand maar wel met een koel zeewindje, soms kan je het niet allebei hebben. San Vito was vroeger een simpel vissersdorp, nu is het een leuk toeristisch badplaatsje.

 

DSC_1783
Wat kan het leven toch alleen genieten zijn.

’s Avonds opzoek naar het beste restaurant voor couscous met vis. Dé specialiteit van dit dorp. Wij troffen een moderne culinaire versie van dit gerecht, aan de prijs en niet geweldig. Tripadvisor zegt ook niet altijd alles…  Het was wel een leuk restaurant, mooi Arabisch ingericht en we dronken een lekker wijntje. Dus we hebben een leuke avond gehad. Mocht je trouwens in dit dorp komen.  Ga de kerk bekijken, we hebben nog nooit zo’n aparte kerk gezien, kaal, rechthoekig en met moderne kunst.

P1050683
Je zal bij zo een mooi karretje maar iets lekkers mogen uitkiezen.

Als je dat hebt gedaan kun je met een gerust hart wandelen in het nabijgelegen natuurpark, lo Zingaro. Daar kun je hoge en lage routes nemen of een combi van de twee. Wij namen dit keer, ook omdat we laat aan de wandeling begonnen, de lage route, langs een prachtige kust met heerlijke baaien. Het is niet zomaar dat je er nu over dit pad kunt wandelen. De regering had besloten in Lo Zingaro en weg langs de kust te maken. Een mooi burger initiatief heeft dit voorkomen. Op 18 mei 1980 is er de mars van Lo Zingaro gehouden en….. de regering heeft geluisterd. Chapeau! Als je hier gaat wandelen wel je zwemspullen meenemen, en je waterschoenen voor de strandjes met ronde stenen, ronduit prachtig.

17/18 mei, de zoutpannen van Trappani en Erice

P1050660

Zoutpannen zijn om twee dingen leuk: er wordt op een tot de verbeelding sprekende manier zout gewonnen en er zijn veel watervogels. Het eerste blijkt telkens weer waar. Het tweede lukt ons eigenlijk nergens. Of we nu ergens in het voorjaar of in het najaar komen, bij een vogelgebied. Die vogels zijn altijd net gevlogen. Ja, een enkele verdwaalde flamingo, maar al die vogels zijn pas echt interessant als ze met veel tegelijk zijn. Anyway, bij de zoutpannen werd op een terras wel een heerlijk groentegerecht geserveerd met een bijpassend lekker wit wijntje. Dan maar geen vogels. Er waren een heel eind verderop wel heel veel kitesurfers, een prachtig gezicht. Misschien bleven de vogels daarom wel weg… (TEKST GAAT DOOR ONDER DE FOTOS)

Op Sicilië hebben we tot dusver heel veel mooie oude stenen gezien. Uit de Griekse tijd, de Romeinse tijd, en nog veel oudere volkeren. Ook hebben we tot nu heel veel Barok gezien. Van de tijd daartussen hebben we niet zo veel gezien. Dat klopt. Allemaal bij de grote aardbevingen verwoest. Erice is daarop een uitzondering. Op deze plek spelen veel mythen van de Grieken. Er worden ook resten van oude tempels opgegraven. Vooral

de (vroege) middeleeuwen zijn hier goed vertegenwoordigd. Een verademing, andere oude stenen…. Een prachtig stadje met veel patissiers die heerlijk amandelgebak maken. Erice geeft ook en  vooral een fantastisch 360 graden uitzicht over grote delen van de kust. Erice ligt namelijk op een berg van ruim 800 meter direct aan die kust. Het uitzicht reikt tot onze volgende bestemming San Vito lo Capo.

15/16 mei Valli di Templi en Capo Bianco

P1050635

Deze Griekse stad ligt op een heuvelrug en het boeiendste was voor ons dan ook eigenlijk de weg ernaar toe. Je ziet, hoe groot de stad destijds is geweest en de enorme tempels geven het geheel een majestueus beeld. Als je binnen de stad loopt ervaar je de grootsheid toch wat minder. We hadden deze reis Paestum al bezocht en ja, we worden wat blassé. Paestum was voor ons een meer tot de verbeelding sprekende Griekse stad. Tempels blijven natuurlijk fascineren. We bezoeken het complex in de namiddag, want het begint toch al warmer te worden en willen toch wel optimaal blijven genieten van de dingen die  we bekijken. Dus vanaf nu in de ochtend en in de namiddag toerist spelen. Na het bezoek aan de tempels wordt het tijd  om weer even in de natuur  te zijn. Bij de tempels  kunnen we niet leuk staan en gaan door naar de wandelstop bij Eraclea Minoa. Ook hier zijn weer oude stenen maar wij zoeken de Kaap, Capo Bianco op. De volgende dag wandelen we naar de klif en over de klif lopen we naar de punt, om vervolgens af te dalen naar de monding van de rivier Platani. Vervolgens lopen we via het strand, wat even een ingewikkelde toegang had (zie foto) naar de onderkant van deze schitterende witte kaap. De zee is woest en hoog. We kunnen niet, nou we durven niet, via de zee om de kaap heen. We houden een lunchstop en genieten van deze  bijzondere plek. Daarna  klauteren we omhoog terug naar de bovenkant van Capo Bianco en lopen over de kliffen weer terug naar de camper, die met zijn neus aan het strand staat. Er staat een koude storm, dus een wijntje drinken op het strand zit er niet in.

 

13/14 mei Piazza Armerina  met Villa Romana del Casale.

Weer zo’n plek, die je niet moet overslaan op Sicilië . In een mooi groen dal en dus vruchtbaar is rond 300 deze Villa gebouwd. Deze Villa is door een aardverschuiving onder een modderstroom verdwenen en pas sinds 1950 wordt er aan de opgraving gewerkt. We herinneren ons nog de geschiedenis lessen over de Romeinen en hoe zij  hun Villa’s bouwden. Deze lessen worden hier in beeld gebracht. De Villa ligt schitterend in het dal en als je binnen loopt voel je de sfeer van het rijke Romeinse leven. Niet gek om in die tijd tot die groep te behoren lijkt ons zo. Schitterende mozaïeken zijn zichtbaar geworden en vertellen hoe het Romeinse leven eruit zag in die tijd. De taferelen van de jacht op de wilde beesten, die verscheept werden naar Rome om daar hun rol te vervullen tijdens o.a. gladiatorengevechten zijn ongelooflijk mooi in beeld gebracht op zo’n mozaïek. De sportmeisjes  in bikini,  nooit geweten dat wij deze strandkleding van de Romeinen hebben over genomen! Piazza Armerina laten we de volgende dag verder voor wat het is, hoewel het er uitnodigend uitziet.  We trekken door naar Caltagirone, de keramiek stad. De keramiek spreekt ons niet bijzonder aan. De geschiedenis van de ontwikkeling van de keramiek is leuk om te weten. De hele omgeving biedt veel bezienswaardigheden. Gelukkig zijn we van plan om erg oud te worden, dus bewaren we deze plekken voor een volgend moment en trekken deze middag door naar Valli di Templi.

 

11/12 mei Ragusa, stad van Commissario Montalbano en het strand bij camping Scarabeo   

 

Na Marzanmemi rijden we richting Ragusa. In een wirwar van straatjes en vertouwend op onze GPS tante  Truus, probeert Rolf al rijdend te overleven. Tante Truus wil ons soms scherp naar rechts laten draaien, maar wij draaien liever ons hoofd eerst naar rechts om ons te laten overtuigen of naar rechts wel zo’n handig idee is. Na heel wat zweten komen we bij een prima parkeerplek voor campers. We zijn meteen in de wijk Ibla en deze wijk wilden we bezoeken.  Het is fantastisch om Ragusa verdeeld over 2 heuvels in beneden-en bovenstad te zien liggen. Het is bloedheet en we hebben zin in de kerken alleen al vanwege de koelte die daar is. We krijgen van het Touristenbureau een  vriendelijk welkom en een stadswandeling. Al snel  blijkt dat  de kerken ook siësta houden, ze zijn allemaal dicht. Dat is  echt wel pech. Rolf allang blij, die is inmiddels een beetje kerkmoe geworden. Maar er is meer en dat is het geroemde ijs van IJs- en wijn winkel “Gelati di Vini” op het Piazza Duomo. Overigens een schitterend plein en het aan zicht van de Dom is zeker niet minder. Maar ook de Dom is echt gesloten. Bij Gelati di  Vini maken ze het meest goddelijke ijs op  basis van o.a. wijn, en nog verrassender is dat ze gepeperd chocolade ijs maken met echte peperoncini erin. Het is  warm en we hebben toch nu niets anders te doen,  dus we kiezen 4 bollen ijs uit en gaan daar een half uur over doen(???). We wandelen nog even door Ragusa, ook hier weer één en al barok. De aardbeving van 1693 heeft op Sicilië een echte barokrevolutie ontketend. We proberen het lievelings restaurant van de commissario, la Rusticana te spotten  en wat we ook proberen, we lopen aldoor het verkeerde straatje in. Het is ons te heet , zoeken niet verder maar zoeken onze camper op. Op naar het strand van camping Scarabé. Hier blijven we 2 dagen, doen de was en genieten van het strand.

Noto, leve de barok. 7/8 Mei 2016 

 

DSC_4270We komen op een aller heerlijkste camperplek aan. We staan  tussen de citroenbomen, een vrolijk gezicht die gele balletjes tussen de groene bladeren. Wat moeten we met Noto doen, in ieder geval één ding en dat is eten bij Dammuso een heel goede tip van Tonnie en Frits. Natuurlijk is er veel te zien, maar we merken dat we even een moment van verzadiging kennen. We blijven de volgende dag tot vier op onze camperplek, lezen en doen veel niks. We gaan om 4 uur een “passegiate” maken in Noto en nemen de belangrijkste gebouwen in onze wandeling op. En dan zijn we ineens weer helemaal in om leuke dingen op te nemen. Er is een soort van lentemeisjes-corso in Noto. Jonge mooi aangeklede vrouwen vertegenwoordigen allen een deel van Sicilië . Er is een fotosessie voor de Dom en daarna vertrekken de dames in Old Timers. In één van de straten ligt een mooie bloementapijtje gemaakt door de plaatselijke bloemisten opleiding. Er wacht ons nog een verrassing in één van de kerken is een interessante tentoonstelling van de originele tekeningen van de glas in lood ramen van de Dom zoals die ontworpen waren voor de restauratie van de deels verwoeste Dom na de aardbeving in 1996. Een video laat zien hoe de restauratie is verlopen, een werkelijk ongelooflijke klus en hoe de kerk met een processie weer tot Dom werd gekroond (zo noem ik het maar.) Ja en verder biedt Noto veel en veel en zeer veel barok. Het is werkelijk over de top!  We eten ’s avonds bij Dammuso. Mocht je in de buurt zijn, dan bevelen wij het je zeker aan.

 

 

De volgende dag gaan we naar het strand van  Vendicari. Avonds eten we in ons eigen restaurant Wingamm, een verrukkelijke Bistecca alla Fiorentina. We staan nu weer op een plek die ons heel Marokkaans  aandoet van wege de combinatie rode aarde en olijfbomen. De Vendicari is een klein  beschermd  natuur gebied, het is een kwelderachtig gebied en we voelen ons ineens weer een beetje op Terschelling. Het kan verkeren op Sicilié, het geeft ook aan hoe afwisselend het landschap is. We maken de volgende dag een mooie wandeling door het gebied. Het valt ons op hoeveel er gewandeld wordt op Sicilië en dat er ook veel redelijk goed gemarkeerde paden zijn.

Diezelfde middag trekken we door naar Marzamemi, oud vissersdorp met tonijn specialiteiten. We kopen de Brassaola van tonijn. Het is eigenlijk hetzelfde als de Mojamma uit Andalucië, alleen de Spaanse variant smaakt veel en veel beter. Dus koop daar maar geen salami of Bressaola, veels te zout. Ga wel genieten van  het plein en de terrasjes.

Siracusa, 6/7 mei.

Gelukkig hadden we een beetje een pechmiddag…. Een waterballet in de camper, een wandeling uit het Rother gidsje met als startpunt een afwerkplek, een schampschot met de camper langs een heel oude auto, en zo nog het een en ander. Dus gingen we in Siracusa gezellig uit eten om het sjagrijn te verdrijven: een passegiate in de late middagzon op de boulevard. Door die late zon waren Siracuse en Joke op zijn mooist.

P1050519

Waarover raak je bij een wijntje met Italianen op een terras in gesprek? Eten! We zijn uitgebreid voorgelicht over de voordelen van het ene restaurant boven het andere en daarover was natuurlijk weer discussie tussen die Italianen. Het advies  van een echte Siracusaanse  (?) won het voor ons. We zijn zeebaars gaan eten bij restaurant de zeebaars, heerlijk.

Natuurlijk kan je in Siracusa dagen zoet zijn met heel veel cultuur.  Wij houden het bij drie toeristische hoogtepunten. Het archeologisch museum (zie Pantalica), het Piazza Duomo met ijs en een mooie Caravaggio in de kerk Santa Lucia alla Badia: de dood van Santa Lucia. Erg mooi  en vooral het ijsje, erg lekker.

 

 

 

Pantalica, Éen van de grootste Necropolen in Europa. 5/6 mei

Via Ferla rijden we naar Pantalica. Ferla is weer zo’n voorbeeld van de alles verwoestende aardbeving op Sicilië in 1693. Van het stadje was niets meer over. Het werd weer opgebouwd en net  als in vele steden,stadjes en dorpen die weer zijn opgebouwd na deze  aardbeving, voert de barokke bouwstijl de boventoon. Pantalica(dodenstad) is een bergplateau met canyonachtige dalen van de rivieren Calcinare en Anapo. De gevonden grafkamers dateren uit het stenen tijdperk. Tijdens de wandeling door het gebied zie je overal deze grafkamers. Al die gaten in de wanden geven toch een spookachtig aanzien. De resten van keramiek van de Pantalicacultuur  zijn in het Archeologisch museum te zien in Siracusa. Een museum dat je niet moet overslaan, als je hier bent. Er is een heel overzichtelijke tentoonstelling van zowel de geologische geschiedenis, als van de volken die er afwisselend hebben gewoond. Uit de Byzantijnse tijd zijn de rotskerken en toen werd er ook in de holen gewoond.

 

Sicilia arriviamo, 1/5 mei

Het hoost, het plenst, het giet, het reint dat het spielt. De weg naar de bigletteria wordt in die plens bevolkt door “mannetjes”. Mannetjes die vinden dat zij voor jou beter een kaartje kunnen regelen bij de bigletteria dan dat jij dat zelf kan. Terwijl je zelf toch ook een aardig woordje over de grens spreekt. Het is net de boot naar Marokko. In Tanger zijn er ook veel “mannetjes”. Nou ja een euro voor een espresso kan ie krijgen, maar de volgende die wijst welke kant we uit moeten kan de …. krijgen.

De overtocht is niet direct spannend of mooi in die plens. Messina is in die regen ook een troosteloze havenstad. De aankomst op onze eerste camperplek/camping voor Taormina is redelijk. Uitzicht op een grijze zee. Er zit een gezin uit het zuiden des lands in een mobilhome. Ze vinden het geen geweldige camping en het weer vonden ze op de vorige camping ook veel beter… Met veel moeite hebben ze voor elkaar gekregen dat ze weg mogen van deze vooraf besproken camping.

P1050454
Domplein in Catania

Tsja wat te doen? Joke is de weerberichten expert. Als we Taormina nou bewaren voor het eind van de reis en morgen doorgaan naar Catania en daar verder kijken? Catania here we come! Catania arriviamo: de vismarkt, de Piazza Duomo, de bus van de camping naar de stad en het Griekse theater, mooie belevenissen. Het Griekse theater is uitgegraven tijdens bouwwerkzaamheden. Giga, 7000 mensen konden er in. Nu worden er weer theatervoorstellingen gegeven en concerten. De omliggende huizen staan bovenop de buitenste resten van het theater, zoals bijna alles in Italie gebouwd is bovenop de resten van de vorige eeuwen. De vismarkt is een echte belevenis, fantastisch. Zwaardvissen, degenvissen, tonijn, polpe, sepia, octopus en ? en?. Dus wij zijn naar de camper gegaan met een fors stuk tonijn en een octopus. Er om heen is een grote groentemarkt. Daar zien we voor het eerst van ons leven zucchinis van een meter.

 

Voor de volgende dagen wordt mooi weer voorspeld, zo mooi dat we bijna de weg naar de Etna waren ingeslagen om boven te wandelen. Tot we even verder lazen in het weerbericht: ’s nachts 0-5 graden, overdag 7-11 graden met windkracht 5. Dus dat is ook doorgeschoven naar het einde van onze ronde Sicilie.

Op naar de volgende belevenis, een wandeling door de Cavagrande del Casssibile vlakbij Siracuse. Daar hebben we bij de hut gestaan met een prachtig uitzicht. Onder ander uitzicht op, heel in de verte, de besneeuwde Etna. In deze Cavagrande  hebben we onze eerste grote wandeling  gemaakt. Een rondwandeling vaneen uur of 4 door een prachtige  kloof, de Siciliaanse Grand Canyon!

Onze volgende stop is Pantalica,  ook een mooie kloof, met heel veel prehistorische graven.

Tropea 29/30-04

DSC_4111
Tropea is zo’n stadje uit een Italiaanse film. Het ligt boven op een zandhoudende rots tussen de kliffen en daaronder ligt een allerliefste baai. Een plek voor een honeymoon en dat vieren we daar dan ook op 29/04, onze trouwdag in een mooi gelegen restaurant met uitzicht op de baai en het verlichte kerk/ kasteel. We moeten er wel 100 treden voor omhoog lopen, maar werden daar goed voor beloond. De film” Marina” over het leven Rocco Granata (weten jullie nog wie dit is?) is hier gedeeltelijk opgenomen.
Op 3 mei vieren ze daar ook een bevrijding, dit keer is het de bevrijding van de Saracenen. Een groots dorpsfeest met reuzenpoppen die al een paar dagen voor3 mei door de straten gaan om de bevrijding van destijds weer te laten beleven. Zo heeft Leiden op 3 october zijn feest en Tropea op 3 mei haar feest. Zal het aan de “3” liggen misschien.
Het was leuk om hier te zijn. Ik heb van het strand genoten, het water was echt nog veels te koud. Dus alleen de tenen er maar in. Beslist even stoppen hier, als je ooit in de buurt komt.

Paestum 27/28/29 04

 

We komen na de stadse drukte van Napels op een heerlijke camping aan zee in Paestum aan. We hebben een mooie plek en onze mede kampeerders zijn net als wij allemaal grijs. Doodmoe van Napels duiken we ‘s avonds vroeg ons bed in en ook de volgende dag genieten we sloom alleen maar van de zon. De volgende dag gaan we weer vroeg op  pad. Paestum in de 7e eeuw door  de Grieken gesticht als Poseidonia. De ruïnes van dit tempelcomplex gelden als de meest volledige overblijfselen van Magna Graecia, het Groot Griekse rijk. Het was in zijn glorietijd een heilige, ommuurde stad, de Romeinen die driehonderd jaar later de macht overnamen , gaven de stad de naam Paestum. Het is heerlijk om door het complex te wandelen. Je loopt langs tempelsruïnes, ruïnes van huizen envan de markthallen. De cipressen en oleanders staan er alsof ze de geschiedenis hebben overleefd op deze plek. Met veel Ahh’s en Ohh’s bewonderen we de Tempel van Neptunus en de tempel Cerere, die ter ere van Athene  is opgericht. Binnen in het museum zien we prachtige metopen met taferelen uit o.a de Trojaanse oorlog. Het was zoals is het is, de geschiedenis herhaalt zich al eeuwen. De oorlog, de jacht en sexualiteit beheerst onze geschiedenis.

Voldaan over  deze excursie zoeken we ons campertje op en gaan op naar de volgende plek Tropea. Het is een tip van onze vrienden uit Milaan.

Napels zinderende stad aan de zee. 26/27 april

Dit is de titel van de stadswandeling, die ik van” Ciao Tutti” heb gedownload. We kiezen voor een camperplek midden in de stad. Om er te komen moet je wel heel rustig blijven , het verkeer met name scooters en motortjes vliegen je links en rechts voorbij. Heel bijzonder, we komen zonder ook  maar één deuk aan op  de camperplek aan. In Napels rijdt geen enkele auto zonder deuk. De wandeling start bij de Duomo. We gaan even naar binnen, maar gaan daarna gauw naar de kerk Pio Monte della Mesericordia, daar hangt een doek van Caravaggio. We houden allebei erg van deze schilder en genieten  ook weer van dit werk “de zeven werken van barmhartigheid’,  het is schitterend.

 

 

Er lopen heel veel  Italiaanse en Franse schoolklassen rond in Napels.  Het valt ons op  hoe geconcentreerd ze luisteren naar de uitleg van de kunstwerken. Iets wat ik zelf ook altijd heb ervaren bij de rondleidingen door de musea met mijn leerlingen. We lopen richting de Kerk San Lorenzo en gaan daar even onder de grond. Onder Napels ligt nog 2x Napels uit verschillende periodes. Ongelooflijk hoe je de straatstructuur van Pompeï ook daar herkent met de winkeltjes, de huizen etc. We lopen door de hoofdstraat uit het jaar 15. Heel bijzonder.

straatje  uit het jaar 15
straatje uit het jaar 15

We lunchen bij Ristorante Bellini, aanbevolen door onze stadswandeling .’s Middags slenteren we heerlijk door de steegjes van de Spaanse wijk .In de Vico Due Porte a Toledo gaan we bij een heel leuke parapluwinkel een paraplu kopen. De winkel is  een must, Je kunt je niet indenken hoeveel verschillende en versierde paraplu’s hier met de hand gemaakt worden. We kopen een plu, waarvan de witte stippen verkleuren als het regent en weer wit worden als de plu droogt. Hoe leuk! Even verderop kopen we bij Casa Infante een heerlijk Napolitaanse ijsje.  We kijken naar mensen, hoe ze praten , hun handen en voeten daarbij gebruiken en ze spreken toch allemaal Italiaans. Zonder ledematen praten lukt de Napolitaan niet. We lopen nog even de Galleria d’Italia in. Behalve het glazen plafond en doeken van schilders van de Napolitaanse school, hangt er ook een Caravaggio. De Martirio di Sant’Orsola. Heerlijk die mooie kleuren van Caravaggio naast al die toch ietwat sombere kleuren van de Napolitaanse school. We zijn doodmoe en besluiten het de volgende dag wat rustiger aan te doen. Napels is leuk genoeg op nog eens te bezoeken. De stad is niet bijzonder mooi door bouwwerken, maar zinderend is het wel en dat maakt Napels zo leuk.

 

De volgende dag gaan we eerst met de bus naar het Museo Nazionale. We gaan daar alleen de zalen met betrekking tot Pompeï bekijken. De eerste zalen, die met de mozaïeken zijn al overweldigend. We mogen van een Amerikaans stel hun verrekijkertje lenen. Dan zie je pas hoe knap de mozaïeken gemaakt zijn. Kijk hiervoor ook naar de deel foto en het bijbehorende mozaïek. Daarnaast is ook het mozaïek van de slag van Alexander met de Perzische koning Darius heel bijzonder. De afbeelding laat één en al dynamiek en perspectief zien. Schitterend!  We bekijken het Gabinetto Secretto. We waren in Pompeï al door onze gids enthousiast gemaakt voor dit gedeelte. Schitterende erotische afbeeldingen hangen er  en natuurlijk ook de penis in opstaande stand. Die Fallussen hingen trouwens overal om het boze oog te weren en geluk in het huis te brengen…. Bij  het beeldje van de man en de geit kunnen we het niet na laten om even in de cabaretsfeer van de afgelopen tijd een link te leggen met een bevriend staatshoofd.  We pakken de metro om de haltes Dante en Toledo te bekijken. De met kunst versierde stations moeten heel bijzonder zijn. Ze zijn inderdaad mooi. Daarna gaan we de kloostertuin en kloostergang bij de Santa Chiara bekijken. Het is zeker de moeite waard. We genieten van de fresco’s en de verhalen die zijn uitgebeeld op de Majolicategels en bovenal van de stilte die er heerst. Daarna volgt ons laatste item de kerk Capella Sansevero, hier ligt het beeld van de “gesluierde Christus” Het is werkelijk schitterend en vooral als je bedenkt dat het beeld uit één blok marmer is gemaakt. Spieren en bloedaders zijn zichtbaar onder de sluier. Je krijgt dus echt het idee, dat de sluier er pas later op is gelegd. Ga het zien als je in Napels bent. We slenteren nog wat door de Spaccanapoli doe Napels in tweeën deelt. Kleine steegjes die allemaal  van Noor naar Zuid lopen en van West naar Oost. Er hangt een heerlijk ontspannen sfeer. De bevolking is  uiterst vriendelijk en lopen graag even mee op je de weg te wijzen. We hebben ons geen moment niet veilig gevoeld. Doen Napels, leuke stad.

 

Omdat we best wel moe zijn geworden besluiten we om de drukte te ontvluchten en vertrekken in de namiddag nog naar Paestum.

 

 

Pompei 25-04

Ik heb Rolf voor zijn verjaardag een Nederlandse gids gegeven. Zij zal met ons 2 uur door PompeÏ wandelen en de bijzonderheden van deze plek vertellen. We lezen dan ook vooraf niet veel, zodat onze gids Jeanette Vlietstra ons helemaal kan verrassen. En dat doet ze dan ook. Het zijn de kleine dingen die het ertoe doen, zodat je een voorstelling kunt maken van deze stad, die op het moment van de uitbarsting van de Vesuvius zo’n 25.000 duizend inwoners had en zeer welvarend was. Ze laat ons zien hoe je kan zien dat er een winkeltje was of dat er een woonhuis was.  De ogen in het plaveisel, waar het touw van de ezel aan werd vast geknoopt zodat die er niet vandoor ging. Ze heeft de zeespiegels uitgelegd. Het straten patroon van een Romeinse stad. Die in de Rosse buurt echter verschilde. Daar liepen juist straten in een bocht, dicht  bij de haven. Wat was er dus eerst: de Rosse buurt of PompeÏ?  De dames hadden een erotische afbeelding  boven de deur hangen wat betreft hun specialiteit. Dat was makkelijk kiezen en ook voor de homo-mens viel er wat te kiezen. Daar wordt toch heden ten dage nog over gezeurd. De bakkerij met zijn ovens en molens. Op het grote plein stonden “Amsterdammertjes”, zodat de voertuigen er niet door konden. Het was voetgangers gebied! Hoe mooi zal het marmeren plein eruit  hebben gezien. Ze vertelden ook hoe de Italianen de afgietsels van de doden verprutst hebben door ze op brancards te vervoeren en ze daarvan af lieten vallen en maar doorgaan om ze op deze manier te vervoeren. Met alle tips die ze voor oud Napels, het archeologisch museum en Paestum meegaf een fantastische rondleiding ,  die we iedereen kunnen aan bevelen.

 

Camping Il Vulcano Solfatara en het vulkanisme. 23-04/24-04

Voordat we naar PompeÏ gaan willen we al in de sfeer van vulkanen komen . Dat kan je alleen doen door een camping  te kiezen, die daadwerkelijk in de krater van een vulkaan ligt. We vinden deze op de vulkaan Solfatara. We hebben geen idee wat we er ons erbij moeten voorstellen. Vlakbij de camping dringt er  al een zeer beslist geen prettige geur van zwavel onze neusgaten binnen! Tot onze verbazing komen we bij een zeer groene camping en als we omhoog kijken zien we daadwerkelijk de randen van de krater. De wind staat de goede kant op, dus op de camping ruiken we niets. De velden waar je de vulkanische verschijnselen ziet, ligt nog geen 5 minuten lopen vanaf de camping. Wij erop af, we vinden het best spannend. Tja en daar ligt het dan, een vlakte waar pruttelende, borrelende en stinkende zwavelmeertjes liggen. We zien op verschillende plekken de hete dampen uit de grond komen een teken van onderaardse activiteiten. De bodem waarop we lopen is ook warm en lijkt wel hol te zijn. Op de plek zelf zijn constant lichte aardschokken, zo licht dat wij ze gelukkig niet kunnen waarnemen. Jullie  begrijpen het wel, de Romeinen gebruikte deze dampen voor therapeutische doeleinden. Je ziet er dan ook de resten van een oud romeins badhuis. Volgens mij is een  gewone hete douche  ook heel  therapeutisch.

Vissen!!!!

En dan een dag later op naar de eerste forelrivier van 2016. De Trebbia bij Gorretto, vlakbij Genua. Daar wordt dikke forel uitgezet op twee stukken water.  Één stuk waar je alleen met de vlieg mag vissen en één vis per dag mee mag nemen en een stuk waar je met alles mag vissen  en vijf vissen mag meenemen. In het laatste stuk water wordt de vis  op donderdag uitgezet en vrijdag weer uitgevist…. Zelf hebben we een hele  grote vis opgegeten. Een volgende keer moeten we een vis van ruim een kilo maar in twee keer opeten.

 

Al met al heb ik daar drie dagen fantastisch gevist op een heel mooie rivier. De eerste dag vier hele grote jongens. De tweede dag eentje die losschoot en vanzelfsprekend héééél erg groot was en de laatste dag weer vier grote jongens. Een stuk of drie vissen  waren tiger trout. Prachtig getekende vissen: een kruising tussen bronforel en regenboogforel.

 

 

Na drie dagen in de natuur te hebben gestaan, naar de cultuur: Napels en Pompeï.

Naar Sicilie 11-4 / 17-4

Als eerste ging onze trip naar Emmerich waar vroeg of laat alle campers met een douchevloer van ABS of PE plastic belanden om … nieuwe vloer te laten gieten. Zo ook bij ons. Die tijd hebben we benut om in de omgeving te fietsen in het Duitse rivieren landschap. Bloeiende fruitbomen, mooie uiterwaarden, mooi rivierbos én …… koffie met gebak aan de Rheinboulevard.

Na een tussenstop in Como hebben we onze vienden in Milaan bezocht. De eerste dag hebben Luigi en Stefania ons hele mooie plekken laten zien in het oude centrum. Twee dingen waren werkelijk fantastisch, een prachtige kerk: http://www.lanostramilano.com/site/la-chiesa-di-santa-maria-delle-grazie/ en een klooster http://www.arte.it/guida-arte/milano/da-vedere/chiesa/chiesa-di-san-maurizio-al-monastero-maggiore-1502

In dit klooster was de scheiding van seksen heel rigoureus. De nonnen kregen de  hostie door een piepklein luikje op de tong gelegd zodat de nonnen de paters niet zagen en de paters de nonnen niet.  Zozeer  vertrouwde  men zijn eigen vrome gelovigen.

Een mooie verrassing was de designweek in Milaan. In een prachtig palazzo lieten jonge designers uit de hele wereld mooie, nuttige, onnuttige en fantastische lampen, meubels en ?

’s Avonds eerst met het ene stel vrienden gezellig  gekletst en gegeten en de volgende avond met de andere vrienden.  En natuurlijk ging het vaak over eten en  jammer genoeg ook over  de zorg die onze lieve vrienden hebben voor ouders die zich niet goed meer kunnen redden….

Santa Maria delle Grazie

 

San_Maurizio_al_monastero_maggiore

Het laatste deel (van de Don Quichotte route)

17-10-2015

Het wordt niet fietsen vandaag. We gaan met de camper naar San Clemente. Het Plaza  Mayor wordt geprezen en dat is volkomen terecht. Mooie toegangspoorten, een schitterende kerk en verschillende musea fleuren deze stad op. In het gemeentehuis is een kleine tentoonstelling met hedendaagse kunst. Leuk om even te bekijken. In de middag rijden we naar de lagune van Ruidera.

18-10-2015 De tocht naar de grot van Montesinos.

We gaan verder in het spoor van Don Quichotte en fietsen naar de grot van Montesinos. Don Quichotte werd tijdens zijn tocht naar deze grot uitgenodigd voor de bruiloft van Camancho, een belangrijk persoon in dit gebied. Wij moeten gewoon de berg op fietsen en er wacht ons geen feestje. We bekijken de ingang van de grot, maar dalen niet met de gids af (blasé, al genoeg grotten gezien). We fietsen door naar Ossa de Montil om vandaar via de officiële route weer terug te fietsen naar onze camper.  De natuur is weer volkomen anders dan de dagen ervoor. Meer landbouw,  boomgaarden en woest natuurgebied. Schitterend! Bij de camper terug gekomen toasten we nog even op Don Quichotte en Sancho en nemen hier afscheid van hen. Op een ander moment zullen we andere delen van de route gaan fietsen.

We hadden van te voren het idee dat het gebied La Mancha alleen maar vlak en kaal zou zijn. Dat is toch niet zo. Het westelijke deel is glooiend en goed begroeid en het oostelijke deel is inderdaad vlak en wel erg kaal (in deze tijd van het jaar)en spreekt ons toch minder aan.

Hier eindigt ons verhaal van deze reis. We hadden vele doelen en hebben genoten van alles wat we gezien en beleefd hebben. Niet al onze doelen hebben we gehaald. We zijn wat langer in Portugal gebleven dan aanvankelijk gepland. We komen zeker terug om de andere boeiende dingen in Andalucia  te bekijken en de niet gefietste delen van de Don Quichotte route ook te fietsen. We gaan nu onze overlevingspakketjes verzorgen. Dit betekent wijn kopen in de omgeving van Valencia. Tapas eten en Agua de Valencia drinken in Valencia en dan verder naar de Priorat voor de laatste wijn inkopen en om de meest verrukkelijke olijfolie gemaakt van een kleine soort olijven daar in te slaan. Zondag 1 november willen we weer thuis zijn.

14/15-10 -2015.Don Quichotte fietsroute.

We gaan een stuk van deze route fietsen. De route begint al in Cordoba en eindigt in Albacete. Dat is een heel eind en gaan wij niet achter elkaar doen. We rijden naar ons startpunt en dat is Consuegra. We komen er tegen de avond aan en zijn verrukt over het avondlicht op de molens. Zoveel bij elkaar hadden we niet verwacht. We lezen bij elke stop wat Don Quichotte en Sancho op deze plek beleefden. Zo wordt het verhaal en de tocht wel erg leuk. In Consuegra, wilde Don Quichotte het gevecht met de reuzen( de molens) aangaan. De  volgende ochtend fietsen we eerst de heuvel op om de vrolijke witte molens van dichtbij te aanschouwen. We zijn  niet alleen voor de molens hiernaar toe gekomen. De saffraanbol moet nu bloeien en zal dan ook geoogst worden. Hélaas, we zijn 2 weken te vroeg. Het is bloeien en direct oogsten. Dat dus jammer genoeg pas over 2 weken. Als troost kopen we saffraan die vorig jaar geoogst is. Daarna fietsen we naar Puerto Lapice, de route is niet altijd om vrolijk van te worden. Af en toe is de weg meer alleen voor Mountainbikers geschikt. We prijzen de banden van onze fiets,  die dit allemaal doorstaan. De natuur is schitterend. We fietsen door een heuvellandschap, maar onze weg blijft vrij vlak gaan. De wijnranken  hebben een schitterende herfstkleur gekregen een . Dichtbij Lapice zien we de molens alweer op de heuvel staan. De groene palen wijzen ons goed de weg, maar terug fietsen we een stukje om in  de hoop een net wat betere weg te vinden. Dat is inderdaad zo. We moeten wel goed op de heuvels letten opdat we niet verkeerd uitkomen. Het lukt allemaal prima. Terug bij de camper is er een kinderfeestje aan de gang. Het is al leuk dat het op deze picknickplek wordt gevierd, zodat de kinderen wat kunnen spelen(voetballen natuurlijk). Verder is er veel snoep en limonade. Alle moeders zijn blijkbaar ook uitgenodigd en met elkaar hebben de moeders een gezellig uurtje en moeten de kinderen zichzelf maar vermaken. Hoe anders dan de feestjes  van onze kinderen , waar spelletjes, speurtochten etc. worden bedacht. Wij rijden ’s avonds naar Puerto Lapice. Er is daar een prima Camperplaats met elektriciteit, zodat onze accu’s weer opgeladen kunnen worden.

16-10-2015 Puerto Lapice.

Op deze plek treedt Don Quichotte op als  “de beschermer  van de maagden”, en overtuigt de boeren om  vrouwen met rust te laten , zodat zij hun zelf verkozen bestaan als ongetrouwde vrouw kunnen leiden. Hoe nobel toch!! Wij fietsen de volgende dag naar Herecia, een mooie tocht door velden met oeroude olijfbomen. Hoe  karakteristiek zijn deze bomen toch. De wegen waarover we fietsen zijn onverharde wegen en af en toe is er toch weer een stukkie alleen voor Mountainbike geschikte weg. Wij en onze banden overleven deze stukken iedere keer weer. Weliswaar met wat gemopper, en toch  genieten  van alles wat we om ons heen zien. Als we bij de camper terugkomen zijn er ook andere Hollanders bij komen staan. Ze zijn op weg naar Marokko. Oeps,  heimwee gevoelens dringen door in ons lijf. Tegelijkertijd denken we aan Anouk en Wijnand die nu door Marokko trekken. Hoe zullen zij dit land beleven?!

14/15-10-2015. Cordoba

We komen goed voorbereid in Cordoba aan, wetende dat het een druk bezochte stad is door toeristen. Daar houdt Rolf helemaal niet van, slenteren tussen drommen mensen. Goed het is oktober, dus al wel heel veel minder toeristen, maar altijd nog veel.  We bezoeken als eerste de Mezquita. We hebben al gelezen hoe mooi de moskee ooit is geweest. Als je binnen bent wordt je overweldigd door de zuilen, maar ook door de afschuwelijke verbouwing die daar in 1523 heeft plaats gevonden. Gelukkig kunnen we de Mihrab en de Maqsura zoals ze ooit zijn gemaakt nog wel bewonderen. We slenteren nog wat door  de Joodse wijk , met zijn vele toeristen. Geef ons maar Carmona. De volgende ochtend  gaan we direct naar het Alcazar van Cordoba. We willen graag de Mozaïeken  en de tuinen zien. We zijn in een soort van shock als we voor de mozaïeken staan. Zo compleet nog en ook zo weer anders dan eerdere mozaïeken , die we hebben bewonderd. De tuinen zijn ook genieten, mede door de schitterende granaatappelboom met appels  die daar gewoon rijp hangen en er op wachten  om geplukt te worden. De net genoemde mozaïeken zijn onder het Plaza Corredera zo compleet gevonden. Dat plein wordt  ons volgende doel. Mooi groot plein, waar Rolf zijn eerste Churro’s probeert. Ze zijn goed gebakken, er drijft geen vet uit. Rolf vindt ze wel te eten. Goed, ik vind er niets aan en geniet met volle teugen van weer zo’n lekker bakje koffie op het terras van het mooie Corredera plein. Koffie maken kunnen ze,  die Spanjaarden.

12/13-10-2015. Carmona

Carmona is zoals veel  steden in Spanje op een plateau gebouwd. Het is een heerlijke stad om  te bezoeken. Het is net groot genoeg om interessant te zijn en ook niet zo groot dat het onoverzichtelijk wordt. Je kan het desnoods in een korte dag bezoeken en van de éne indrukwekkende Poor t naar de andere wandelen en onderweg zie je alles wat er te zien valt.

We staan even buiten de poort van Cordoba en hebben een fantastisch uitzicht over het landschap met daarin de oude Romaanse brug met 5 bogen.  Wij gaan de poort door en bezoeken eerst het Alcazar, dat gerestaureerd is en tot een schitterend hotel is omgetoverd. Het terras en de Patio zijn heerlijke plekken om een wijntje te drinken. Het uitzicht is schitterend en de Patio is een sfeervolle plek met fonteintje met een tekst  met verwijzing naar het bloedige verleden van deze plek. Met die wetenschap wandelen verder door heerlijke straatjes, poorten en over pleinen  en zo komen  we  bij de Iglesias Santa Maria la Mayor, vroeger de hoofdmoskee van Carmona. Wanneer we de deur binnengaan staan we in de patio.  Er heerst zo een serene rust , dat je er het liefst een paar uur zou gaan zitten lezen. Maar wij komen voor één van de pilaren in die patio, daarop zou een Visigotische kalender uit de tijd rond het jaar 580 staan ingebeiteld  en die staat er! Fantastisch dat die pilaar bewaard is gebleven. We wandelen verder naar het Plaza San Fernando. Alweer zo’n sfeervol  plein. We slenteren langs de restaurantjes, want één ding is zeker, hier gaan we vanavond eten. We bekijken de mooie Mudejarhuizen uit de 16e eeuw op het plein. Al slenterend zien we weer een poort en onverwachts staan we op het grote marktplein. Hélaas geen markt vandaag. Vroeger was dit de kloostertuin, wat een bijzondere plek om als non een leuke monnik hier te ontmoeten denk ik. Jammer, want dat deden ze vast niet in die tijd. ’s Avonds eten we heerlijke en gezellig op  het Plaza San Fernando en vinden we beiden dat Carmona wel de titel van “de Parel van Andalucia”mag hebben.

De volgende dag vertrekken we niet meteen uit Carmona, we gaan eerst nog langs  een gigantische Necropolis met  ongeveer 200 tombes en aan de overkant ligt een  imposant  Amfitheater. Het Middeleeuwse  Carmona rust op Romeinse fundamenten, dat is duidelijk.

 

12-10-2015 La Donana

11-10-2015 El Rocio

El Rocio is het doel voor vandaag. EL Rocio ligt in het park La Donana.  Je komt eraan en bent direct van slag. In een volkomen  Amerikaans Cowboydorp ben je, met zandwegen en iedereen rijdt op een paard. Ik kijk mijn ogen uit. Kleine kinderen zonder zadel rijden hier rond op hun paard. Hangplekken worden bevolkt door pubers met paarden. Bij restaurants of bars gaat men niet van het paard af. Men gaat eenvoudig met paard voor de bar staan en het pilsje wordt naar buiten gebracht en op een tafel op paard hoogte gezet…

De kerk van Ermita de Nuestra  Señora del Rocio, daar draait  het hierom. Een kerk met een walgelijk kitsch gouden altaar, waar je voortdurend  Jezus hoort huilen. Meer Kitsch heb ik in mijn leven niet gezien, maar ondertussen……..

12-10-2015 Door de Donana

Het is zaterdag, de trouwdag in de Middellandse Zeelanden  en hier wordt getrouwd dus. In paardenkoetsjes komt men aangereden, vrouwen meestal  in Flamenco stijl gekleed en mannen met rode stropdas. Het is een beetje regenachtige dag, voor  ons dus een prima dag om dit te bekijken. Ondertussen is het ook nog eens het weekend van de Nationale  feestdag van Spanje( hoeveel zijn er niet) . Men start met feesten op vrijdagavond om 23.00 uur en eindigt om 06.00 uur, zaterdags is de aanvang hetzelfde en eindigt om 07.30uur. 2 nachten niet slapen dus vanwege het lawaai.

Zondag moeten wij om 07.45 uur bij de Safaripost zijn van het park. Geen enkel probleem dus, we waren al heel lang wakker omdat de Spanjaarden een Nationaal feest vieren. Dat doen ze ’snachts tot 07.00 uur in de ochtend.  We gaan op stap met onze gids Alex, van wie we heel veel leren over het park en het dorp El Rocio. Er zijn nog niet veel vogels te spotten omdat het land eenvoudig nog te droog is, beetje fout vermeld in de reisgids. Wel veel edelherten, patrijzen, gieren, en een steenuil (die was het leukst). De Iberische Lynx zal waarschijnlijk nooit iemand vanuit de grote 4X4 hebben gezien, wij dus ook niet. Maar een indrukwekkend landschap is het en we leren heel veel, met dank aan Alex.

08-10—2015 Isla Cristina

 

We  gaan op weg naar Parque National Donana onder Sevilla in Spanje. We maken een tussen stop in Isla Cristina net over de Portugees/Spaanse grens. Heerlijke plaats aan de kust, waar het zomers waarschijnlijk vreselijk druk is maar nu kun je genieten van het echt mooie strand. Je moet hier fijn kunnen fietsen en dat is zeker waar, maar houd je ogen gericht op de weg, want diepe gaten kunnen je fietsplezier aardig verpesten. We fietsen naar de haven en pakken het bootje naar Isla Canela en dan fietsen we met een boog terug naar Isla Cristina. Ook nu weer door schitterende Zoutpannen, waar zout gewonnen wordt en  wat weer  gebruikt wordt voor vele  artikelen. We spotten ook veel vogels  onderweg, waarbij de Tureluur en de Zwarte Ruiter voor ons wel heel bijzonder zijn. Nou ja vooral voor Rolf en ik begrijp dat t bijzonder is. Isla Cristina heeft haar naam te danken aan koningin Cristina, die zo hulpvaardig was ten tijde van de Cholera epidemie daar. Daarvoor heette het Real  Isla  de la Higuerita, Koninklijk eiland van de Vijgenboom . Waarschijnlijk had de koninklijke familie al speciale rechten hier en destijds was het ook een eiland. Nu zijn  er de moerassen en zoutpannen omheen gegroeid.

07-10-2015 Tavira

 

We willen toch echt in de Delta fietsen of wandelen. Dus rijden door naar Tavira,  een echte overwinter camping. Er is niks mis mee. De mensen gaan gewoon een paar wintermaanden hier in het zuiden genieten van het warme weer, doen boodschappen bij de Lidl en misschien wandelen of fietsen ze ook nog wat. Wij nemen het fietspad door de Zoutpannen. ’t Is even zoeken, maar al gauw zien we het fietspad. Jammer, jammer, men legt een fietspad aan en vergeet dat men het ook moet onderhouden. Even zo goed genieten we van de fietstocht en ook hier genieten we weer van een mooi gerenoveerd oud centrum. Dit is ook een leuke invulling, marktje, dorpje bekijken en je komt altijd iets leuks tegen.

6–10-2015 Olhao

We veranderen wat in ons reisplan. We gaan naar de zoutpannen bij Faro/Olhao in het Nationaal Park Ria da Formosa. We willen eens kijken of de Algarve voor ons in een andere reis ook boeiend kan zijn. Op pad dus nu naar de Algarve. We rijden soms door een gebied waarvan je denkt, wanneer is de laatste passant hier geweest. Dichter bij de kust komend bekruipt ons toch een beetje het gevoel van: willen wij hier wel zijn. De kust is zeker niet toeristisch hier, meer rommelig en doet wat armoedig aan. De eerste camping, is echt huilen en deze wordt het beslist niet. We rijden door naar Olhao.  Puffff, deze camping voelt wel heeel  veel beter aan. Mooie plek en we zijn gelukkig. Op de fiets door het dorp en worden  enthousiast. Na zoveel natuur is zo’n dorp ook weer heerlijk. Mooi gerenoveerd centrum. We kunnen vanaf deze plek helaas niet de delta in. De volgende morgen  vroeg naar de vismarkt, die moet fantastisch zijn hier. Jullie begrijpen het, ik (Joke) ging wel ff uit mijn dak. Maar Heek  daarvoor moet ik aan de Nooddkust zijn. Het worden Lula’s,pijlinktvissen, die ik ga vullen. Het resultaat: Te lekker!!!

07-10-2015 Tavira

We willen toch echt in de Delta fietsen of wandelen. Dus rijden door naar Tavira,  een echte overwinter camping. Er is niks mis mee. De mensen gaan gewoon een paar wintermaanden hier in het zuiden genieten van het warme weer, doen boodschappen bij de Lidl en misschien wandelen of fietsen ze ook nog wat. Wij nemen het fietspad door de Zoutpannen. ’t Is even zoeken, maar al gauw zien we het fietspad. Jammer, jammer, men legt een fietspad aan en vergeet dat men het ook moet onderhouden. Even zo goed genieten we van de fietstocht en ook hier genieten we weer van een mooi gerenoveerd oud centrum. Dit is ook een leuke invulling, marktje, dorpje bekijken en je komt altijd iets leuks tegen.

 

03/04-10-2015 Zambujeira

Rolf wil graag wat vogels spotten in deze omgeving en er zijn een paar lagunes, die eigenlijk direct in de duinen liggen. Er wordt veel aan de weg gewerkt en het is dus niet gezellig om daar te gaan staan. We besluiten door te rijden naar Zambujeira omdat de kliffen daar erg mooi moeten zijn. We komen op een heerlijke camping en naast ons komen Annelies en Han uit Noordwijk staan. We hebben een gezellige borrel en babbel met elkaar. De kliffen zijn fantastisch. Wat is dat toch altijd een indrukwekkende gezicht om de zee tegen de kliffen te zien slaan. We maken de wandeling over de kliffen en weer is  onze inspiratie bron het wandelboekje. ’s Nachts regent en waait het en de volgende dag is het bewolkt, ook weer eens iets anders, een bewolkte lucht.

01/02 -10-2015 Carrasguiera

De tocht naar Cabo Espichel was heel erg mooi, we hadden de weg bovenover genomen. Nu we terug gaan besluiten om benden langs te gaan, langs de zee. Zo kunnen we een paar uurtjes op het strand liggen. De baai waar we een zon moment nemen is Portinho da Arabida. Zelden op zo’n mooi strand geweest. Als we genoeg hebben van de baai rijden we door naar Setubal , waar we de boot nemen naar Troia op weg naar Carrasqueira. In onze gids staat ’n  mooie foto van een super klein haventje, nog niet zo oud ( 50 jaar) maar toch al een monument. We verheugen ons op ’n etentje in de vissershaven. We rijden wat rondjes maar kunnen de haven niet vinden, tot het moment dat ik bootjes op het droge zie liggen en herken van de foto. Haha, het is dus eb en het haventje is veel male kleiner dan we ons voorgesteld hadden en dus al helemaal geen restaurant. Maar mooi is het  en het dorp biedt gelukkig wel visrestaurants. De volgende dag maken we een wandeling tussen rijstvelden en het wad. De rijst is klaar om geoogst te worden en toont zich in ’n warme herfsttint. Heel bijzonder om zo tussen rijstveld en wad te lopen, waar alle ons bekende wadvogels aanwezig zijn. Ook  n paar flamingo’s die naarstig op zoek zijn naar wat garnalen, want ze hebben hun roze kleur verloren.

 

29-09 -2015 Cabo Espichel

 

We gaan op weg naar Cabo Espichel en waarom juist hiernaar toe. Rolf kreeg voor zijn verjaardag een wandelboekje over deze laatste 2 genoemde gebieden. We komen aan het eind van het land en zien land en het begin van de oceaan in prachtige vergezichten. In het kale landschap staat een historisch kerkje en klooster, waar op dit moment goed gerestaureerd wordt. Je kan er heel mooi wandelen. Het landschap geeft een beetje Terschelling gevoel . De oudste vuurtoren van Portugal vind je hier ook. De meeste mensen komen even genieten van het uitzicht hier en rijden weer weg. Wij maken een wandeling die eindigt bij de uitzichtpunt naar de pootafdrukken van de dinosauriërs, wil men ons laten geloven. Ook hebben 2 boeren vanaf verschillende plekken in een visioen (=droom) daar Maria op een muilezel uit de zee zien oprijzen. Als 2 mensen onafhankelijk van elkaar dit beweren, moet het wel waar zijn, wil men ons weer laten geloven. Goed, veel “geloven” hier dus en vooral ook genieten van de zonsondergang.

27-09-2016 Quinta de Pomarinho.

We hebben deze locatie gekozen omdat het aan de rand van het natuurgebied Serre de Sao Mamede ligt. Het valt ons direct op dat om alle gebieden of eigendommen hekken zijn geplaatst. Zo heeft de weg naar Pomarinho ruim 70 km hek aan beide zijden van de weg. De camping is schitterend, maar er hangt niet de sfeer van gezellig met elkaar n wijntje drinken. Jammer, want daar waren we n beetje aan toe. We lezen later in de gids, dat dit het gebied van Groot Grond bezitters was/is, dus wellicht hebben de hekken daarmee te maken. We komen op verschillende plekken in de Alentejo dit tegen. We balen er een beetje van.

Je kan mooie wandelingen maken in het gebied, maar het is echt te warm. We gaan heerlijk op de fiets zodat we wat wind kunnen vangen. Het is n schitterende fietstocht naar een mooi stuwmeer  Barragem da Povoa. De camping is ook een heerlijke plek om eens niets te doen en van het uitzicht te genieten. Wanneer we vertrekken besluiten we om eerst Castelo de Vide te bezoeken, alweer n middeleeuws ommuurd stadje met n doolhof van straatjes. De Joodse wijk was groot in dit stadje en boven de deuren van de huizen in de joodse wijk zijn vaak Christelijke afbeeldingen gemetseld. De Joodse bevolking moest ook hier weer laten zien dat zij zich tot het Christendom hadden bekeerd. We rijden door naar Marvao, ook hier weer n ommuurde stad waarvan de muur nog helemaal bewaard is gebleven. Hier had men destijds de taak om Spanje in de gaten te houden. Als je de stadjes bekijkt zijn het voor ons werkelijk onneembare vestingen. ‘s Avonds eten we in het restaurant “Mil Homens”, echte Portugese keuken en het smaakt voortreffelijk. Na het eten hoeven we alleen de straat over te steken en daar wacht ons campertje op ons.

 

4-P1050061 3-P1050059 2-P1050055 1-P1050053 DSC_2756

25-09-2015 Op weg naar Merida

Via de N502 rijden we naar Merida via Guadelupe. We kiezen voor deze weg omdat de een mooi gelegen weg is. Dat is het zeker en even voor Guadelope, zien we een schitterende parkeerplek, waar we gaan staan. Het is een spotplek voor gieren en wij spotten natuurlijk ook.

De volgende ochtend is het al snel warm, dus hup naar Merida toe. We komen door dorpen die al ’n beetje Portugese sfeer ademen. Merida is een plek geweest voor de Romeinen om van hier de omgeving te beheersen. Ze hebben hier gebouwd alsof ze zich voor eeuwig op deze plek zouden vestigen. Het bijzondere aan Merida is, dat je nu in deze moderne stad tussen de huizen in gewone straten door de resten van de oude Romeinse gebouwen ziet. Merida is heel gezellig met veel terrassen. Erg fijn nu het zo heet is. We bekijken het Amfi theater en het theater, de tempel van Diana, de werkelijk schitterend gelegen oude Romaanse brug over de rivier Gualdiana en de, er naast gelegen Moorse Citadel. Tot slot wandelen we langs het werkelijk imposante aquaduct. Weetje: de Romeinen noemden de rivier Ana, de Moren lieten het zo, voegden slecht het woord rivier er aan toe op zijn Moors Gualdi en zo hadden we de Gualdiana.

Het is zo heet dat we besluiten om vast naar Portugal te rijden en een plekje in de natuur te vinden zoals we voor Guadalupe hebben gestaan.

1-P1050036 2-P1050040 3-P1050046 4-P1050048 amfi theaterDSC_2754DSC_2751DSC_2749DSC_2729_01

23-09-2015 toledo

Aan t eind van de ochtend komen we bij Toledo aan. We gaan staan op de grote parkeerplaats. Een heksenketel is t, en we moeten hier nog slapen ook. Dat we weten we ff nog niet. We kijken omhoog en denken, dat zijn veel trappen of straten omhoog lopen. Goed op stap naar de stad van 3 culturen en dan denken we aan de Christenen, Moren en Joden en slaan we de romeinen (waar ook niets meer van te zien is) en de visigoten even over. Gelukkig er zijn roltrappen, wat n zaligheid!!!! Ja en dan ben je in Toledo en blijkt algauw dat het n stadje is om doorheen te kuieren. Je proeft dan het beste van de geschiedenis van de stad, waar oorlogen en kerken van de  Christelijke, Arabische en Joodse religies een grote rol speelden. We wandelen langs de belangrijkste gebouwen en komen al snel langs het monument van Cervantes, jullie weten wel: de schrijver van Don Quichotte. Vanaf de uitzichtspunten van de stad heb je een prachtig beeld van de Taag en omliggende rotspunten. In de stad zien we kerken in de Mudejar-stijl, de architectonische mengvorm van de Joodse, Moorse en Christelijke bevolking. Natuurlijk gaan we de schilderijen van El Greco bekijken in de Kathedraal en de kerk Sant Tomé. Ik moet bekennen dat ik het schilderij van Goya (de gevangen neming van Jezus) in de Kathedraal wel het allermooiste vond. Ik had 4 wandelingen van internet gehaald en in een middag en ’n dag hebben we die met veel plezier gelopen.  Doordat al de geparkeerde auto’s  ‘savonds weer vertrokken waren zijn we lekker blijven slapen op de parkeerplaats. Nog heerlijk gebabbeld met mensen uit Australië. Heerlijk om mensen uit de continenten te ontmoeten.

DSC_2728 DSC_2725 DSC_2721

straatje Toledo met kathedraal op achtergrond
straatje Toledo met kathedraal op achtergrond
Is weer war anders, dan n zakje patat.
Is weer war anders, dan n zakje patat.
Goya in de kathedraal
Goya in de kathedraal
Dagje met de zorg in Toledo
Dagje met de zorg in Toledo
Aandacht voor het detail: ook tegeltjes aan de onderkant van het balkon.
Aandacht voor het detail: ook tegeltjes aan de onderkant van het balkon.
stadswallen met ...Rolf
stadswallen met …Rolf
Één van de toegangspoorten van Toledo
Één van de toegangspoorten van Toledo
beeld Cervantes, met het boek over don Quichotte
beeld Cervantes, met het boek over don Quichotte

 

20-09-2015 Het dal van Boi

In het dal  van Boi staan op verschillende plekken Romaanse kerken uit de 12e eeuw. Het is één van de plekken waar Moren en Visigoten niet zijn geweest in Spanje en hun invloed niet hebben kunnen overdragen op deze ingetogen simpele kerken. De muurschilderingen zijn uit voorzorg verwijderd en zijn nu te zien in het museum Nacional d’art de Catalunya in Barcelona. De kerken zijn zo gesitueerd dat zij via de klokken boodschappen in het dal konden doorgeven. In de kerk in Taüll konden we via een videopresentatie, een idee krijgen, hoe men destijds tot de vormgeving van de muurschilderingen is gekomen. Het was zo indrukwekkend, dat Rolf en ik echt een kwartier niets gezegd hebben om alles rustig op ons in te laten werken. Ons rest nog één wandeling hier. Na alle pittige bergwandelingen een relaxte wandeling door het Sant Nicolau dal.
DSC_2677 DSC_2674 DSC_2671 DSC_2662 DSC_2653 DSC_2643

Onze plek in Boi
Onze plek in Boi
Voor 5 uur werken we niet.
Voor 5 uur werken we niet.

DSC_2626 DSC_2624

Romaanse kerk Taül
Romaanse kerk Taül
Taül
Taül
Boi
Boi

18-09-2015 Pont de Suert

 

De dag erna kiezen we voor een camping (omdat het wasdag is) even voorbij El Pont de Suert. Een camping zoals ’n camping moet zijn. Vriendelijke eigenaren, die erg trots op hun camping en omgeving zijn. Heel veel tips krijgen we van ze. We kiezen voor n zware wandeling vol vertrouwen in de tijdsaanduiding tot nog toe. Het wordt een gevecht de berg op en tegen de klok. Heel, heel erg mooi, maar de hut is echt ’n hut te ver. Als we op de col zijn besluiten we om niet  verder te gaan. Heerlijk  te genieten van het uitzicht en daarna afdalen naar de camper. Hoe heerlijk is het toch om ’n douche aan boord te hebben. We rijden door naar het dorp Boi.

Vroeg op pad naar Rifugi Ventosa
Vroeg op pad naar Rifugi Ventosa
Dit even in je opnemen, schitterend. Bergen blijven ons boeien!
Dit even in je opnemen, schitterend. Bergen blijven ons boeien!
FF, bijkomen en genieten van al het moois.
FF, bijkomen en genieten van al het moois.
time for a shot.
time for a shot.

DSC_2605 DSC_2609 DSC_2615

15-09-2015 Cabdella

Het is somber weer en we besluiten op weg naar de volgende wandeling ergens te stoppen. Dat doen we vlak voor het dorp Sort. Hier leeft echt de gekte van het Wild Water Kanoën. In de rivier zijn allerlei parcours uitgezet. Voor ons niets meer. Ik vind het echt te eng, die kolkende massa koud water. De volgende dag rijden we het dal in op weg naar Cabdella. Het weer wordt steeds slechter en we stijgen alsmaar alsof we naar het einde van de wereld gaan en dicht bij de hemel zijn. Het waait ook nog eens heel hard. De camper staat echt te trillen op zijn wielen. We staan op ’n schitterende plek in woeste natuur, het voelt niet meer als dicht bij de hemel maar meer als dichtbij de hel. Weer online zegt dat het de volgende dag vanaf 10.00 mooi weer zal zijn. De volgende ochtend om 8 uur plenst het nog steeds, we blijven hopen. Soms heeft weer online zo gelijk. Om 11 uur gaan we met de lift omhoog, de lucht is blauw met hier en daar een wolkje wat door de zon wordt verdampt. We maken een schitterende wandeling langs ijsblauwe bergmeren naar de hut Colomina.

 

 

Herfst 2015, Spanje en Portugal.

Spanje en Portugal zijn onze doelen voor deze herfstreis en Frankrijk speelt ook af en toe een rol. We zullen cultuur, natuur en actief bezig zijn , telkens laten terug keren de komende 2 maanden.

08-09-‘15.

Op dinsdag vertrekken we, want dan zijn de meest verrukkelijke gevulde koeken vers en in de aanbieding. Dus voor we naar de A4 afslaan rijden we eerst langs de bakker in Leiderdorp. Hoe lekker is dit bij  ons kopje koffie onderweg, mmmmm. De eerste stop wordt Versailles. We hebben een rondleiding gereserveerd voor de volgende dag, hierdoor komen we in de koninklijke vertrekken, die je anders niet zou zien. We leren veel over de verschillende Louissen,  van de 13e tot en met de 16e. Heel leuk zo’n inkijkje in hun dagelijkse leven er verder is er natuurlijk veel bladgoud wat er blinkt.

10-09-’15.

We komen ‘s avonds aan in Souillac. Leuk om hier weer te zijn en vrijdags stappen we vroeg op de fiets en fietsen richting  Sarlat in St.Juliën de Lampon steken we de Dordogne over om via de overkant weer richting camper te fietsen. Hoe heerlijk is  het toch om  in zo’n petieterig Frans dorp de capriolen van een vrachtwagenchauffeur gade te slaan. Chapeau voor deze chauffeurs die het telkens weer lukt om zo’n enorme vrachtwagen de bocht om te krijgen.

bocht om

12-09-‘15

In werkelijk een stortvloed van regen gaan we op weg naar Spanje. In Espot kiezen we voor n camping bij de ingang van het Nationale Park Aiqüestortes. Zondag schijnt gelukkig weer de zon. We kopen een wandelkaart, zodat Rolf goed de hoogte lijnen kan tellen. We willen niet meer dan 500m stijgen tijdens ’n wandeling. Maandagochtend  brengt de Jeep-Taxi ons eerst ’n stuk  op weg, het Park in. Het wordt een schitterende wandeling naar de hut d’Amitges via het meer van Sant Maurici. De Spanjaarden geven op de bordjes n goede indicatie van de tijdsduur van de wandeling aan. Meestal lopen we in de dubbele tijd, maar nu lopen we slechts n kwartier langer over de wandeling. Altijd weer n gevoel van ‘n soort van overwinning om bij de berghut aan te komen. Toch maar weer gefikst. Nu is het avond en zitten we beide aardig vermoeid in de camper.

9-P1040909 8-P1040904 7-P1040902 6-P1040897 5-P1040890

 

 

Lucca 27-09

Je denkt na Florence en Rome dat er weinig nieuws meer te beleven valt. Fout!!

Lucca, is een juweeltje, klein en fijn, zoals vaker. Het is een vestingstadje dat al eeuwen goed bewaard is gebleven, het doet een beetje denken aan de vesting Naarden, maar dan met een doolhof van nauwe steegjes, hoge huizen, héél veel kerken en……. terrasjes, restaurantjes, winkeltjes, pleinen, pleintjes. Het mooiste plein is wel het piazza anfiteatro, daar was eens het romeinse amphitheater. Kortom slenteren en slempen. Als je nog een keer in de buurt komt: niet voorbij rijden.

Florence 23-09

Florence is wel een van de mooiste openlucht musea die we kennen. Er is een markthal met normale (?) prijzen en mooie bars op een soort entresol dat er later ingebouwd is. Als je van lekker eten houdt, this is the place to be: vis, groenten, paddestoelen, vlees,  in een hal die zo’n anderhalve eeuw geleden is neergezet om een koele plek te bieden aan de markt.

De andere highlights zie je op de foto’s: de ponte vechio, de beeldengalerij, de Dom en hele mooie fresco’s. Daar hebben we een speciale tour aan gewijd in twee mooie kerken. Dit keer eens religieuze fresco’s met gewone figuren en gezichten. Dus niet alleen maar treurige hoofden waar de vroomheid vanaf druipt. Maar ja natuurlijk wel weer veel kruizen enzo. Laatst ergens gelezen: wat is dat toch voor godsdienst die een martelwerktuig als symbool op zijn kerken zet?

Maar voor ons was  het leukste aan Florence toch wel het bezoek aan de zoon Jelle van onze vriendin Anne. Hij woont sinds kort in Florence in een mooi huisje aan een mooi watertje (lang leve de muggen) vlakbij de Universiteit waar hij werkt aan een promotie. Hij zei dat het vrij ingewikkeld was om uit te leggen waarover die promotie over ging, daarom heeft hij het maar niet geprobeerd….. Hij heeft ons nog wel een rondleiding over het terrein van de Universiteit (een europese  instelling) gegeven. Je zal daar maar mogen werken de komende vijf jaar. Jelle veel succes en plezier daar de komende jaren.

 

 

Tosco-emigliano

We hebben ons voor genomen om iedere keer dat we Italië bezoeken een ander wandelgebied op te zoeken. Dit keer wordt het Tosco-Emigliano, wat tussen Reggio nell’Emiglia en de Middellandse zeekust ligt. Het is  n gebied met veel valleien, beukenbossen en veel sparren. Ook de porcini en cantharellen zijn hier aanwezig. De wandelingen zijn veelal bergkam-wandelingen, met schitterende uitzichten. We vereren eerst Dante door als eerste wandeling, de steen van Bismantova te beklimmen.  In één van de gezangen van Purgatorium(voor de kenners)wordt deze steen geciteerd. De volgende dag wordt het wat serieuzer wat wandelen betreft, we maken een wandeling naar de top van de berg Ventasso, een stevige klim door wolken heen en dan op de top zien we ver benden ons, ons campertje vlak bij het meer staan.

We zijn nu goed ingelopen en besluiten om een lange wandeling naar een berghut te maken, waar we zullen overnachten. We zetten de camper op de Passo Pradarena neer, omringd door wolken, dus niets te zien van waar we staan.  Hoe wonderlijk toch,  de volgende dag weer strakblauw en dus vroeg op pad naar Rifugio(berghut) Battisti. We lopen grotendeel over de kammen van bergen en de ver gezichten zijn schitterend. De tocht is zwaar om dat we ruim 12 km door bergachtig terrein lopen. Gezellige jonge mensen in de hut waar we een fijne avond mee beleven. We vragen ons af, waarom de fransen toch zulk slecht eten serveren in de berghutten en de Italianen ervoor zorgen dat je een verrukkelijke maaltijd krijgt. Goed eten is  toch echt belangrijk tijdens je  wandelingen. De volgende dag dalen we door schitterende beukenbossen af naar onze camper.

Vissen in de trebbia bij Gorreto

De rivier de Trebba was ons aanngeraden door een Italiaanse vliegvisser in Alpen: Mauro Merli. De man werkt bij Lamborghini. En zijn tip was goud waard. Een mooie rivier, een mooi plekje in de bergen boven Genua en veel vis. Elke week worden er nieuwe duikboten uitgezet. Eén daarvan zwom jammer genoeg door  mijn lijntje. In een paar dagen vissen heb ik een paar mooie vissen gevangen van rond de 40cm. De mooiste was een bronforel van rond die maat.  Er zijn in Italië dus goede vlievisplekken te vinden. Ik ga er maar eens een lijstje van maken…

 

 

Lago d’Iseo 9-9-2014

 

We schreven in ons vorige bericht:  Morgen een vergunning kopen om hier op forel te vissen, boodschappen doen, een wandelkaart kopen en een wandeling plannen.

Tsja dat is voor een groot deel gelukt.

Een vergunning kopen is hier niet zo  simpel. Je wordt van het een kastje (postkantoor, vrijdagmiddag, zaterdag en zondag gesloten) naar het  andere kastje (polizia forestale, alleen vrijdagochtend open) naar een ander kastje ( de vliegvisvereniging, ’s ochtends en ’s middags open maar nooit aanwezig) naar het volgende kastje (het touristenbureau, ’s ochtends en ’s middags open , maar dan wel de andere vestiging) naar het eerste kastje (postkantoor ’s ochtends open maar een licenza di pesca? Nooit van gehoord! Oh un bolletino  per la pesca, questo abbiamo! € 22,75 voor een jaar staatsvergunning en het is eindelijk gepiept) We spreken een aardig woordje italiaans en  iedereen is even vriendelijk, maar je moet wel een doorzetter zijn.

En toen de vergunning voor de rivier. Na veel omzwervingen terecht gekomen bij Ernesto Maurio die ik ook al op facebook was tegengekomen en van de vliegvisvereniging is in deze streek (ueffa). De rivier de Oglio? Die  kun je voorlopig vergeten door werkzaamheden in dit stuk. Weet je? Als jullie naar Tosco Emiliano willen om te wandelen? Ga dan vissen in de rivier de Trebbia bij Gorrete. Daar gaan we dus morgen naar toe.

Maar we hebben nog een hoop andere dingen gedaan:

Een prachtige, moeilijke bergpas gereden: de Passo die Gavia.  Echt peentjes zweten. Boven een klein wandelingetje gedaan tot het begon te regenen en toen weer naar beneden over dat zelfde smalle weggetje, vaak 2,5 meter breed.

Een mooie wandeling gemaakt naar de Rifugio di Aviolo, een constante klim van 1450 naar 1950 meter. Er staat 1 uur en 50 minuten voor, maar wij deden er toch gauw een uur meer over. Maar boven  heb je dan ook wat: een prachtig meer, heerlijke polenta met brassata en pasta ai funghi porcini en leuk gezelschap.

En, we hebben een leuke fietstocht langs de fiume Oglio gedaan. Een goede vuurdoop voor onze Flyer fietsen want: what goes down, must go up. En dat deden wij en die Flyers prima.

Nu hebben we even een dag aan het Lago d’Iseo gestaan, gewassen, gefietst en aan het meer gezeten met een wijntje. Morgen verder naar Tosco Emiliano (en de forellen?). We laten van ons horen.

Joke en Rolf op jokeenrolf.nl

 

Cevo 4 september

Cevo Camping, Rust…..

De eerste vier dagen waren een beetje hectisch: twee lange dagen rijden en daarna twee dagen paddestoelen zoeken. We hebben geleerd om eekhoorntjesbrood en cantharellen te herkennen. Herkennen is één, maar vinden is nog iets anders. Met Giampie en zijn zwager Marcello  hebben we  twee dagen door het bos tegen de helling op  geklauterd. Er waren weinig paddestoelen en als Marcello dat zegt,  dan is het zo.  Marcello vindt altijd porcini’s en als hij ze niet vindt dan zijn ze er niet. Hij ziet en onderscheidt ze van andere paddestoelen op wel acht meter afstand. Hij ziet aan de manier waarop dennentakken op de grond er uitzien waar ze kunnen staan…. En wij zien dan echt geen verschil.

Onze startplek lag op een 1700 meter bij het zomerhutje van de opa en oma van Giampie. Een prachtige rustige plek. We hebben daar ook heerlijk geluncht met lekkere wijn en pintadeau op zijn Jokes. Gisteravond heerlijk pasta met funghi gegeten en we leven nog !!!

Maar na twee dagen klauteren en Italiaans kletsen zijn we wel toe aan een dagje rust op onze mooie camping. Uitslapen, koffiedrinken, de rest van de paddestoelen drogen en invriezen. Nu gaan we kijken wat we de komende dagen gaan doen. Morgen een vergunning kopen om hier op forel te vissen, boodschappen doen, een wandelkaart kopen en een wandeling plannen.

Over het wandelen en vissen schrijven we ons volgend bericht.

Joke en Rolf

www.jokeenrolf.nl

 

Over ons

Sinds een jaar of vijf zijn wij enthousiaste camperaars. We zijn op reis met een Wingamm Oasi 524. Dit is een niet zo bekend merk uit Italie. Klein, compact en van alle gemakken voorzien. Met 5,24m voor elke bakker in Frankrijk te parkeren.

In de menubalk hierboven kun je kiezen uit de verschillende reizen die we gemaakt hebben of de reis die we nu aan het maken zijn.

Veel leesplezier op deze site en misschien ook voorpret voor jullie volgende reis.

Joke de Jong

Rolf Zoutendijk

 

 

Ouarzarzate Tanger-Med

Lifters in de Dades
Lifters in de Dades

 

Het bier is aangevuld en de opgemaakte koekjes besprenkeld met rozenwater smaken weer opperbest. We rijden richting Foum-Zguid op weg naar het ZW. Om eerlijk te zijn krijgen we wel n beetje genoeg van de steenwoestijn, maar toch zijn er dan steeds weer verrassend mooie stukjes bij.

Foum-Zguid is een stoffig stadje, maar de camping is er weer heel leuk. Er komt een grote Overland 4wheeldrive de camping opgereden en het blijken Hollanders te zijn. We vragen het ons al n tijdje af, of het spannende rijden voor deze auto’s over pistes niet wat voorbij is. Het lijkt net of ze met hun ziel onder de arm rond rijden in Marokko omdat er niets anders voor ze overblijft.  Afrika is te gevaarlijk geworden. Ze bekennen dat het inderdaad zo is, maar dat ze desondanks, nog altijd niet gereden pistes ontdekken in Marokko.  De volgende dag wacht ons een lange tocht naar Icht. Het is het gebied van stenen met tekeningen erin, uit lang vervlogen tijden (ong 6000 jaar). We komen op een werkelijk ongelofelijk mooie camping, geleid door 2 Franse broers. De camping is met zoveel liefde voor zijn omgeving ingericht,  het is werkelijk een droom. Alles doet het en is niet gebouwd om na 1 a 2 jaar weer kapot te gaan en wordt onderhouden. Dat zie je eigenlijk bijna alleen bij campings door Europeanen geleid. Maar over de overige campings hebben we ook niets te klagen. We waren tot Marokko niet meer van die camping liefhebbers. Marokko heeft dat toch wel weer veranderd, hier staan we graag op de mooie en leuke campings. De volgende dag is een “alleen maar om ons heen kijken dag”. We genieten van de vergezichten. De dag daarop gaan we met een gids uit het dorp het veld in. We struinen tussen stenen door en ongelooflijk, de gids weet precies waar stenen, grote en kleine met sculptures liggen. We zien afbeeldingen van gazelles, neushoorns, maar ook van giraffes. Ik bespaar jullie de volksverhuizingen van die tijd.

Een duits rijdend hotel
Een duits rijdend hotel
Camping in Icht
Camping in Icht
Zonsondergang camping Icht
Zonsondergang camping Icht
06-P1040100
Tajin met franse invloed
Rotstekeningen in Icht
Rotstekeningen in Icht

DSC_9666

Het is goed heet geworden en we besluiten om de omgeving van Tafraoute niet te gaan verkennen. Een moeilijk besluit, maar het moet zo mooi en boeiend daar zijn dat we het graag op een koeler moment doen en dat is eind februari. We zullen de reis voornamelijk langs de kust voortzetten omhoog richting Europa. We krijgen helaas auto pech en worden gesleept naar Agadir. De benodigde onderdelen zijn in Marokko niet verkrijgbaar. SOS Nederland raadt ons af om de onderdelen in te vliegen. We komen tot een tussen oplossing. De auto wordt naar Tanger Med getransporteerd en wij krijgen een huur auto waarmee we toch nog naar Essaouira en Safi kunnen. Het mooiste stukje kust ligt onder Agadir, dat slaan we nu even over en bewaren we voor de volgende keer.

Wegmarkering in Agadir ....
Wegmarkering in Agadir ….
Riad in Essaouira
Riad in Essaouira
De haven van Essaouira
De haven van Essaouira

11-P1040136

12-P1040138

13-P1040140

De tocht vanaf Agadir is ook wel weer leuk, want we slapen in mooie Riads. Dat is weer even terug in de tijd dat we met Cees en Betty door Marokko trokken. Essaouira is ’n oud Portugees havenstadje. Er hangt een heerlijke ontspannen sfeer en de visafslag is fantastisch. ’s Avonds eten we natuurlijk in de haven bij Chez Sam, een aanrader, mocht je er ooit komen. Tussen de Argaan bomen door rijden we verder naar het noorden. We passeren inmiddels zoveel coöperatieve instellingen voor/door rouwen, die daar allerlei producten van de Argaan noot maken en verkopen. Wij krijgen  zo onze twijfels bij het “Coöperatieve”. Een handig lokmiddel voor Europeanen die graag wat aan ontwikkelingswerk doen. Natuurlijk kopen wij er ook  weer een olie’tje, voor mijn zachte huid(ha,ha).

Safi wordt onze laatste stop. Het is een stad met ‘n ommuurde medina en even daarbuiten ligt de pottenbakkerswijk. We krijgen een rondleiding en uitleg van één van de medewerkers en kunnen de verschillende werkplaatsjes bekijken. Ja en dan volgt natuurlijk de verkoop actie. Ik heb 2 mooie schalen op t oog en de prijs moet in eerste instantie met 2/3 omlaag om iets onder de 50% te komen. Het wordt een zeer zakelijke confrontatie en ook nu hoor ik weer dat ik wel ’n Berbervrouw lijk. Die schijnen ook  heel zakelijk te zijn bij het onderhandelen. Ik krijg “mooi prijs voor vriend” en dan kijken ze naar Rolf en mij kijken ze moedeloos aan. Ik heb mijn schalen idd voor ’n goede prijs, waar zij zeker ook nog aan verdienen.

Safi Pottenbakkerswijk
Safi Pottenbakkerswijk

15-P1040144

16-P1040147

De laatste nacht slapen we in Tanger Med en  varen daar samen met de camper over naar Alcegiras en zullen daar verder geholpen worden. We hebben een hoop bekijks en er worden veel foto’s gemaakt van de camper bij het afladen van de trailer en op ’t op de boot duwen.

De boot op in Tanger Med
De boot op in Tanger Med

18-P1040166

Het is ondertussen in de week voor Pasen en dan wordt er niet zoveel gewerkt in Spanje. De onderdelen zijn er en dinsdag na de Pasen zal de camper weer rij klaar zijn. Wij rijden heerlijk rond in onze huurauto en genieten van het wandelen in de Alpujarra.

Dit is het laatste bericht van ons. Het was een bijzondere en mooie reis door Marokko die we graag nog eens gaan ondernemen om de niet bezochte gebieden en steden dan aan te doen. We zijn een vriendelijke bevolking tegen gekomen, waarbij de vrouwen vooral veel opener naar toeristen zijn geworden. Iedereen die onderwijs heeft genoten spreekt goed Frans, dat vergemakkelijkt de communicatie zeker. We hebben zelden een bevolking meegemaakte waarbij het geloof zo verweven is met het leven. Over geloof, politiek, koningshuis en maatschappij wordt niet gediscussieerd. Spreekt men er over, dan is dat om toch te vertellen hoe goed de islam voor de mensen is en hoe slecht wij af zijn in het westen zonder de Islam. We hebben instemmend geknikt, behalve bij de lofrede over de Taliban. Dat ging ons net te ver.

INSJALLAH.

Het reisverslag is klaar. Dank voor alle reacties die we hebben gekregen. Het is leuk om  te merken dat mensen  ons nieuwsgierig en met plezier hebben gevolgd.

Capileira Alpujarra
Capileira Alpujarra

Rolf en Joke

Door de Kloven

Voor ons gevoel hadden we nog wel een week in Merzouga kunnen blijven. De woestijn is voor ons zo fascinerend. We gaan toch weg en de komende dagen zullen de dagen van de kloven worden. Allereerst rijden we door de Gorges de Ziz,  we rijden boven over langs een enorme vruchtbare vallei in de diepte en dat, is precies zo bijzonder aan Marokko: Kilometers steen en dan zomaar ineens uit het niets die vruchtbare valleien. Er zijn veel irrigatie-programma’s en men probeert ook de fruitteelt op te zetten. Een, je gelooft het niet, ontwikkelingsprogramma met behulp van het Amerikaanse volk. We slapen bij de bron van Meski, waar we heerlijk wandelen door de Palmentuinen.  Al die kleine akkertjes, meestal bewerkt door vrouwen, onder de hoge dadelpalmen. De volgende dag rijden we weer door steenwoestijnen, met afgewisseld met, ook nu weer, heel vruchtbare valleien. We komen bij Amellago, waar we eerst een bedelende vrouw weer blij maken en wij ook weer aan onze  islamplicht hebben voldaan. We rijden een poort door en komen op een binnentuin, wel zo mooi en dat is de camping. De binnentuin doet me denken aan het boek “Het huis van de moskee”, van Kader Abdolah. Zoals hij in dat boek de binnentuin met de granaatappelboom beschrijft, ik voel me deel van het boek op dit moment. We hebben n gezellige babbel met de eigenaren en ’s avonds koken ze lekker voor ons. Voor het eten maken we nog een wandeling lang de rivierbedding en ontmoeten de mensen van het dorp. Ik krijg al gauw een soort van kleine zeis/sikkelmes in mijn handen geduwd. Huppakee, ik ook aan t werk, klaver snijden voor de beesten. Vanuit dit dorp rijd je richting Todrakloof door een  ruige en schitterende  kloof (van Gheris)

Geen tanden wel dirhams
Geen tanden wel dirhams
Het huis van de moskee
Het huis van de moskee
Het dal van de moskee
Het dal van de moskee
Joke aan het werk ??!!??
Joke aan het werk ??!!??

De volgende dag maken we een stevige bergwandeling vanuit de Todra kloof de berg op. Paden zijn niet zoals in de Alpen gemarkeerd, we lopen over heel oude  berberpaden de berg op en boven wacht ons een schitterend uitzicht. We willen ook in de Dadeskloof wandelen en die wandeling blijkt nog mooier/ spannender te zijn. Met een zeer globale routebeschrijving gaan we op stap en na een paar kilometer stranden we bij de rivier. We kunnen er niet overheen, maar moeten er doorheen. Wat te doen….Gelukkig komen er n paar dappere Fransen, die hup schoenen en sokken uit en door het zeer koude snelstromende  water lopen. Okay, wij dus ook. Picknick theedoek wordt voeten handdoek. Door een schitterende kloof en dan de berg op. Gelukkig komen we 2x een herder tegen, zodat we kunnen vragen of we op het goede berberpad zitten. Goed, een berberpad is zo breed, dat er altijd een ezel of paard overheen kan lopen en dan zijn hun drollen een goede markering voor ons. Over de berg heen dalen we af naar de camping.

Todra kloof
Todra kloof

05-P1030964

 

04-P1030963

Wandeling vallee de dades
Wandeling vallee de dades

08-P1040028

Onze richtingborden
Onze richtingborden
De man die alle berberpaden kent
De man die alle berberpaden kent

’s Avonds eten we bij “Chez Pierre”, waar het niet alleen lekker eten is, maar ook gezellig muziek gemaakt wordt.

Muziek bij piet
Muziek bij piet
Muziekmeisjes
Muziekmeisjes
Dadeskloof boven op de pas
Dadeskloof boven op de pas

De volgende dag gaan we eerst naar de Souk en rijden daarna  door de Rozenvallei, maar zien geen enkele roos. We bezoeken  een rozen distilleerderij, erg leuk. We vertellen de man dat het ons verbaast dat we geen enkele rozenstruik zien. Hij neemt ons mee voor een wandeling door de tuinen, zoals ze dat hier noemen en dan zien we de rozenstruiken. In totaal staan er 4200 km aan rozen als heg om de akkertjes heen. Er bloeit nog niets , dat is wel n beetje jammer.

Souk El Kelaa Megouna
Souk El Kelaa Megouna
Rozen disitlleerderij
Rozen disitlleerderij
Rozentuin
Rozentuin

Via Quarzazate vervolgen we onze tocht naar het westen. Deze plaats is altijd weer n belangrijke stop in onze reis, dat was al in 2006 zo, en nu nog steeds. Je kunt er alcohol kopen en er is een heel lekkere patisserie.

Blitz mannetje toch?
Blitz mannetje toch?

mhamid-zagora-tazzarine-merzouga 25-3

Zand-steen-zandwoestijn

 

En ze zijn veel trager dan een hert
En ze zijn veel trager dan een hert

 

net koeien
net koeien

DSC_9527

Tsja een weekje niet geschreven en wel veel beleefd. Een beetje veel woestijn en steeds verschillend. Over de zandwoestijn van Mhamid hebben we vorige week al geschreven. We stonden midden in de doodstille woestijn. Zagora was weer erg druk, weer een nachtje onder dezelfde mimosa gestaan. Het dal van de Draa was de andere kant op ook erg mooi. Daarna een 300 kilometer steenwoestijn met een stop in Tazzarine onder de …….. dadelpalmen. Daar heel gezellig met een stel Hollanders zitten kletsen en veel tips gekregen.  Steenwoestijn is wel mooi maar gelukkig zorgde een groep kamelen met jongen voor een foto stop. Dan na die 330 kilometer stenen en fantastische bergen: zand, zand, zand. Dit stuk woestijn is totaal anders dan Mhamid. Duinen van honderden meters geven een heel ander plaatje. De kleuren van het zand zijn anders. Hier hebben we het klassieke ritje op de kameel naar een duintop bij zonsondergang gedaan. Hééél erg mooi en hééél erg leuk. Het plekje was fantastisch, ook hier weer met de neus van de camper in het zand, met uitzicht op een prachtig duin.

Weer met de neus in de woestijn
Weer met de neus in de woestijn
Zand ...
Zand …
Klassiek toeristenuitje maar wel leuk
Klassiek toeristenuitje maar wel leuk
DSC_9551
Zand
Zand
Zand
Joke in het zand
Joke in het zand
Kamelenjongen in het zand
Kamelenjongen in het zand
Zand met zon
Zand met zon

19-03 Skoura- Zagora- Mhamid

14-03 Skoura- Zagora.

De tocht gaat eerst weer via Ourzarzate, want we hebben ons reisplan weer eens veranderd. In de Atlas is het nog fris, er ligt nog heel veel sneeuw op de toppen en het weer is niet bestendig. We willen de Vallei des Kashbah’s toch meer in de lente zien en rijden nu door naar de woestijn. Eerst is het zo’n  80 km steenwoestijn en dan komen we in de vallei van de dadelpalmen. De natuur is dan ineens zo anders en ook weer zo mooi. We hadden deze weg al eens gereden, maar ook nu voor de 2e keer genieten we weer volop. Je ziet kashbah’s in de palmoases, vrouwen met wapperende gewaden. Het hoort zo bij elkaar, dat ik hoop dat ze hun omslagdoeken voorlopig niet afdoen, ze zijn prima tegen de warmte (en nu het commentaar, over wat ik net geschreven heb………kom maar op!) We komen in de middag in Zagora aan en zien dat dit dorp inmiddels een stad is geworden en gaan staan op camping, de tuinen van Zagora. We hebben één van de laatste plekjes kunnen veroveren en staan onder de mimosa en palmen. De volgende dag is het “niks doen dag”, we gaan alleen nog even naar de Souk ofwel bende-markt. Bij de camping is een meneer die campers in miniatuurvorm nabouwt en natuurlijk willen wij ook zo’n miniatuurtje. Alweer een stukje ontwikkelings hulp?  We krijgen een schitterende miniatuur van onze camper de volgende ochtend.

17-03 – 19-03 Zagora-Mahmid.

Vandaag zullen we ’s avonds genieten van de woestijn. We verheugen ons nu al erop, hoe de zonsondergang zal zijn. Bij het verlaten van Zagora zien we het bord van nog 52 dagen naar Tombouctou per kameel, als de grens open zou zijn. Helaas dus! Onderweg stoppen we in Tamegroute, daar is een oude bibliotheek in de Medressa. De bibliotheek heeft zo’n 4000 handgeschreven boeken, waarvan de meeste uit de 12e tot de 16e eeuw. De boeken liggen keurig achter afgesloten ramen, maar we kunnen ze goed bekijken en krijgen een leuke uitleg. De eerste twee boeken dateren van rond 1030 en waren geschreven op gazelle huid. Zeer bijzonder! Het is voor de moslims ook nog een soort Lourdes, maar de manken hebben we niet plotsklaps zien gaan lopen. We geven een paar bedelaars wat dirhams, zo hebben  we onze moslim aflaat ook weer voor die dag gekocht. Het landschap blijft indrukwekkend en wordt steeds zanderiger. Ineens zien we zomaar weer de rivier de Draa en ook oases zijn hier weer, waarbinnen weer kleine dorpen zijn. Overal zien we schoolkinderen, waar die kinderen toch vandaan komen. Jongens en meiden, puberleeftijd lopen/fietsen blij naar school.  Ontwikkelings projecten bereiken hun doel, jongens en ook meisjes gaan ook naar het Voort gezet Onderwijs. We krijgen er een blij gevoel van. We rijden door naar Mhamid, wat een beetje Zandvoort achtige sfeer krijgt door de touristen die hier neestrijken. Wij moeten nog 2 km piste rijden door de woestijn en dan zijn we bij Iguidi tours Camping. We staan voor ons gevoel midden in de woestijn. Het duurt niet lang of onze neus zit vol zand en in de camper ligt ook  op de tafel en overal waar iets op kan liggen zand. Er waait hier een verkoelend windje en in de schaduw is het 27gr, voor ons gevoel lekker koel. De volgende dag blijven we nog even op deze verstilde plek en het geeft ons overdag weer zo’n Ennio Morricone  gevoel. Het enige wat we horen is het zoemen van de vliegen en de kraaien zien we laag over vliegen. We openen af en toe onze ogen om een vlieg een dodelijke mep te geven. Jullie herkennen vast het beeld van de films. De ochtend en het vallen van de avond zijn eigenlijk het mooist en overdag is het sloom onder uitgezakt zittend de dag door brengen.

1-P1030808
Overal zand

2-P1030816

Je bent er nog
Je bent er nog
4-P1030817
Liever in die witte bak dan in die bruine tent
52 dagen
52 dagen
6-P1030799
Mozaieksteentjes worden met en tangetje geknipt
Lastig om hier stiekem te roken...
Lastig om hier stiekem te roken…

Telouet – Skoura.

14-03 Telouet – Skoura.

We willen vroeg op stap en dat is 09.00 uur voor ons. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want de meeste winkeltjes gaan pas tussen 9 en 10 uur open en we willen nog wel een vers broodje van de bakker. Goed vandaag lukt dat om 09.30 uur. We rijden verder langs zoutmijnen die je kunt bezichtigen, maar we durven beide daarin niet af te dalen. We hebben de laatste tijd teveel gelezen over ingestorte mijngangen.  We rijden verder langs de uit de verte onzichtbare ”rode” dorpjes en eindigen bij Aït Ben Haddoe, de plek waar “lawrence of Arabia “is opgenomen. Uit de verte is de Kashba nog mooi, maar wanneer je erin gaat merk je hoe het toerisme is toegenomen. De éne souvenir winkel na de andere. Jammer, maar ook begrijpelijk, iedereen wil  een graantje meepikken van het toerisme. We rijden door naar Ouarzazate, een stad aan de Draa, in de steenwoestijn. De weg leidt door de steenwoestijn naar Skoura.  Skoura ligt in een grandioze oase, zomaar midden in dit kale landschap. Het is zo bijzonder om daar door de palmtuinen te wandelen.

De bazin van de camping wil beslist dat we bij haar eten en dat doen we om haar te plezieren. Later blijkt dat het ook echt is om ons te plezieren. We eten verrukkelijk. De volgende ochtend rijden we eerst een stukje om vervolgens naar de Kashba Aít Abou Ali te wandelen, ook in de vallei van de Dra. De Vallei de Dra is een vlakte van palmen langs de rivier de Dra van ruim honderd kilometer. Die strook is kilometers breed. Onder en tussen al die palmen staan overal huizen en zijn kleine akkertjes. We krijgen af en toe een zelfde gevoel als in Vietnam in de Mekongdelta: een ongelofelijke landelijke rust. De Kashba is deels vervallen, maar het bijzondere is dat je ervaart hoe groot de kashba was/is, omdat je werkelijk onder de palmen langs akkertjes ernaartoe en omheen wandelt. Ook hier is het lente, de vogels doen hun uiterste best. Heerlijk om zo in de ochtend koelte te wandelen.

DSC_9457
Zie je het voor je op de A4
1-P1030752
Overal rode dorpjes
DSC_9428
En overal groene dalen

DSC_9433

DSC_9452
Ait Ben Hadou
DSC_9462
Landbouwgrondjes onder de dadelpalmen

 

DSC_9458
Dadels in de sneeuw

Camping Zebra in Ouzoud

We zijn in een klein paradijsje aangekomen. Camping Zebra wordt door Nederlanders geleid. Gewoon een dag op de camping blijven is al een waar genoegen. Wat ons opvalt in Marokko is, dat er wel heel stoere reizigers zijn, o.a. mensen, die nog steeds met Overland-auto’s via Mauretanië verder Afrika intrekken. We ontmoeten ook mensen die al 40 jaar gelden naar Afghanistan trokken en daar de mooiste verhalen over kunnen vertellen. (Wat wordt er toch veel kapot gemaakt in onze mooie wereld). We kunnen een paar leuke wandelingen maken bij camping Zebra. De volgende dag wandelen we door de heuvels naar de rivier om onder eeuwenoude olijfboomgaarden te wandelen. We zien kleine  akkers die al decennia  volgens door gegeven traditie bewerkt worden. We voelen ons werkelijk te gast in ’n eeuwenoud land. We maken ook een wandeling naar een oud Berberdorp, wat hoog in het heuvelland ligt. Straten zijn er nog niet en het voelt aan of de tijd hier heeft stil gestaan. Slechts de satellietschotels laten zien dat men ook hier, toch enigszins in het hedendaagse leeft. Onderweg passeren ons vrouwen met  kinderen op de rug, die schapen, ezels en zelfs een paar koeien  van de weiden naar het dorp brengen. We denken, die hebben het zwaar, maar hun looptempo is zeker wel 4x zo snel als dat van ons. Getraind raken ze wel met elke dag die berg op en af. Na 4 dagen Zebra trekken we weer verder.

3-P1030685DSC_9352

 

2-P1030684DSC_9364

4-P1030691

6-P1030702

5-P1030694

5-P1030673

Camping Zebra
Camping Zebra

Ain Leuh naar Ouzoud

Op weg naar Sources de l’Oum-er-Riba overnachten we in Aïn-Leuh en nu eens een camping, waar we alleen staan. We zijn nu dan ook van de High Light route af. De volgende dag rijden we naar de sources met de waterval en we zullen het nog vaak gaan zeggen, het landschap is schitterend. De plek is een picknick plek geworden met net als in Turkije overdekte plekken om heerlijk aan de rivier in de schaduw een vrije dag te vertoeven. We wandelen naar de waterval en het laatste stuk is best listig. Het risico om in het koude water te vallen is groot, want een kabel aan de berg om je aan vast te houden ontbreekt. We houden het droog. De meisjes zijn aan de was in de rivier en nemen mijn witte broek ook even mee in de was. Ik probeer een beetje te babbelen en laat een foto van Anouk met Max achterop de fiets zien. Ze reageren heel enthousiast en de beloning is dat ik hun nu ook mag fotograferen.

Ain Leuh
Onderweg naar Ain Leuh over de midden atlas

 

2-P1030665

1-P1030667

DSC_9344

DSC_9340

Chefchaouen in de regen?

La Police
La Police

Uit de verte zien we het stadje al liggen met zijn vele nuances van blauw. We komen op een mooie camping. Vol met Fransen en wat Italianen. Marokko wordt in de wintermaanden bezet door de Fransen. Ze komen hiernaar toe voor de 3 wintermaanden met campers van 10m en dan nog aanhangers erbij. Het is vreselijk, maar er zijn gelukkig ook nog wat normale Franse campers bij. Campings zijn aan het eind van de dag vol en dat hadden we toch even niet verwacht. Helaas de volgende dag plenst het en we willen Chefchaouen toch wel met een zonnetje zien. Het wordt een E.book dag. De volgende dag plenst het nog steeds, we vertrekken naar Moulay Bousselham aan de kust. Wederom een schitterende tocht met aan het eind alweer een schitterende camping. We willen hier een vogelreservaat bezoeken en moeten daarvoor met n elektrisch, type roeiboot een eindje varen. Allah is ons niet goed gezind het blijft regenen, dus dat doen we even niet.. De volgende dag rijden we naar Volubilis. Het is een schitterende Romeinse nederzetting, met ongelofelijk mooie mozaïeken. Het is fantastisch om hier rond te dwalen. Vlak ernaast ligt het gehucht Moulay Idriss, gesticht door Moulay Ismail. We lezen dat niet Moslims hier niet zo welkom zijn, dus laten we het gehucht links liggen. Deze heer heeft destijds een nieuwe redelijk agressieve stroming in de islam gesticht. Een mijnheer met een aardige dosis grootheidswaanzin waar Meknes, waar we aan het eind van de dag aankomen, getuige van is. Onze aankomst in Meknes was verkeerd gepland. We reden op het verkeerde moment de stad binnen en hadden dus een goed gemikte steen op onze voorruit. Veel barsten te zien, maar het glas houdt elkaar nog vast. Op de camperplek aan de schitterende stadsmuur van 43 km lang (met dank aan Moulay Ismail) komt meteen de politie erbij. We racen met een politieauto door Meknes naar het bureau. Meknes is indrukwekkend met een heerlijke sfeer. Ha,ha, ik geniet van de tocht in de politieauto. De politie vindt het vreselijk dat het gebeurd is. Ik zeg maar dat in NL ook stenen van de brug worden gegooid naar automobilisten om de schaamte wat te verkleinen. De volgende dag verkennen we Meknes, waarbij de “stallen”van Moulay overweldigend zijn.

Een van de poorten van Meknes
Een van de poorten van Meknes
De Slager
De Slager

DSC_9293

De poort waar wij naast stonden met de camper
De poort waar wij naast stonden met de camper

 

DSC_9314
De Medressa
Volubilis
Volubilis

De Rif en naar Chefchaouen

De middellandse zeekust is mooi en Europees netjes. Mooie badplaatsen met mooie boulevards en een leuke open sfeer, bijvoorbeeld Oued Laou en Bou-Ahmed. ’s Avonds (27-2) aan een haventje gestaan, El Jebbah. En we hebben nog nooit zoveel zoeven bij elkaar gezien`. Ze hangen de hele dag en nacht rond en af en toe gaat de hashpijp rond. Ja je bent dan wel aan de kust maar wel aan de kust van de Rif. En daar komt een kwart tot een derde van de Marokkaanse export vandaan…..

We verheugen ons erg op de rit de volgende dag: de centrale weg door de Rif van Al Hoceima, via Ketama naar Chefchaouen. Het wordt in alle gidsen beschreven als een van de mooiste routes in noord Marokko. Mooi maar gevaarlijk. Dwars door het roversnest van de Rif. Er doen de wildste verhalen de ronde over die weg: van klemrijden voor een gedwongen hashaankoop of beroving tot mensen die op de weg springen om je hash te verkopen.  Wij zijn (dit keer) niet op het verkeerde moment op de verkeerde plek geweest. Veel mensen langs de kant die je hash willen verkopen, maar nergens agressief, allemaal het V-teken (peace man?), kennelijk al genoeg en nog niet teveel geblowd.

Wel prachtige vergezichten, vooral het eerste stuk waar we nog langs de kust reden richting Tarquist. Op de weg door het hoogste gedeelte van de Rif, dalen vol bloeiende fruitbomen, welke weten we niet. De hash zal wel wat verder van de weg staan een beetje uit het zicht, of hij moest nog opkomen zo vroeg in het jaar, dat kan natuurlijk ook. De Rif is dan qua landschap Europees, de dorpen en stadjes zijn helemaal derde wereld. We komen door Bab-Berret bij het uitgaan van de moskee na het vrijdagmiddag gebed, wat een volk en vooral wat een mansvolk, geen vrouw te zien, beter ook met al die mannen.

De volgende dag Chefchaouen bekijken, een mooi blauw stadje.

2-P1030571
Uitzicht in de rif
1-P1030543
Verhuizen in Tetouan
3-P1030573
Chefchaouen

Vanuit Algeciras met veel vertraging naar Tanger Med

25-02-2014

Vanuit Algeciras met veel vertraging naar Tanger Med in Marokko. Er is kennelijk een boot uitgevallen. De boot van 2 uur gaat niet en die van 4 uur ook pas na 4 uur. Maar wat maakt het uit we hebben de tijd. Alleen wel vervelend dat we eerst denken heel snel door alle controleposten heen te zijn….. Tot we bij de laatste komen, waar al die arme mensen hun hoog  opgepakte auto’s helemaal uit moeten pakken. Het waterlooplein is een modern warenhuis! Het is wel wat choquerend om te zien hoe een auto thuis met heel veel moeite is vol gestouwd, nu helemaal en ook echt helemaal weer uitgepakt moet worden. Het betekent ook voor ons extra wachttijd, maar in geen vergelijk met de ellende van deze mensen. Dus toch nog in het donker naar de eerste overnachtingsplek een grappige camping in Martil.

1-20140225_184406 1-20140225_125239

En ja, ook de eerste pech, het lampje van de remmen gaat branden: nieuwe blokjes. ’s Morgens geld opnemen voor een garage, geen geld, wel van de rekening afgeschreven. Veel discussie, geen geld, morgen terugkomen als de directrice er is…… Maar ook een meevaller: de remblokjes waren niet versleten het, signaaldraadje maakte vals contact.

26-02-14

Daarna ons echte programma opgepakt en op naar Tetouan. Ja hoor, bij het eerste stoplicht diende de eerste gids zich al  aan. Hij brengt ons wel even naar de camperplek. Voor 10 dirham (€1.00) brengt hij ons keurig naar de plek en ja hoor,  zijn maatje was al opgebeld en hij werd onze gids door de Souk en Medina. Dan kan je dat niet doen en proberen met je reisgids door al die steegjes te gaan, maar wij kiezen toch voor de gids. Hij  heeft ons een fantastische wandeling geboden veel verteld. Hij blij en wij blij. Tetouan ligt schitterend tegen een heuvel  opgebouwd en straalt  een Arabische sfeer uit. Huizen hebben daardoor vaak heel mooie details. ’s Avonds maken we nog een ommetje  en Tetouan, met de verlichte medina is werkelijk een Arabisch sprookje.  Morgen verder de Rif in.

1-20140226_144511 1-20140226_144712 DSC_9226 DSC_9258

In marbella en bijna in Marokko

We zijn bijna in Marokko, Nu zijn we op een camping tjokvol Engelsen die hier allemaal lid zijn van de bowlingclub van Marbella en hier zo’n drie maanden overwinteren. Gisteren uitgebreid geppraat met duitse marokkogangers en van hen een link gekregen naar het reisverslag van hun womoclub: rmc-braunschweig.de (marokkoreis). Ons globale reisplan is door hen goedgekeurd, dusss daar zijn we wel blij mee. Als we aan de overkant zijn en weer internet hebben dan een nieuw bericht. Tot dan, groetjes Joke en Rolf

Cabo de Gata

Cabo de Gata, 22-2 bijgewerkt op27-2 met little hollywood

L’Amettla was een prima camping, maar we moeten door…. Door naar de boot. Er wordt ons al verteld dat we erg laat zijn om nog naar Marokko te gaan, de hitte komt er aan… De meeste Marokko gangers zouden al weer op de terugreis zijn. Goed, een mooi plekje aan  de kust gezocht. Zag er mooi uit op de kaart. Javea op de punt van een kaap. We dachten na die mooie camping in L’Amettla: maar weer een camping. We hebben er twee bekeken maar het braakliggende terrein met een twintig campers gaf ons meer lucht. Dat mensen op zo’n camping een heel winterseizoen doorbrengen is ons een raadsel.

En het kan echt veel mooier. De volgende twee dagen zijn we langs de zuidkust gereden. Op sommige plekken plastic kassen. Die zijn lelijk. Het overgrote deel van die kust is prachtig. Heel veel mooi plekken om vrij te staan met de camper. Op één mooie plek in de duinen gestaan en de deceptie van de shorttrackers in Sotsji meebeleefd…..     Nu zijn we vlakbij Almeria. Morgen een rondje langs de landschappen waar veel westerns zijn opgenomen, wat oostelijk van de Sierra Nevada. Daar zijn weer mooie fotos te schieten. Het is mooi weer met prachtig licht.

DSC_9179

Little Hollywood, vandaag is het de dag om het lied van Bonanza te zingen. We gaan bij Nijar het binnenland in en rijden door het gebied waar de Westerns zijn opgenomen  met de muziek van Ennio Morricone. Die hebben we natuurlijk geneuried. Het landschap is werkelijk schitterend. Het laatste stuk naar het dorp “Fort Bravo”, lopen we door de vallei  en we verwachten elk moment indianen of cowboys achter de bomen. Helaas, ze komen niet tevoorschijn. In Fort Bravo kun je nog een hele show krijgen, waarbij de Daltons schietend voorbij schieten. De show hebben we aan ons voorbij laten gaan. De natuur is al mooi genoeg. We rijden door naar Motril, waar we mooi aan het strand staan. De volgende rijden we naar Marbella, de laatste stop in Spanje

DSC_9192

 1-P1030527

DSC_9203

Van Parijs naar Spanje

Parijs zoals altijd was weer leuk. 14-02 vertrekken we richting ST. Flour. We steken dus dwars door Frankrijk en rijden op verschillende hoogtes. Dit betekent na de toch prille lente gevoelens in Parijs nu ineens weer door sneeuw te rijden en St. Flour was dan ook erg koud. Leuk stadje, lekkere kaasjes gekocht maar verder niets bijzonders. De volgende dag rijden we al vroeg(voor ons) richting Middellandse Zee. We willen de lente voelen. Tegen het middaguur komen we in Marseillanplage. De zon schijnt uitbundig en we lunchen dan ook buiten. Joepie, wat heerlijk. Marseillan heeft een leuk strand en verder is het dorp nog niet ontwaakt uit de winterslaap. We blijven nog een dagje en daarna gaan we naar Barcelona. We hebben er allebei zin in. Campings in de omgeving zijn nog dicht dus we kiezen voor een camperplek midden in de stad. Het is net een luchtplek in een gevangenis en we hebben er grote pret om, want we betalen er ook nog eens €30.00 p.d. voor. Daarvoor krijgen we er dan wel een mooi sanitair gebouw bij. ‘s Middags kijken we gewoon naar de 1500m dames, dat willen we niet missen en achteraf ook terecht.

We kiezen 2 stadswandelingen uit. De eerste is een wandeling waarin we de Sagrada Famiglia kunnen bewonderen en ook Casa Mila. De volgende dag hebben door de oudste wijk El Gotic van Barcalona gewandeld, waarbij ons opviel  hoeveel authentieke winkels er nog zijn met ook een vormgeving en uitstraling uit de vorige eeuw. We lunchen heerlijk met name bij Cerveria Catatalana in Carrer de Mallorca 236. We hebben een bijzondere ontmoeting met Frederika en Maarten, die toch een flink stukje ouder dan wij, vorig jaar de Pan Americana hebben gereden. Ze hebben ons leuke dingen te vertellen en ook veel info over de reis, voor….je weet maar nooit.

18-02 gaan we op weg richting Tarragona. Onderweg zie ik op de kaart ineens de naam van het dorpje van een fantastisch wijn gebied.  Uit dit dorp hebben we van Geert ooit eens heerlijke fles wijn gekregen en wij hebben ook weer zo’n fles aan onze lieve buren gegeven. Zij kenden dit dorp al heel goed van vakanties en zijn er ontzettend verliefd op, zowel op ‘t dorp als de wijn. We hadden het dorp eigenlijk voor de terugweg gepland, maar joepie met de camper is het plan snel weer veranderd. We komen in een bijzonder verstild dorpje en mogen ook midden op het dorpsplein staan. We proeven alvast wat wijn en nemen ook wat mee voor onderweg. Marokko, je weet maar nooit……….Op de terugweg komen we zeker weer langs om wat te kopen voor thuis

Vandaag staan we aan zee in l’Almetla de Mar. We zijn de kalender echt kwijt en snappen niet dat het pas 19-02 is. T-shirts en korte broeken gaan aan, maar wat een raar idee.

1-20140225_184406 1-20140225_125239 DSC_9120 DSC_9159 DSC_917320140216_154725

Zondag de eerste etappe naar Parijs

Zondag 9 februari – dinsdag 11 februari

De eerste paar honderd kilometer van onze reis. En natuurlijk met een extra rondje langs ons huis omdat we dachten dat we toch nog wat vergeten waren. Die telefoon waren we dus niet vergeten, wel andere dingen, maar dat wisten we toen nog niet.

Een prima eerste etappe naar Parijs, niet te lang en zonder files. De camping in het Bois de Boulogne is er nog steeds en is ook nog steeds een prima startpunt  om Parijs te bekijken.

We hebben twee mooie wandelingen door Parijs gemaakt, geen kerken, geen musea wel Montmartre en een wandeling door allerlei passages van 1,5 eeuw terug. Allebei hele mooie wandelingen. In Montmartre hebben we met een mooi zonnetje rondgelopen. Niet warm maar wel lekker. In restaurant Chartier heerlijk gegeten. De eerste 6 fotos zijn van die wandeling.

De passage wandeling is leuk doordat je door “gewoon” Parijs een rondwandeling maakt. De ene passage heet officieus Little India, een volgende herbergt een winkeltje met poppenhuismeubeltjes, galerietjes en ook een hele oude winkel met wandelstokken. Alle passages hebben weer een eigen sfeer en aankleding, met of zonder mooie mozaïeken. En  in één van de passages stikt het van de Koreaanse restaurantjes. Ook daar hebben we lekker geluncht. Woensdag de volgende etappe, verder naar het zuiden.

sacrecoeur2sacrecoeur1placedutertre passages2 passages1 montmartre4 montmartre3 montmartre2 metro DSC_9047 chartier1 chartier2